เถ้าแก่ซ่งอายุราว 30 ปี มัดผมขึ้น ใบหน้ากลมอวบเล็กน้อย ดวงตาเปื้อนยิ้ม เธอพยักหน้าให้หลินซี “คุณหลิน สวัสดีค่ะ ก่อนหน้านี้เสี่ยวเสี่ยวเล่าความต้องการของคุณให้ฉันฟังแล้ว ฉันก็สังเกตอู๋อู๋ด้วย เป็นเด็กฉลาดนะคะ”
หลินซียิ้มพลางลูบหัวเจ้าแมวในอ้อมแขน
“ของในร้านเรามีเยอะพอสมควร ถ้าคุณซื้อกลับไปหมด แต่อู๋อู๋ไม่ชอบก็คงไม่ดี ฉันเลยพามันเลือกดู มันมีความคิดเป็นของตัวเองไม่น้อยเลยค่ะ คุณลองดูนะคะ” เถ้าแก่ซ่งชี้ไปยังห้องจัดแสดง
หลินซีมองดูแล้วก็เข้าใจรสนิยมของหลินอู๋อู๋ คำเดียวเลย—ใหญ่
ของชิ้นเล็กกะทัดรัดประณีต ไม่อยู่ในสายตาของมันเลยสักชิ้น
กรงสุนัขใบใหญ่นั่น พอมันขึ้นไปนอนก็ให้ความรู้สึกเหมือนเตียงกว้าง 800 เมตร
ของเล่นชิ้นใหญ่ก็เป็นแบบที่จัดไว้ให้สุนัขพันธุ์ใหญ่โดยเฉพาะ
ก็เข้าใจได้ ยังไงมันก็เป็นป้าเทียนหู่ ลูกแมวเป็นแค่เปลือกนอกเท่านั้น
“ได้ ของที่หลินอู๋อู๋เลือกเอาทั้งหมด ส่วนของใช้อย่างอื่นช่วยแนะนำให้หน่อย แล้วทำรายการมาให้ด้วย เอาอย่างละ 200 ชุด ถ้าของในคลังไม่พอก็สั่งเพิ่ม ส่งไปตามที่อยู่นี้” หลินซีไม่ใส่ใจ ซื้อกักตุนไว้สักหน่อยก็พอ
หลินอู๋อู๋ไม่ชอบอาหารแมว ซื้อกักตุนไว้แค่พวกอาหารกระป๋องกับขนมแมวเลียก็พอ
ส่วนทรายแมวต้องซื้อไว้เยอะหน่อย ปริมาณที่ต้องการสำหรับของไม่กี่อย่างนี้ มีแค่สต็อกของโรงงานเท่านั้นที่พอ หลินซีจึงไม่อยากทำตัวเด่นอยู่ที่นี่
เถ้าแก่ซ่งตอบตกลงอย่างไม่อ้อมค้อม “ตอนนี้ของในคลังเราไม่พอ แต่สั่งเพิ่มได้ทันที ส่งให้ในอีก 2 วันได้ไหมคะ?”