“ตอนคุณอายุเจ็ดขวบ เห็นแตงโมลอยอยู่ในแม่น้ำก็ถอดเสื้อผ้าลงไปงม สุดท้ายงมแตงโมไม่เจอ เสื้อผ้ากลับถูกคนเอาไป คุณเลยเก็บใบไม้มาปิด...แล้ววิ่งแก้ผ้ากลับหมู่บ้าน ไม่กล้าออกจากบ้านตั้งสามวัน!”
จ้าวจื้อหย่ง: นี่มันอะไรกันวะ! หรือจะฆ่าทิ้งไปเลยดี!
“อีกอย่าง คุณชอบปีนขึ้นไปบนต้นแปะก๊วย เลือกใบที่รูปทรงสวยที่สุด สอดไว้ในสมุดปกดำที่หนังลอกไปครึ่งเล่ม แล้วเอาไปกดไว้ใต้หมอน...” พอใบไม้แห้งก็เอาไปให้น้องสาว เธอจะเอาเชือกมาผูกทำเป็นที่คั่นหนังสือ
จ้าวจื้อหย่งวางปืนลง ใจเต็มไปด้วยความสงสัย เรื่องบางอย่างสืบถามได้ไม่ยาก แต่รายละเอียดพวกนี้ไม่ใช่สิ่งที่ใครจะสืบรู้ได้ เว้นแต่ตัวเขาเองหรือน้องสาวจะเป็นคนบอกเธอ “น้องสาวฉันให้คุณมาหรือ?”
หลินซีจึงลดมือลง “คุณแน่ใจนะว่านี่เป็นที่คุยกันได้?”
จ้าวจื้อหย่งพาเธอเข้าไปในบ้านอย่างไม่เต็มใจ
ภายในบ้านเรียบง่าย นอกจากเฟอร์นิเจอร์ที่จำเป็นก็ไม่มีของตกแต่งอื่น ผ้าห่มพับไว้อย่างเรียบร้อยไร้ที่ติ
เห็นได้ชัดว่าเขามีวินัยในตัวเองสูงมาก ต่างจากจ้าวผู้เฒ่าที่เหลวไหลไม่เป็นระเบียบในภายหลังอย่างสิ้นเชิง
หลินซีเองก็ถูกบังคับให้นั่งหลังตรง บนโต๊ะมีน้ำดื่มบรรจุขวดที่ถูกที่สุดวางอยู่
หลินซีไม่รังเกียจ บิดฝาแล้วดื่มอึก ๆ จนหมดไปครึ่งขวด
หลินซีกำลังสังเกตเขา
จ้าวจื้อหย่งก็สังเกตเธออยู่เช่นกัน พฤติกรรมของเด็กสาวคนนี้บ่งบอกชัดว่าเธอไว้ใจเขามาก ทว่าพวกเขาเพิ่งพบกันเป็นครั้งแรก
“น้องสาวคุณไม่ได้เป็นคนให้ฉันมา ฉันไม่เคยเจอเธอ” หลินซีรู้ว่าเขาอยากถามอะไร