จ้าวจื้อหยงสงบสติอารมณ์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินออกไป ไม่รู้ว่าโทรหาใครและคุยอยู่นานแค่ไหน กว่าจะกลับมายืนตรงหน้าหลินซี
เขาลังเลอยู่พักหนึ่งก่อนพูดว่า “ตอนนี้มีของอยู่ล็อตหนึ่งจริง ๆ คุณภาพสูงมาก มูลค่าแปดร้อยล้าน แต่แย่งมาจากคนอื่น ใช้เองไม่มีปัญหา แต่ถ้าเอาออกขาย เจ้าของเดิมตามสืบเจอได้ง่าย เรื่องจะยุ่งมาก เพราะงั้นถึงตอนนี้ก็ยังเปลี่ยนเป็นเงินไม่ได้! คิดให้ดีล่ะ! ตอนนี้เรียกราคาอยู่ที่ห้าร้อยล้าน”
หลินซียิ้ม สีหน้าราวกับกำลังบอกว่า เห็นไหม ฉันรู้อยู่แล้ว
“จ่ายเป็นเงินสด โอนเงิน หรือทองคำ?”
จ้าวจื้อหยงกลอกตา “ทองคำ พรุ่งนี้จะมารับของทันไหม?”
“ไม่ต้องห่วง เรื่องรับของไม่เกี่ยวกับฉัน ฉันแค่จ่ายเงิน แต่พูดก็พูดเถอะ ถ้าฉันแย่งของล็อตนี้มา จะกระทบคุณไหม?” หลินซีอยากได้ของฟรีจริง ๆ
ต่อให้ตำรวจท้องที่สืบจนสุดทาง ก็เป็นแค่ปล้นโจรด้วยกันเท่านั้น
จ้าวจื้อหยงจ้องเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย “กล้าคิดจริงนะ ถ้าอยากให้คนกลุ่มหนึ่งตามฆ่าจนสุดหล้าฟ้าเขตแดนก็ลองดูสิ!”
สินค้าล็อตนี้เดิมทีจะถูกส่งไปเอเชียตะวันออก คุณภาพใกล้เคียงกับยุทโธปกรณ์ของกองทัพ ถ้าตอนนั้นเขาไม่ได้รับข่าวกรองทันเวลา แล้วอาศัยกองกำลังทหารรับจ้างเข้าขัดขวาง ของส่วนใหญ่คงถูกส่งไปประเทศหัวกับประเทศรอบข้างแล้ว
ตอนนี้คนจากทุกฝ่ายกำลังตามสืบเรื่องสินค้าล็อตนี้ พวกเขาซ่อนไว้ได้อีกไม่นาน
ก่อนออกไปซื้อขายในวันรุ่งขึ้น หลินซีสวมหมวกคลุมหัว แต่งหน้าแปลงโฉมเป็นชายหนุ่มผิวขาวผมบลอนด์ ใส่แผ่นเสริมส้นจนสูงขึ้นสิบเซนติเมตร แล้วสวมเสื้อฮู้ดสีดำ เดินบนถนนแล้วไม่สะดุดตาเลยสักนิด