พอเข้าไปในมิติ หลินซีก็สะดุ้ง
ในมิติเหมือนจะมีกองภูเขาเล็ก ๆ เพิ่มขึ้นมา
พอมองดูให้ดี นั่นไม่ใช่ภูเขาจริง ๆ
แต่เป็นกองแผ่นเหล็ก ประตูเหล็ก เสาเหล็ก ก้อนเหล็ก โครงค้ำเหล็ก และของอีกหลายอย่างที่กองรวมกันจนเป็นภูเขา
มิน่าฐานที่มั่นในโพรงเขาถึงถล่มลงมา หรือว่าแม้แต่เหล็กเส้นในปูนก็ถูกดูดออกมาหมดแล้ว...
หลินซีมองชิงชิงด้วยสีหน้าซับซ้อน
ชิงชิงที่แต่เดิมเป็นกลุ่มหมอก ตอนนี้จับตัวเป็นรูปร่างชัดเจนขึ้นมาก
มีรูปร่างเหมือนมนุษย์ แถมยังมีใบหน้าแล้วด้วย
ชิงเป่าลอยเข้ามาแนบข้างหลินซีแล้วเอาตัวมาถูไถ “ชอบจัง ให้ชิงชิงนะ...”
ของที่เก็บเข้ามาในมิติถือเป็นของหลินซีผู้เป็นเจ้าของทั้งหมด ดังนั้นต่อให้เป็นชิงชิง หากไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของ ก็ไม่อาจนำของไปใช้ตามใจชอบได้
อย่างพวกหยกกับอุกกาบาตที่เก็บมาให้ชิงชิงโดยเฉพาะเพื่อซ่อมแซมมิติ ชิงชิงจัดการเองได้
ส่วนเสบียงที่เก็บไว้ในคลัง หากหลินซีไม่ได้บอกว่าในเมื่อชิงชิงชอบ ก็หยิบของในคลังไปใช้ได้ตามสบาย ชิงชิงก็แตะต้องอะไรไม่ได้เลยแม้แต่ชิ้นเดียว
ส่วนภูเขาเหล็กกองเล็ก ๆ นี้ ชิงชิงอยากได้
หลินซีจะใจแข็งปฏิเสธเจ้าตัวน้อยน่ารักขนาดนี้ได้อย่างไร “ให้เธอ ทั้งหมดเลย แล้วชิงเป่าของฉันจะบอกได้ไหมว่าอยากได้ของพวกนี้ไปทำอะไร?”
ชิงชิงกะพริบตา หมอกม้วนภูเขาเหล็กกองเล็ก ๆ หายวับไป
ไม่นานนัก ชิงชิงก็พาหลินซีไปยังภูเขาลูกหนึ่ง
ชิงชิงสร้างฐานที่มั่นในโพรงเขาให้ตัวเอง
โครงสร้างคล้ายกับฐานที่อยู่ด้านนอกมาก ต่างกันแค่ว่าที่นี่เก็บ “กระสุน” ขนาดใหญ่สูงยี่สิบถึงสามสิบเมตรเอาไว้