"ไอ้สารเลว รนหาที่ตายหรืออย่างไร!"
อสูรเฒ่าฉู่ไม่เคยมีผู้ใดกล้ากล่าว 'ทักทาย' อย่างถึงเนื้อถึงตัวเช่นนี้ต่อหน้า กระแสความเย็นยะเยือกพลันระเบิดออก ฝ่ามือหนึ่งฟาดเข้าใส่เซียวเฉิน
"ไอ้เด็กไร้สั่งสอน ให้ข้าสั่งสอนวิถีคนให้เจ้ารู้เสียบ้าง!"
เพี๊ยะ!
เสียงฝ่ามือกระทบดังกังวาน ทว่าเซียวเฉินกลับยืนนิ่งสงบ ร่างของอสูรเฒ่าฉู่กระเด็นออกไปด้านข้าง
บนใบหน้าอสูรเฒ่าฉู่ปรากฏรอยนิ้วมือแดงเถือกห้านิ้ว
เซียวเฉินลงมือเร็วกว่าเขา!
เขากุมใบหน้าบวมปวด ฉายแววเหลือเชื่อ
ตนถูกเด็กยุคหลังผู้นี้ตบ? ในเมืองหย่วนเฟิง เขามักทำตามอำเภอใจอย่างไม่หวั่นเกรงผู้ใด ถูกเอาเปรียบเช่นนี้เมื่อใด!
ความตระหนกแปรเปลี่ยนเป็นโทสะเดือดพล่าน "ข้าจะโยนเจ้าลงเตาหลอม หลอมสัก 49 วัน ให้รับทุกข์ทรมานอันแสนสาหัสที่สุด"
ราวกับไม่ได้ยินคำอสูรเฒ่าฉู่ แววตายังคงเยือกเย็น ฝีเท้าก้าวไปข้างหน้าต่อ
ตูม!
เจตสังหารท่วมท้นจากร่างเซียวเฉิน ดั่งเทพสังหารหนุ่มจุติลงโลก หมัดบ้าคลั่งพุ่งตรงโจมตีกลางอกอสูรเฒ่าฉู่
เห็นเซียวเฉินชิงลงมือก่อน อสูรเฒ่าฉู่ชะงัก ก่อนสัมผัสได้ถึงขั้นภูมิของเซียวเฉิน มุมปากเหยียดยิ้มหยัน
"ทะเลทุกข์ขั้นสาม กล้าท้าทายข้า?"
ใจกลางฝ่ามืออสูรเฒ่าฉู่ลุกโชนด้วยเปลวเพลิงมืดหม่น คล้ายสกัดมาจากปรภพ พลันพุ่งเข้าเผาเซียวเฉิน
ฟู่!
ชั่วขณะหมัดเซียวเฉินผ่านพ้น เปลวเพลิงมืดหม่นไร้โอกาสสำแดงฤทธานุภาพ สลายไปภายใต้พลานุภาพแห่งหมัด หมัดอันเปี่ยมด้วยพลังนี้พุ่งกระแทกอกอสูรเฒ่าฉู่โดยตรง!
เปรี้ยง!
ร่างอสูรเฒ่าฉู่กระแทกเสาอย่างแรง เลือดพุ่งจากปาก ตาเบิกกว้าง ตนเป็นถึงขั้นทะเลทุกข์ขั้นหก กลับถูกหมัดเดียวล้มลง?
ตุบ!
ฝีเท้าเซียวเฉินไม่หยุดยั้ง ทุกก้าวย่างราวกับนำพาเจตสังหารที่หนักหน่วงกว่ามาตกแก่ร่างอสูรเฒ่าฉู่ บีบให้จิตใจเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างแรง!
"ปล่อยข้า ข้ายอมมอบโอสถ 10 เม็ด ไม่ใช่ 20 เม็ด!" อสูรเฒ่าฉู่เอื้อนเอ่ย
"กล้าแตะต้องน้องข้า สมรณามหาศึกก็มิอาจไถ่โทษ!"
น้ำเสียงเย็นชะงัดดังจากปากเซียวเฉิน ฉินเอ๋อร์คือญาติเพียงหนึ่งเดียวในโลกหล้า เขายอมไม่ได้เด็ดขาดที่นางต้องเจ็บช้ำแม้แต่น้อย!
"คิดให้ดี มีมากผู้รอคอยโอสถข้า หากเจ้าทำร้ายข้า ก็เท่ากับล่วงเกินผู้คนมากมาย!" อสูรเฒ่าฉู่เห็นทางอ่อนล้มเหลว เปลี่ยนเป็นข่มขู่โดยตรง
ฐานะปรมาจารย์โอสถ ผู้ร้องขอพึ่งพิงเขามีมากนัก
"ไม่คิดให้เสียเวลา!"
สิ้นเสียง หมัดที่สองของเซียวเฉินพุ่งกระแทก อสูรเฒ่าฉู่รู้สึกราวกับตับไตปอดจะแตกระเบิด เสมือนอวัยวะภายในทั้งผองกำลังจะปริแตก!
เสียงโหยหวนเสียดแทงดังขึ้น อสูรเฒ่าฉู่ไม่เคยคาดคิด เด็กหนุ่มทะเลทุกข์ขั้นสาม จะมีพลังป่าเถื่อนเช่นนี้!
"พรวด!"
หมัดที่สามฟาดลง โลหิตที่อสูรเฒ่าฉู่กระอักดูราวกับมีเศษก้อนรวมอยู่ด้วย ใบหน้าแดงก่ำเต็มที่คล้ายอาจระเบิดเมื่อใดก็ได้!
เซียวเฉินหมัดแล้วหมัดเล่าจมลงเนื้อ พลังชีวิตของอสูรเฒ่าฉู่ร่วงโรยรวดเร็ว จนช่วงหลังไร้แม้เสียงร้องโหยหวน เหลือเพียงลมหายใจสุดท้ายยังไม่ดับ
"ฆ่าข้าเถิด..." ความทุกข์ทรมานที่อสูรเฒ่าฉู่รับอยู่นี้ยากจะคาดคิด อวัยวะภายในแหลกเหลว กระดูกแตกร้าว ไม่มีทางเยียวยา ทว่ายังไม่ตาย!
"วางใจ ข้าจะไม่หลอมเจ้าถึง 49 วัน ข้าจะทรมานเจ้าเพียงหนึ่งวันหนึ่งคืน!"
ฝ่ามือเซียวเฉินสั่นสะท้าน ไอสีดำตลบอบอวล ฝ่ามือประทับลงไปโดยตรง พิษร้ายทั้งหมดพลันอัดเข้าสู่ร่างอสูรเฒ่าฉู่!
"อ๊าก!"
อสูรเฒ่าฉู่ที่ใกล้ตายอยู่แล้วพลันชะงักศีรษะขึ้น ลูกตาแทบถลน ความเจ็บปวดที่พิษร้ายเข้าโจมตีหัวใจ ราวกับทั่วร่างมีแมลงพิษกัดแทะ!
เขาคาดไม่ถึงว่าจะจบชีวิตลงอย่างน่าเวทนา ทั้งที่ตลอดชีวิตเคยใช้มนุษย์เป็นวัตถุดิบหลอมโอสถ แม้แต่ภรรยาบุตรสาวก็โยนลงเตาหากเห็นว่าไม่สมอารมณ์ สุดท้ายกลับจบชีวิตเช่นนี้
"ข้าสาปแช่งให้เจ้าตายอย่างอนาถ! ทุกข์ทรมานกว่าข้าร้อยหมื่นเท่า!"
อสูรเฒ่าฉู่แผดคำสาปชั่วร้าย ทว่าเซียวเฉินไม่สนใจเขาอีก นำฉินเอ๋อร์ก้าวออกจากจวนสกุลฉู่
หลายชั่วยามต่อมา ข่าวมรณกรรมของอสูรเฒ่าฉู่แพร่ไปทั่วเมืองหย่วนเฟิง ยิ่งไปกว่านั้น สภาพศพน่าสะพรึงนัก ผิวหนังทั้งร่างแหลกด้วยเล็บของเขาเอง เลือดเนื้อเละเทะ
ส่วนภายในร่าง ล้วนกลายเป็นเศษซาก
ไร้ผู้รู้ว่าอสูรเฒ่าฉู่ประสบสิ่งใด มีเพียงผู้คนเห็นเด็กหนุ่มก้าวออกจากจวนสกุลฉู่ ด้านข้างยังพาเด็กหญิงที่หน้าเปื้อนน้ำตาทว่ารอยยิ้มกลับสงบสุข
……
"ค่อยๆ กิน อย่าให้ติดคอ"
ภายในโรงสุราฟังเฟิง เซียวเฉินมองเด็กน้อยที่สวาปาม แม้จุดตันเถียนทรมานรุนแรง เขาก็ยังฝืนระงับไว้ เผยรอยยิ้มน้อยๆ
"พอเห็นท่านพี่ ข้าก็เจริญอาหารขึ้นเป็นพิเศษ" เด็กน้อยถือขาไก่ในมือ ฉีกยิ้มหวานหยาด
"ต่อไปพี่ชายจะไม่จากฉินเอ๋อร์ไปอีก" เซียวเฉินลูบศีรษะฉินเอ๋อร์ด้วยความเอ็นดู พลางเอ่ย
"ฉินเอ๋อร์ก็จะฝึกบำเพ็ญ ต่อไปจะปกป้องท่านพี่" ฉินเอ๋อร์แม้จะแทะขาไก่ แต่แววตาหนักแน่นยิ่ง
เซียวเฉินยิ้มๆ ทว่าชั่วขณะนั้นเอง ด้านข้างกลับมีเสียงไม่เข้ากาละเทศะดังขึ้น ทำให้รอยยิ้มเขาค่อยๆ เลือนหาย
"เกรงว่าคงไม่มี 'ต่อไป' แล้ว บัดนี้สกุลโจวตามล่าพวกเจ้าทั้งเมือง ยังกล้าเผยโฉมอีก ไม่กลัวตายคาถนนหรือ?"
"ไป๋เนี่ยนซง" เซียวเฉินหันกลับไป เห็นร่างคุ้นตาสองคน
สามตระกูลใหญ่แห่งเมืองหย่วนเฟิง นอกจากสกุลโจวแล้ว ยังมีสกุลไป๋และสกุลเหลิ่ง
ไป๋เนี่ยนซงคือบุตรสวรรค์แห่งสกุลไป๋ ด้านข้างเขามีหญิงสาวชุดขาวยืนอยู่ กระโปรงยาวห่อหุ้มร่าง ใบหน้างดงามเลิศล้ำ คือน้องสาวของไป๋เนี่ยนซง นามว่าไป๋เนี่ยนปิง
ไป๋เนี่ยนปิงกับโจวหลิงเสวี่ย ในเมืองหย่วนเฟิงคือนางงามเยือกเย็นที่มีชื่อเสียงทัดเทียมกัน
"บางที ผู้ที่ตายคาถนน อาจเป็นเจ้าก็ได้ ไอ้พ่ายแพ้!" เสียงเย็นชาเล็ดลอดจากปากเซียวเฉิน เขาเคยออกรบแทนสกุลโจว ปราบบุตรสวรรค์ร่วมรุ่นแห่งเมืองหย่วนเฟิง
จะว่าไปแล้ว คนรุ่นเยาว์ของสกุลไป๋และสกุลเหลิ่ง ล้วนมีเรื่องบาดหมางกับเขาทั้งสิ้น
"เจ้ายังคิดว่าตนคือเซียวเฉินบุตรสวรรค์แห่งกาลก่อนอีกหรือ? หมดสิ้นพลังบำเพ็ญ ต่างอะไรกับคนไร้ค่า? หากเจ้าให้เด็กนั่นมาเป็นสาวใช้ให้ข้า บางทีข้าอาจปกป้องสองพี่น้องเจ้าไม่ให้ตาย"
อีกผู้หนึ่งที่ไปกับไป๋เนี่ยนซงกล่าวเหน็บแนม ถ้อยคำเต็มด้วยความดูแคลน
"เป็นสาวใช้?"
เจตสังหารเยือกเย็นพลันปะทุขึ้นจากร่างเซียวเฉิน ฝ่ามือเขากลายเป็นสีม่วงดำ ฟาดออกไปดุจสายฟ้าแลบ ประทับลงบนอกผู้นั้น!
"พิษ!"
รูม่านตาผู้นั้นหดเกร็งรุนแรง พิษร้ายนั้นบุกเข้าสู่ปอดโดยตรง ไม่ถึงสามลมหายใจ ก็ล้มลงกับพื้น ปากมีฟองขาว
ภาพนี้ทำให้ทุกคนในโรงเหล้าตะลึงงัน คนหนุ่มผู้นี้ก็มาจากตระกูลใหญ่ในเมือง กลับสิ้นลมเสียแล้วเพราะคำเย้ยหยันของตนเอง!
"ดูเหมือน การตายของอสูรเฒ่าฉู่ ก็เกี่ยวข้องกับเด็กนั่นด้วย"
"เพียงเกี่ยวข้องกับเด็กนั่น ก็ต้องระวัง มิเช่นนั้นเซียวเฉินจะเป็นบ้า!"
เซียวเฉินไร้สีหน้า จ้องมองคนที่ล้มลงไป แท้จริงแล้วจุดตันเถียนของเขากำลังปวดร้าว พิษศาสตร์ของราชาพิษ หากใช้โดยปราศจากการฝึกฝนยาวนาน ได้ย้อนกลับมากัดกร่อนเขาแล้ว เพียงอาศัยกระดูกเต๋ากดไว้
"ดูท่าพิษศาสตร์ไม่อาจใช้พร่ำเพรื่ออีกแล้ว การสังหารพ่อลูกสกุลโจว ต้องพึ่งพาหมัดเท่านั้น" เซียวเฉินคิดในใจ หากตนอยู่ลำพัง สู้ตายได้ แต่ฉินเอ๋อร์เล่า?
ฉินเอ๋อร์ยังเล็ก โลกนี้มีภยันตรายมากนัก ชายหนุ่มที่ล้มลงนี่แหละคือตัวอย่างดีที่สุด!
ไป๋เนี่ยนซงเห็นผู้ร่วมทางล้มลง สีหน้าทะมึนน่ามอง "อิงแอบพิษศาสตร์ ถือเป็นฝีมืออะไร?"
"พิษ มิใช่ส่วนหนึ่งของพลังตนเองหรือ? เจ้า กล้าประลองพิษศาสตร์ข้าหรือไม่?" น้ำเสียงเซียวเฉินแฝงแรงกดดันหนักหน่วง ทำให้สีหน้าไป๋เนี่ยนซงแข็งค้าง
พิษศาสตร์ของเซียวเฉินสังหารคนได้เพียงดีดนิ้วเดียว เขาจะรับมืออย่างไร?
สายตาเย้ยหยันคล้ายจ้องมองจากทั่วทิศ ทำให้ใจไป๋เนี่ยนซงเต็มด้วยความอัปยศ
คำท้าทายของคนไร้ค่า ตัวเขากลับไม่กล้ารับ
"ท่านเซียวโปรดอย่าพิโรธ พี่ชายข้าพลั้งปากไปชั่วขณะ ขอให้ข้าชดใช้ความผิดแทนเขากับท่านและน้องสาว"
ทันใดนั้น เงางามสง่าผู้หนึ่งก้าวมาตรงหน้าเซียวเฉิน โค้งตัวเล็กน้อย ทำให้เซียวเฉินรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง
"ทำให้ผู้อื่นโกรธก่อน แล้วจึงมาขอขมา คนสกุลไป๋ของพวกเจ้า น่าสนใจนัก"
เซียวเฉินเอ่ย ไป๋เนี่ยนปิงฉลาดกว่าพี่ชายนาง
"พิษศาสตร์ท่านเซียวสูงส่ง แม้แต่ผู้อาวุโสห้าสกุลโจวกับอสูรเฒ่าฉู่ก็สิ้นชีพ สกุลไป๋ ย่อมไม่คิดล่วงเกินท่านเซียว"
กล่าวถึงตรงนี้ ไป๋เนี่ยนปิงเห็นไป๋เนี่ยนซงยังคิดปริปาก ก็เอื้อมมือปิดปากเขาโดยตรง "ข้าพอเห็นน้องสาวท่านนี้แล้วรู้สึกผูกพัน อยากรับเป็นน้องสาว ขอเชิญสองท่านไปนั่งที่สกุลไป๋สักหน่อย ไม่ทราบจะได้หรือไม่?"
"ไม่ว่าง!" เซียวเฉินปฏิเสธโดยตรง