ใบหน้าอัปลักษณ์เต็มไปด้วยความชั่วร้ายอ้าปากขบลงมา หมอกดำลอยคละคลุ้งราวกับความมืดโปรยปรายสู่แผ่นดิน ชวนให้คนอกสั่นขวัญแขวน
ความแค้นอาฆาต เดือดดาล สังหาร… อารมณ์ด้านลบไม่สิ้นสุดหลั่งไหลมาอย่างบ้าคลั่ง ท่วมร่างของเซียวเฉิน โจมตีเจตจำนงของเขา!
“คิดจะบดขยี้เจตจำนงข้า แล้วยึดร่างแทนงั้นรึ?”
เจตจำนงของเซียวเฉินราวกับถูกกัดกร่อน รับรู้ถึงความเจ็บปวดที่ไม่อาจบรรยาย
ใบหน้าที่หมายกลืนกินเขานี้ จะต้องเป็นยอดฝีมือระดับสุดยอดในอดีตของหมื่นภพภูมิ ไม่ว่ามลายหายสูญมานานเพียงไหน ก็ยังหลงเหลือเจตจำนงไม่ดับสลาย!
มิใช่เพียงเขา ใบหน้าทั้งหลายบนฟากฟ้า ก็ดูเหมือนยังไม่ตายสนิท!
ตูม!
เจตจำนงของเซียวเฉินสั่นคลอน แม้แต่กายาก็สั่นสะท้าน ราวกับถูกอารมณ์ด้านลบเติมเต็ม!
“ความแค้นใหญ่ของข้ายังไม่ล้าง คิดชิงร่างข้า… ฝันไปเถอะ!”
“ที่นี่ คือกระดูกเต๋าของข้า หมื่นดาราล้วนอยู่ใต้การควบคุมของข้า!”
เซียวเฉินเปล่งวาจาหนักแน่น อักขระบนกระดูกเต๋าราวกับไหลทะลักออกมา เปล่งประกายรอบตัวเขา คายกลิ่นอายวิถี!
ดวงดาวหมื่นฟ้าราวกับกังวานกับอักขระกระดูกเต๋าของเขา เสียงเต๋าดังสนั่น เพียงชั่วพริบตา ใบหน้าอันน่าสะพรึงเหล่านั้นก็อันตรธานหายไป ราวกับถูกกดข่มอย่างสมบูรณ์!
ใบหน้าที่รุกรานเจตจำนงของเซียวเฉินยังดิ้นรน เปล่งเสียงคำรามพิโรธสะท้านฟ้า ทำให้สมุทรญาณของเซียวเฉินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง!
หึ่ง!
อักขระของกระดูกเต๋ายิ่งเจิดจรัส ดั่งแสงเทพประสาน ใบหน้านั้นไม่ว่าจะไม่ยินยอมเพียงใด ก็ค่อยๆ สลายหายไป และเจตจำนงที่แฝงอยู่ ก็หลอมรวมเข้ากับเจตจำนงของเซียวเฉิน
“ราชาพิษ!”
ในสมุทรญาณของเซียวเฉิน เต็มไปด้วยศาสตร์พิษและวิธีการมากมาย ล้วนมาจากเจตจำนงที่หมายกลืนกินเขาครั้งนี้ อดีตเคยใช้พิษศาสตร์ทำร้ายมวลมนุษย์ เลือดนองใต้หล้า ถูกผู้มีร่างสูงใหญ่ประหารจนตาย
“นี่ก็ถือเป็นผลพลอยได้” เซียวเฉินย้อนนึกถึงความเจ็บปวดที่เจตจำนงถูกฉีกกระชาก ก็ยังแฝงความหวาดหวั่น แต่พิษศาสตร์อันหาที่เปรียบมิได้ของราชาพิษ ก็นับเป็นผลลัพธ์ที่ไม่น้อยเลย
สติของเขาถอนออกจากมิติภายในของกระดูกเต๋า ดวงตาคู่เบิกโพลงทันใด
บัดนี้ เขายังคงอยู่ที่จวนสกุลโจว ภาพที่ถูกควักกระดูกเต๋าไป ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นตรงหน้า
“ยังไม่ฆ่าข้า ดูท่าโจวหลิงเสวี่ยยังไม่ได้ปลุกกระดูกเต๋าอย่างสมบูรณ์” เซียวเฉินคิดในใจ หากปลุกกระดูกเต๋าเมื่อใด เกรงว่าคนแรกที่ถูกฆ่าคงเป็นเขา
เขาไม่รีรอ นั่งขัดสมาธิทันที ในสมุทรญาณปรากฏคัมภีร์มหาวิถี คัมภีร์ทสวรรค์อมตะ
พลันที่เริ่มเดินคัมภีร์ ดวงตาของเขาเกิดอักขระเก่าแก่ลึกลับ ดั่งซ่อนเร้นความลับแห่งนิรันดร์
ปราณฟ้าดินหลั่งไหลดั่งกระแสน้ำเชี่ยวกราก ผ่านทะลวงร่างเขา ชำระเส้นลมปราณ ทุกอณูในกายราวกับเปี่ยมไปด้วยพลัง!
อีกทั้ง เขารู้สึกได้ชัดเจนว่า ปราณแท้ที่หลอมขึ้นจากคัมภีร์สวรรค์ คุณภาพสูงกว่าปราณแท้ที่เคยสร้างมาแต่ก่อนมากนัก!
ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ในร่างของเซียวเฉินก็เปล่งเสียงดังกัมปนาท!
“ทะเลทุกข์!”
เซียวเฉินดีใจยิ่ง ทะเลทุกข์เปิดออก เขากลายเป็นผู้ฝึกปรือยุทธ์อีกครั้ง!
ผู้ฝึกปรือยุทธ์ ต่อสู้กับสวรรค์ ฝืนวิถี ขั้นแรกของวิถียุทธ์ คือขั้นทะเลทุกข์ แข่งข้ามทะเลทุกข์ ไปถึงฝั่งโน้น!
สิ่งที่ทำให้เซียวเฉินประหลาดใจยิ่งกว่า คือทะเลทุกข์ของเขามิได้เป็นสีน้ำเงินเหมือนผู้ฝึกปรือทั่วไป แต่เป็นสีทองแดง!
“นี่คือทะเลทุกข์ของกายาเต๋าอมตะรึ!”
ในขณะเดียวกัน กระดูกเต๋าอมตะที่อยู่กลางทะเลทุกข์สีทองแดง ระเบิดแสงเทพสว่างจ้าจนแสบตา คล้ายมีเจตจำนงน่าสะพรึงพุ่งทะยานฟ้า ทะลวงพ้นมิติ!
ครืนคราน!
เหนือจวนสกุลโจว เมฆเภทภัยกลิ้งเกลือก อสนีบาตซัดสาดคำรามมา!
อสนีสีทองแดงแปรเป็นทะเลอสนีกว้างไกล โปรยปรายกลิ่นอายทำลายล้างที่ชวนให้หวาดหวั่น ยิ่งมีมังกรแท้และหงส์เทพแหวกว่ายผ่าน ฉีกกระชากปฐพี!
“ปรากฏการณ์ฟ้าดิน!”
ผู้คนในเมืองหย่วนเฟิงตื่นตระหนกอย่างสมบูรณ์ ต่างพากันมองไปยังทิศทางจวนสกุลโจว
ผู้ใด ก่อให้เกิดปรากฏการณ์ฟ้าดิน?
ภายในจวนสกุลโจวก็ปั่นป่วน โจวอวงเจารีบตรงไปยังห้องของโจวหลิงเสวี่ย เมื่อเห็นบุตรสาวที่ดูสง่างามมีชีวิตชีวา โจวอวงเจาถามอย่างตื่นเต้น “สำเร็จแล้วรึ?”
“สำเร็จแล้ว” โจวหลิงเสวี่ยมีสีหน้าหยิ่งทะนง “กระดูกเต๋ากำเนิดได้ปลุกในร่างข้าแล้ว ข้าได้กลายเป็นกายาเต๋ากำเนิด อีกทั้งระดับพลังทะลวงสองขั้น เข้าสู่ทะเลทุกข์ขั้นแปด!”
ในเมืองหย่วนเฟิง ทะเลทุกข์ขั้นแปด ถือเป็นระดับผู้อาวุโสแล้ว!
“กระดูกเต๋าปลุก ทะเลทุกข์ขั้นแปด อย่างนี้ ปรากฏการณ์ฟ้าดินก็เป็นเจ้าที่ก่อขึ้นสิ!”
โจวอวงเจาดีใจเกินคาด “อย่างนี้ การประลองใหญ่เมืองหย่วนเฟิงในอีกเจ็ดวัน ก็ไร้ข้อกังขา ต่อให้ไม่มีไอ้ขยะเซียวเฉิน ทรัพยากรเส้นแร่ทั้งหมด ก็ยังคงเป็นของสกุลโจวข้าควบคุมดูแล!”
“ทางสกุลอ๋องมีข่าวหรือยัง?” โจวหลิงเสวี่ยถาม สายตาของนาง บัดนี้มิได้จำกัดอยู่แค่ในเมืองหย่วนเฟิงแล้ว!
“วันประลองใหญ่เมืองหย่วนเฟิง สกุลอ๋องจะส่งผู้อาวุโสมาด้วยตนเองเพื่อสู่ขอ อีกทั้งพวกเขาตอบตกลง จะส่งเจ้าเข้าศึกษาที่สำนักฉีเทียนโดยตรง กลายเป็นศิษย์สายตรงของผู้อาวุโส!” โจวอวงเจาหัวเราะ
“ได้เวลากำจัดไอ้ขยะเซียวเฉินเสียที”
ในแววตาอันเย็นชาของโจวหลิงเสวี่ย ฉายแววสังหาร อนาคตของนาง ถูกกำหนดให้เจิดจรัส การมีอยู่ของเซียวเฉิน เป็นมลทินของนาง
“วางใจ ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเขาเคยมีกระดูกเต๋า ค่ำคืนนี้ปรากฏการณ์ทะเลอสนี ผู้คนจะรู้แต่เพียงว่า สกุลโจวของข้ากำเนิดอัจฉริยะหาที่เปรียบ ผู้ใดจะจำชื่อเซียวเฉินได้อีก!”
……
เซียวเฉินในห้องไม่รู้เลยว่าภายนอกปั่นป่วนเพราะปรากฏการณ์ ยิ่งไม่รู้ว่าผู้คนต่างเข้าใจว่าโจวหลิงเสวี่ยเป็นผู้ก่อปรากฏการณ์ เขาจมดิ่งในการฝึกฝน ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
โครม!
ประตูห้องถูกผลักอย่างรุนแรง ขัดจังหวะการฝึกฝนของเซียวเฉิน
“เจ้ายังไม่ตายอีกหรือ?” ชายหนุ่มที่ยืนอยู่นอกประตูขมวดคิ้ว
“โจวหลิงเทา” แววตาของเซียวเฉินเปล่งประกายเย็นชา คนผู้นี้ ญาติผู้พี่ของโจวหลิงเสวี่ย
“เจ้าหวังให้ข้าตายมากหรือ?”
“เจ้าตาย ก็ช่วยให้ข้าประหยัดแรง”
โจวหลิงเทาก้าวเข้ามาในห้อง “ข้าก็นับถือเจ้าจริงๆ ฝึกจนพลังคลั่ง พลังหมดสิ้น ยังกล้าคิดร้ายกับหลิงเสวี่ย รนหาที่ตายชัดๆ”
“พลังคลั่ง คิดร้าย?” เซียวเฉินหัวเราะเย็นในใจ สองพ่อลูกโจวอวงเจาช่างมีวิธีแต่งเรื่องโกหกได้แนบเนียนนัก หลอกได้กระทั่งคนในสกุลโจวด้วยกัน!
“เสียดาย แค่เจ้า ยังฆ่าข้าไม่ได้” เซียวเฉินมองโจวหลิงเทาอย่างเฉยเมย ราวกับไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา
“เจ้ายังคิดว่าตนคืออัจฉริยะอันดับหนึ่งของเมืองหย่วนเฟิงในวันวานหรือ?” โจวหลิงเทาเดือดดาล “เจ้าก็ส่องกระจกดูเสียบ้างเถิด เจ้าเป็นแค่ขยะไร้พลัง แม้แต่เป็นหมาข้ายังไม่คู่ควร!”
ครั้งนั้นเซียวเฉินปราบคนรุ่นเยาว์เมืองหย่วนเฟิง ในจวนสกุลโจว แม้แต่โจวหลิงเทาผู้เป็นคุณชายสายตรงยังต้องฟังคำสั่งเขา!
โจวหลิงเทาแทบจะรอไม่ไหวที่จะสังหารเซียวเฉิน!
ตูม!
กลิ่นอายของทะเลทุกข์ขั้นห้าระเบิดออก โจวหลิงเทาก้าวเท้า หมัดห่อหุ้มแสงปราณแท้ กระหน่ำเข้าใส่เซียวเฉิน!
ปัง!
มือหนึ่งจับหมัดของเขาไว้!
“เจ้า เจ้ามิใช่กลายเป็นคนไร้ค่าแล้วหรือ?”
พลังปราณแท้อันหยิ่งผยองพุ่งเข้าสู่แขนของโจวหลิงเทา ทำให้เขาแสดงความหวาดกลัวสุดขีด เส้นลมปราณของเขา ราวกับถูกทำลายสิ้น!
“เสียใจด้วย ทำให้พวกเจ้าผิดหวัง”
เซียวเฉินปล่อยหมัดของโจวหลิงเทาด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือกลับบีบลำคอของโจวหลิงเทา กระแทกร่างของเขาอย่างแรงเข้ากับกำแพงห้อง
ฝุ่นหล่นกระจาย ทั้งห้องราวกับสั่นสะเทือน โจวหลิงเทาถูกกระแทกจนกระอักเลือด แววตาคล้ายเลื่อนลอย
“อยากฆ่าข้า ใช้แค่หมาตัวเดียว ไม่พอหรอก!”