“ท่านพี่เฉิน ข้ายังอยากได้อีก!”
บนเตียง ใบหน้าของหญิงสาวยังแดงระเรื่อด้วยร่องรอยปรนนิบัติ ริมฝีปากก็เอ่ยวาจายั่วยวนอย่างถึงที่สุด
เซียวเฉินมองโจวหลิงเสวี่ยผู้มีสิริโฉมเลิศล้ำเบื้องบน ในใจก็พลุ่งพล่านด้วยไฟปรารถนาอีกครั้ง
“ได้!”
ทว่า เมื่อเซียวเฉินเตรียมจะร่วมหอแห่งเมฆาฝนอีกครา ความเหนื่อยล้าอย่างรุนแรงก็ถาโถมเข้าใส่ ทำให้สีหน้าของเขาเจื่อนลง
“หรือว่า วันนี้พอแค่นี้ก่อนก็แล้วกัน พรุ่งนี้ยังมีเวลาให้เราเนิ่นนาน”
“ท่านพี่เฉินเหนื่อยเร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือ? เพียงหนึ่งเดือนก็จะถึงวันสมรสของเราแล้ว ต่อไปท่านอย่าได้เกียจคร้านเป็นอันขาดนะเจ้าคะ”
โจวหลิงเสวี่ยซบแผ่วเบาลงบนอกของเซียวเฉิน ร่างนุ่มนิ่มนั่นทำให้จิตใจของเซียวเฉินพลุ่งพล่าน
ใครจะคาดคิด ว่าหญิงงามน้ำแข็งแห่งเมืองหย่วนเฟิงจะมีความเร่าร้อนคลุ้มคลั่งเช่นนี้ได้
“รออีกไม่กี่วันกระดูกเต๋าของข้าตื่นขึ้นแล้ว จะต้องโด่งดังสะเทือนหล้า เมื่อถึงเวลานั้น ก็จะสามารถแต่งเจ้าเข้าตระกูลอย่างยิ่งใหญ่สมเกียรติ”
เซียวเฉินตั้งใจจะโอบกระชับคนงามในอ้อมอกแน่นขึ้น แต่ไม่คาด ความเหนื่อยล้านั่นกลับรุนแรงขึ้นกว่าเดิม ทั้งร่างยังอ่อนระทวยไร้เรี่ยวแรง กระทั่งพลังปราณแท้ในจุดตันเถียนก็มิอาจหมุนเวียนได้
“ไม่ถูกต้อง…”
สีหน้าของเซียวเฉินพลันแปรเปลี่ยน “ข้าถูกพิษ!”
“เพิ่งจะรู้ตัวหรือ ช่างโง่เง่านัก!”
โจวหลิงเสวี่ยลุกขึ้นอย่างแผ่วเบาโดยที่เขาไม่ทันรู้ตัว ในดวงตางามมีแววดูแคลนและเย็นชา ผิดจากก่อนหน้าราวกับเป็นคนละคน
“เป็นเจ้าที่วางยาพิษข้า? เหตุใดเจ้าจึงทำเช่นนี้!”
เซียวเฉินไม่อยากเชื่อ ว่าโจวหลิงเสวี่ยที่เติบโตมาด้วยกันและใกล้ชิดเสมือนคู่หมั้นหมาย จะวางยาพิษทำร้ายเขา!
“บอกว่าเจ้าโง่ เจ้าก็โง่ถึงตายจริง ๆ!”
โจวหลิงเสวี่ยสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม “เจ้าไร้ซึ่งภูมิหลังและอำนาจวาสนา หรือจะคิดว่าข้าจะมองเจ้าเข้าจริง ๆ? บอกความจริงแก่เจ้าเถิด บิดาของข้าติดต่อกับตระกูลอ๋องแห่งนครหลวงไว้แล้ว อีกไม่กี่วันก็จะมาสู่ขอ!”
“ในเมื่อเจ้าเกาะเกี่ยวถึงตระกูลอ๋องแห่งนครหลวงได้ เหตุใดจึงต้องยอมมอบกายให้ข้าด้วย?” เซียวเฉินคำราม
“ที่ทำไป ก็เพื่อช่วงเวลานี้!”
ในมือของโจวหลิงเสวี่ยปรากฏกริชเล่มหนึ่ง ส่องประกายเย็นเยียบ “กระดูกเต๋าของเจ้า จะตื่นขึ้นในกายข้า และนี่ คือเหตุผลที่ข้าจะสามารถแต่งเข้าตระกูลอ๋องได้!”
“เจ้าช่างใจอำมหิตนัก!” เซียวเฉินหวนนึกถึงความอ่อนหวานในช่วงเวลาที่ผ่านมา ก็รู้สึกเพียงคลื่นไส้
เสแสร้งมอบกาย ก็เพื่อแย่งชิงกระดูกเต๋าของเขา แต่งเข้าตระกูลใหญ่แห่งนครหลวง!
“แทนที่จะโทษว่าใจคนอำมหิต สู้โทษตัวเจ้าเองที่โง่เขลาเกินไป เช่นเดียวกับบิดาเจ้า ยังจะดีกว่า”
ในตอนนั้นเอง บานประตูก็ถูกผลักออก ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งก้าวเท้าเข้ามาพร้อมรอยยิ้มหยันเยือกเย็น
“เจ้ายังมีหน้ามาเอ่ยถึงบิดาของข้าหรือ?” เซียวเฉินโกรธแค้นหนักขึ้นไปอีก ชายวัยกลางคนตรงหน้านี้ ก็คือสหายร่วมสาบานของบิดาเขา และบิดาของโจวหลิงเสวี่ย โจวอวงเจา
ตั้งแต่เมื่อคราที่บิดามารดาของเซียวเฉินสิ้นบุญ โจวอวงเจาก็รับเซียวเฉินเป็นบุตรบุญธรรม และยังให้สัญญาหมั้นหมาย ให้เขากับโจวหลิงเสวี่ยสมรสกัน
ด้วยเหตุนี้ เซียวเฉินจึงไว้วางใจพวกนางยิ่งนัก
“ตอนนั้นที่ฆ่าบิดามารดาเจ้าข้าก็ยังไม่แยแส ไยข้าจะต้องกลัวการเอ่ยถึงด้วย?” โจวอวงเจาแค่นเสียงเย็น
“ว่าเช่นไรนะ? ไอ้เดรัจฉาน!” เซียวเฉินแทบคลุ้มคลั่ง ตลอดหลายปีมานี้ เขากลับนับโจรเป็นบิดาตลอดมา!
“ข้าก็หาได้ต้องการชีวิตพวกเขาไม่ ก็เพียงโทษที่พวกเขาให้กำเนิดเจ้า และยังบอกความลับที่ว่าเจ้ามีกระดูกเต๋าแต่กำเนิดแก่ข้า เพื่อที่จะควบคุมกระดูกเต๋าไว้ในกำมือ ข้าไม่มีทางเลือกอื่น!”
โจวอวงจากู่หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง หากมีกระดูกเต๋า โจวหลิงเสวี่ยก็จะกลายเป็นยอดอัจฉริยะแห่งแคว้นฉี!
“โจวอวงเจา โจวหลิงเสวี่ย บิดาลูกคู่นี้ใจคดอสรพิษร้ายนัก ตราบใดที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ ข้าจะต้องควักใจแล่กระดูกพวกเจ้าด้วยมือของข้าเอง!” เซียวเฉินตะคอกด้วยโทสะ
ฉี ฉี!
กริชกรีดร่างของเซียวเฉินออก โลหิตหลั่งไหลอย่างบ้าคลั่ง ใบหน้างามล่มเมืองของโจวหลิงเสวี่ยในยามนี้ เมื่อมองในสายตาของเซียวเฉิน กลับช่างอัปลักษณ์ร้ายกาจยิ่งนัก
ตูม!
รัศมีทองสาดส่อง คลื่นเต๋าหมุนวน ดวงตาของโจวหลิงเสวี่ยเปล่งประกาย นั่นคือ กระดูกเต๋าในกายของเซียวเฉิน!
“ขอบคุณเจ้าที่ตลอดหลายปีมานี้กรำศึกเพื่อตระกูลข้า ช่วงชิงทรัพยากรแร่แก้ว น่าเสียดาย ที่วรยุทธ์ทั้งร่างของเจ้าเชื่อมโยงกับกระดูกเต๋า จากนี้ไป เจ้าทำได้เพียงเป็นคนไร้ค่าเท่านั้น”
“เจ้าวางใจเถิด ข้าจะไว้ชีวิตเจ้าอีกสองสามวัน เผื่อว่ากระดูกเต๋าไม่อาจหลอมรวมกับข้า ข้าจะยังต้องใช้เลือดของเจ้าสักหน่อย”
“จริงสิ น้องสาวของเจ้าฉินเอ๋อร์ ข้าได้ตระเตรียมบ้านที่ดีให้แก่นางแล้ว เจ็ดวันหลังจากนี้ ก็จะแต่งให้แก่อสูรเฒ่าฉู่ เจ้าก็ไม่ต้องเป็นห่วงแล้ว”
เสียงของโจวหลิงเสวี่ยดังเข้ามาในหูไม่ขาดสาย ทว่าสติของเซียวเฉินกลับค่อย ๆ เลือนรางลง
เขาสัมผัสได้ว่ากระดูกเต๋าของตนถูกคว้านออกจากจุดตันเถียนทั้งเป็น ๆ โลหิตไหลริน ความเจ็บปวดรวดร้าวรุนแรงกระตุ้นเขาไม่หยุด ในที่สุดก็ทำให้เขาจมดิ่งสู่ห้วงนิทราแห่งความตาย…
“ข้าจะตายไม่ได้ ข้าจะตายไม่ได้…”
ไม่รู้ว่าผ่านไปเนิ่นนานเพียงใด สติของเซียวเฉินค่อย ๆ ฟื้นคืนกลับมาหนึ่งเสี้ยว
“แค้นของบิดามารดา กระดูกเต๋าของข้า ล้วนต้องทวงคืน!”
“อสูรเฒ่าฉู่อายุเกินครึ่งร้อย ตายไปสามเมียแล้ว ฉินเอ๋อร์จะไปตกอยู่ในเงื้อมมือเขาได้อย่างไร!”
“โจวอวงเจา โจวหลิงเสวี่ย ถึงแม้จะต้องตกสู่วัฏสงสารไม่รู้จบ จมดิ่งสู่ความมืดชั่วนิรันดร์ เวียนว่ายหมื่นกัปป์ ข้าก็จะให้พวกเจ้าใช้เลือดชดใช้เลือด!”
ความโกรธแค้น ความคับแค้น เสียงร่ำร้องของเซียวเฉิน… ล้วนแปรเปลี่ยนเป็นปณิธานอันหนักแน่น
แม้จะต้องพินาศไปด้วยกัน ก็ไม่อาจให้บิดาลูกแซ่โจวยังคงอยู่บนโลกนี้ต่อไป!
ตูม!
ในชั่วพริบตา รัศมีศักดิ์สิทธิ์หมุนวน พลังชีวิตเบ่งบาน!
บาดแผลฉกรรจ์ถึงตายนั้นกลับฟื้นคืนด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า!
“กระดูกเต๋า!”
ร่างของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรง แสงแห่งอักขระไหลเวียน โอบล้อมกายาเขา
เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่าในจุดตันเถียน กลับมีกระดูกเต๋าอีกหนึ่งชิ้น!
“กระดูกเต๋า งอกขึ้นใหม่หรือ?”
อักขระไม่รู้จบราวกับถือกำเนิดจากภายในกระดูกเต๋า หลั่งไหลเข้าสู่ทะเลญาณของเขาอย่างบ้าคลั่ง!
โลหิตของเขา เจตจำนงของเขา ราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งกับกระดูกเต๋าที่เกิดใหม่ พลังเต๋าอันทรงพลังถึงขีดสุดหมุนวนอยู่ในร่าง ราวกับกำลังหล่อหลอมกายาเต๋าขั้นสูงสุด!
“กายาเนอร์วานา ชำระโลหิตคืนชีพ!”
สุ้มเสียงเก่าแก่สุดคณนานับกึกก้องขึ้นในทะเลญาณของเซียวเฉินในฉับพลัน สติของเขา กลับปรากฏขึ้น ณ มิติอีกฟากหนึ่ง ลี้ลับชวนพิศวง!
ที่นี่ราวกับเป็นยุคสมัยก่อนประวัติศาสตร์ เวิ้งว้างและรกร้าง ทั้งยังไร้ตะวันไร้จันทร์ มีเพียงดวงดาวในจักรวาล เปล่งรัศมีสีโลหิตอันน่าสะพรึงกลัว!
เซียวเฉินเงยหน้าขึ้น ในเวลานี้ ห้วงใจเขาก่อเกิดความรู้สึกประหลาดอย่างหนึ่ง ราวกับว่าดวงดาวสีโลหิตไม่รู้จบเหล่านี้ ล้วนอยู่ในอำนาจควบคุมของเขา!
ในห้วงสมองของเขาฉายภาพเหตุการณ์สะเทือนฟ้าสะเทือนปฐพีฉากแล้วฉากเล่า กาแลกซีคือสมรภูมิรบ สุริยันจันทราโคจรเวียนว่าย หมื่นภพธาตุราวกับธุลี
มีกายาอันสูงตระหง่านแหวกฟ้าทะลวงความอลเวง เสียงคำรามกึกก้องกระชากสุริยันจันทราพังทลาย อาบโลหิตศัตรูนับไม่ถ้วนย้อมดวงดาวทั่วจักรวาล!
นั่นคือมหากาพย์และตำนานอันไม่รู้สลาย!
“กายาเต๋าอมตะ!”
ในที่สุดเซียวเฉินก็เข้าใจ ว่าทำไมกระดูกเต๋าของตนจึงงอกใหม่ได้ เพราะเขาไม่ใช่กายาเต๋ากำเนิดธรรมดา หากแต่เป็นกายาเต๋าอมตะ!
และกระดูกเต๋าที่เกิดใหม่แล้วนี้ ต่างหากที่ตื่นอานุภาพแห่งกระดูกเต๋าอมตะอย่างแท้จริง!
มิติว่างแห่งนี้ ถูกผนึกไว้ในกระดูกเต๋าที่เกิดใหม่ จารึกอักขระไว้ไม่สิ้นสุด ซ่อนเร้นมรดกสืบทอดชั่วชีวิตของกายาอันสูงตระหง่านนั้น!
“คัมภีร์ทสวรรค์อมตะ!”
วิชาเทพอันไร้เทียมทานปรากฏขึ้นในทะเลญาณของเซียวเฉิน!
“แค้นเลือดของข้า เกรงว่าจะได้ชำระเร็ววันนี้แล้ว!” เซียวเฉินตื่นเต้นถึงขีดสุด คัมภีร์ทสวรรค์อมตะ คือสิ่งที่กายาอันสูงตระหง่านนั่นสร้างขึ้นเพื่อกายาเต๋าอมตะโดยเฉพาะ!
หล่อหลอมร่างอมตะ ควบแน่นโลหิตอมตะ พิสูจน์มหาวิถีนิรันดร์!
มีวิชาเทพและมรดกสืบทอดนี้แล้ว ไยต้องหวั่นเกรงบิดาลูกแซ่โจว!
ตูมมม!
ทันใดนั้น ดวงดาวไม่รู้จบต่างสั่นสะเทือนรุนแรง รัศมีสีโลหิตที่พันรอบฟ้าสวรรค์ก็ยิ่งประหลาดน่าสะพรึงมากขึ้นกว่าเดิม
ใบหน้าอันชั่วร้ายและน่าสะพรึงกลัวผืนหนึ่งก็ปรากฏขึ้น จับจ้องเซียวเฉิน เผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมน่าพรั่นพรึง
เพียงชั่วประเดี๋ยว ใบหน้าอัปลักษณ์นั่นก็อ้าปากกว้างราวแอ่งเลือดกลืนกินลงมา คล้ายจะกลืนเซียวเฉินเข้าไป!