ถูกเซียวเฉินบีบคั้นลำคอ โจวหลิงเทารู้สึกหวาดกลัวจากส่วนลึกของจิตวิญญาณ
"หากเจ้าฆ่าข้า ท่านหัวหน้าตระกูลกับหลิงเสวี่ยจะไม่ปล่อยเจ้าไปแน่!" โจวหลิงเทาคำราม
"พวกมันก็คิดจะฆ่าข้าอยู่แล้ว"
แววตาของเซียวเฉินฉายประกายสังหารเย็นเยียบ "เอามันมาข่มขู่ข้า? น่าขันนัก!"
เคร้ง!
ห้านิ้วของเซียวเฉินออกแรงเบาๆ ลำคอของโจวหลิงเทาก็ถูกบิดหักในพริบตา ร่างของเขาล้มลงข้างๆ อย่างสิ้นเรี่ยวแรง
ศพของเขาถูกเซียวเฉินโยนทิ้งอย่างไม่ไยดีราวกับซากสุนัขข้างทาง ดวงตาจนวาระสุดท้ายยังเต็มไปด้วยความไม่ยอม
มิใช่ควรเป็นเขาหรอกหรือที่จะเหยียบย่ำอดีตอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งเมืองหย่วนเฟิง เหตุใด ถึงตาย?
"ผู้ใดกล้าบังอาจในจวนตระกูลโจว!"
เซียวเฉินเพิ่งก้าวออกจากห้อง ก็มีเงาร่างหลายสายก้าวเข้ามาพร้อมกัน คนที่อยู่หน้าสุดจ้องเขม็งเซียวเฉินด้วยแววตาโกรธกริ้ว
"ผู้อาวุโสห้า โจวอวงอวิ๋น" เซียวเฉินก็จ้องตอบอีกฝ่ายเช่นกัน นี่คือคนร่วมรุ่นเดียวกับโจวอวงเจา ในหมู่ผู้อาวุโสแล้วนับว่าค่อนข้างหนุ่มแน่น มีความหวังจะบุกทะลวงสู่ทะเลทุกข์ขั้นเก้า
"เจ้านี่เองที่ฆ่าหลิงเทา?" โจวอวงอวิ๋นตวาดถามเซียวเฉิน
"ไอ้เฒ่าโจวอวงเจาไปไหนเสีย?" เซียวเฉินกล่าวเสียงเย็น
"โอหัง! ชื่อของท่านหัวหน้าตระกูล สัตว์เดรัจฉานอย่างเจ้าบังอาจเรียกขานโดยพลการรึ?" โจวอวงอวิ๋นก้าวออกมาหนึ่งก้าว อานุภาพกดดันแห่งทะเลทุกข์ขั้นแปดปะทุพลุ่งพล่าน!
เพียงชั่วพริบตา คลื่นพลังอันเกรี้ยวกราดก็ถาโถมลงบนร่างเซียวเฉิน หนักอึ้งและน่าสะพรึงกลัวราวขุนเขาแนวกว้าง พยายามจะทับให้เซียวเฉินแหลกคาเท้า
เซียวเฉินหมุนเวียนคัมภีร์สวรรค์ในร่าง กระดูกเต๋าสำแดงอานุภาพ ต้านทานพลังกดดันนี้ กระดูกสันหลังยังคงตั้งตรงแน่วแน่
แววตาของโจวอวงอวิ๋นฉายประกายประหลาด เซียวเฉินกลายเป็นคนไร้ค่ามิใช่หรือ เหตุใดยังต้านทานพลังกดดันของเขาได้?
"หลายปีมานี้ พี่น้องของเจ้าสองคนใช้ชีวิตในจวนตระกูลโจว ตระกูลโจวข้าดีกับเจ้ามิใช่น้อย ตัวเจ้ากลับคิดมิดีมิร้ายต่อหลิงเสวี่ย แถมยังฆ่าลูกหลานตระกูลโจวข้าอีก ดูท่า ตระกูลโจวข้าคงตาบอดจริงๆ เลี้ยงหมาป่าเนรคุณอย่างเจ้าไว้"
"ดีกับข้านักหรือ?"
เซียวเฉินหัวเราะเย็นชา ฆ่าบิดามารดาของเขา แย่งกระดูกเต๋าไป ยกน้องสาวให้จอมมาร นี้เรียกว่าดีกับเขานักหรือ?
"พูดมากนักหนา หลีกทางให้ข้า!" เซียวเฉินตวาด
"ไอ้ไร้ค่า วันตายของเจ้ามาถึงแล้ว!"
โจวอวงอวิ๋นยกมือขึ้นพลางฟาดฝ่ามือหนึ่งใส่เซียวเฉิน คล้ายโทสะเดือดพล่าน
ในเมืองหย่วนเฟิง คนที่แก่กล้ากว่าโจวอวงอวิ๋นมีไม่กี่คน ไม่จำเป็นต้องพูดถึงเซียวเฉินที่สูญสิ้นพลังฝึกปรือแล้ว
ทว่า เมื่อเผชิญแรงฝ่ามือของโจวอวงอวิ๋น เซียวเฉินกลับแสดงท่าทีดุดันยิ่งนัก ฝ่ามือของเขาเองก็ระเบิดพลังออกไปปะทะกับโจวอวงอวิ๋น
"ยังมีพลังปราณหลงเหลืออยู่รึ?" แววตาของโจวอวงอวิ๋นฉายแววประหลาดใจวาบหนึ่ง แต่ก็มิได้ใส่ใจ ต่อให้เป็นเซียวเฉินสมัยแข็งแกร่งสุดขีด ก็มิใช่คู่ต่อสู้ของเขาอยู่ดี มีพลังปราณหลงเหลืออยู่จะทำอะไรได้?
ตูม!
แรงฝ่ามือสองขบวนปะทะกัน ย่อมไม่เหนือความคาดหมาย ร่างของเซียวเฉินถูกแรงสะท้อนถอยหลัง เพียงชั่วข้ามคืน เขาฝึกฝนจนถึงทะเลทุกข์ขั้นสาม นี่นับว่าเป็นความเร็วระดับเทพแล้ว แต่เมื่อเทียบกับโจวอวงอวิ๋นขั้นแปด ก็ยังห่างชั้นกันมาก
โจวอวงอวิ๋นยืนเอามือไพล่หลัง "ด้วยพลังปราณหลงเหลือของเจ้า จะทนไหวได้สักเท่าใด?"
"ตัวท่านเล่า จะทนได้อีกเท่าใด?" มุมปากของเซียวเฉินยกขึ้นเล็กน้อย ทำให้ใจของโจวอวงอวิ๋นพลันเกิดลางสังหรณ์ร้าย
เขาเพิ่งจะเอ่ยปาก ในชั่วพริบตา เลือดดำก็พวยพุ่งออกมา เหล่าผู้คนโดยรอบตกตะลึง
"ผู้อาวุโสห้า!" ทุกคนต่างร้องเรียก ลมหายใจของโจวอวงอวิ๋นพลันอ่อนลงอย่างมากในบัดดล
"ฆ่า... ฆ่ามัน!" โจวอวงอวิ๋นชี้ไปทางเซียวเฉินพลางเอ่ย
"รับคำสั่ง!" เหล่าผู้อารักขารีบโอบล้อมเซียวเฉิน ระเบิดพลังอันน่าสะพรึงกลัว
ในวินาทีต่อมา หมอกดำกลุ่มหนึ่งก็แผ่ขยายออกไปรอบด้านอย่างบ้าคลั่ง เหล่าผู้อารักขาที่พุ่งเข้ามาสูดดมหมอกพิษเข้าไป พลันหน้าซีดเป็นสีเขียว ล้มลงกับพื้น ใช้มือบีบคอตัวเอง ทรมานอย่างยิ่ง!
โจวอวงอวิ๋นที่เดิมทีก็ถูกพิษร้ายแรงอยู่แล้ว พอสูดดมหมอกพิษเข้าไปอีก ต่อให้ใช้พลังทั้งหมดต้านทานก็ไร้ผล
"ว่า! น้องสาวของข้าอยู่ที่ใด?" มือข้างหนึ่งดึงคอเสื้อของโจวอวงอวิ๋นขึ้นมา
"เพิ่งส่งไปที่บ้านของอสูรเฒ่าฉู่เมื่อครู่" โจวอวงอวิ๋นสัมผัสได้ถึงความตายที่คืบคลานเข้ามา ไม่กล้าปกปิดอะไรเซียวเฉิน
ตูม!
ร่างของเขาถูกเซียวเฉินเหวี่ยงกระเด็นออกไป กระแทกเข้ากับต้นไม้ใหญ่ในเรือน สลบแน่นิ่งไม่รู้ความเป็นความตาย
"ฉินเอ๋อร์!"
จิตใจของเซียวเฉินร้อนรุ่มราวกับถูกเพลิงเผา ร่างกายวูบไหว มุ่งตรงไปยังที่อยู่ของอสูรเฒ่าฉู่ในเมือง
ส่วนโจวอวงอวิ๋นและพวกนั้น เขาไม่กังวลหรอก จะรอดชีวิตจากพิษวิทยาของราชาพิษได้อย่างไร มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย!
เดิมทีเขารังเกียจการใช้พิษ แต่เพื่อรีบไปช่วยฉินเอ๋อร์ เขาก็ไม่สนใจอะไรอีกแล้ว!
อสูรเฒ่าฉู่ ไร้ผู้ใดรู้ชื่อจริงของมันอีกต่อไปแล้ว รู้เพียงว่ามันเชี่ยวชาญการหลอมโอสถ ทว่าชั่วร้ายผิดมนุษย์ ภรรยาหลายคนที่แต่งมาต่างถูกมันทรมานจนตาย
เพียงแค่คิดว่าฉินเอ๋อร์ถูกส่งไปยังบ้านของอสูรเฒ่าฉู่ หัวใจของเซียวเฉินก็เจ็บปวดราวถูกมีดกรีด!
ในเวลาเดียวกัน ภายในเมืองหย่วนเฟิง ที่อยู่ของอสูรเฒ่าฉู่
"ข้าขอร้อง ท่านปล่อยข้าไปเถิด!"
เด็กสาวอายุน้อยคนหนึ่งน้ำตาเต็มใบหน้า หวาดกลัวและตื่นตระหนก
"อย่ากลัวไปเลย ข้าจะอ่อนโยนกับเจ้ามาก" ดวงตาของอสูรเฒ่าฉู่จับจ้องเขม็งที่เด็กสาวตรงหน้า แววตาเต็มไปด้วยความละโมบ
จวนตระกูลโจว ส่งแม่นางน้อยน่ารักเช่นนี้มาให้ ช่างดีจริงๆ คิดแล้วว่าต้องได้เสวยสุขอย่างเต็มอิ่ม ก่อนจะโยนลงเตาหลอมโอสถไป
วิธีการหลอมโอสถของมัน ต่างจากนักหลอมโอสถคนอื่นๆ นอกจากสมุนไพรชนิดต่างๆ แล้ว ยังต้องใช้คนเป็นเครื่องสังเวยโอสถ ชั่วร้ายอย่างยิ่ง
เห็นมือเหี่ยวย่นของอสูรเฒ่าฉู่ยื่นมา เด็กสาวก็ถอยกรูด "พี่ชายของข้าคือเซียวเฉิน เขาไม่มีทางปล่อยท่านไปแน่!"
"เซียวเฉิน? ก็ไอ้คนไร้ค่าที่จวนตระกูลโจวประกาศว่าสูญสิ้นพลังฝึกปรือทั้งหมดนั่นรึ?" อสูรเฒ่าฉู่ได้ยินแล้วหัวเราะลั่น "ถ้ามันมาจริง ก็จับมันโยนลงเตาหลอมโอสถก่อนเลย"
"เป็นไปไม่ได้ พี่ชายของข้าไม่มีทางสูญสิ้นพลังฝึกปรือ!"
เด็กสาวส่ายหัวอย่างคลุ้มคลั่ง ไม่อยากเชื่อคำพูดของอสูรเฒ่าฉู่
ทว่าในใจของนาง นางก็เป็นห่วงสภาพของเซียวเฉินมิใช่น้อย
หลายวันมานี้ คนของตระกูลโจวไม่ยอมให้นางพบพี่ชาย
"ทำไม ทำไมถึงกลายเป็นเช่นนี้?"
เด็กสาวยกมือปิดใบหน้าด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหนทาง นางคิดไม่ตก เหตุใดเพียงไม่กี่วันสั้นๆ ชะตาของนางกับพี่ชายกลับพลิกผันครั้งใหญ่ถึงเพียงนี้
เหตุใดพี่หลิงเสวี่ยที่นางเชื่อใจมาตลอด ได้แต่ส่งนางมายังเงื้อมมือมารตนนี้ตั้งแต่เช้าตรู่!
"ร้องไห้ไปทำไม ข้าจะทำให้เจ้าเสวยสุขสมขั้นสูงสุดในโลกมนุษย์" อสูรเฒ่าฉู่เข้าใกล้ฉินเอ๋อร์ไม่หยุด มือยื่นไปจับ ฉินเอ๋อร์วิ่งหลบไปด้านหนึ่ง ทว่าอาภรณ์ชั้นนอกถูกอสูรเฒ่าฉู่กระชากขาดออกทันที
"กลิ่นของความอ่อนเยาว์ ช่างน่าหลงใหลเสียจริง"
อสูรเฒ่าฉู่เอาอาภรณ์ของฉินเอ๋อร์มาใกล้จมูกสูดดม สีหน้ามึนเมา
"ถ้าท่านเข้าใกล้อีก ข้าจะฆ่าตัวตาย!"
ฉินเอ๋อร์คว้ากรรไกรบนโต๊ะ หันส่วนแหลมจ่อตรงไปที่ลำคอของตน
"ไม่อายเสียบ้าง!"
สีหน้าของอสูรเฒ่าฉู่พลันเย็นชา ปรากฏเพียงชายแขนเสื้อของมันสะบัด พลังหนาหนักก็กวาดเข้าหาฉินเอ๋อร์ ร่างบางของเด็กสาวถูกแรงนั้นซัดกระเด็น กรรไกรในมือก็ร่วงตกพื้น
"ข้าจะทะนุถนอมเจ้าอย่างดี" อสูรเฒ่าฉู่เผยรอยยิ้มชั่วร้าย เดินเข้าไปหาฉินเอ๋อร์ที่มุมห้อง
ตูม!
ฝีเท้าของอสูรเฒ่าฉู่พลันชะงักลง ประตูใหญ่ของมัน ถูกใครบางคนพังเข้ามา!
"ผู้ใดบังอาจไม่กลัวตาย มาทำลายเรื่องดีของข้า?" แววตาอันเย็นชาของอสูรเฒ่าฉู่กวาดมองไปยังเด็กหนุ่มที่หน้าประตู เผยประกายสังหาร
เด็กหนุ่มมองเห็นอสูรเฒ่าฉู่ใบหน้าเหลืองซีดก่อน จากนั้นก็เห็นฉินเอ๋อร์อยู่บนพื้น โทสะก็พลุ่งพล่านขึ้นมาในบัดดล ระเบิดกลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวยิ่ง
"อสูรเฒ่าฉู่ ข้าจะเอาบุพการีเจ้า!"