พอลืมตาขึ้นมา ก็เห็นท่อนบนของศพห้อยอยู่บนเพดาน
ปลายเท้าแกว่งไปมา ปัดโดนหน้าม้าของหร่วนเถา
หร่วนเถาพูดอย่างสุภาพว่า “สวัสดีค่ะ ช่วยหลบหน่อยได้ไหมคะ คุณเตะโดนฉันแล้ว”
ผ่านไปเต็มสิบวินาที เธอก็ไม่ได้รับคำตอบใด ๆ
หร่วนเถาถอนหายใจเบา ๆ
ดูท่าคุณผีท่านนี้คงไม่รู้จักมารยาท
……
สิบนาทีก่อน หร่วนเถาได้รับข้อความเตือนประหลาด ๆ ที่เขียนด้วยตัวอักษรสีเลือด
【ยินดีต้อนรับสู่เกมสยองขวัญ】
【ด่าน: หมู่บ้านสุขสันต์】
【ระดับความยาก: C】
【ภารกิจหลัก: มีชีวิตออกจากหมู่บ้านสุขสันต์ภายใน 7 วัน】
【ผู้เล่นในรอบนี้: 8 คน】
【คำแนะนำด้วยความปรารถนาดี: ด่านนี้เชื่อมต่อกับการถ่ายทอดสดทั่วเซิร์ฟเวอร์แล้ว ทุกการกระทำของคุณจะถูกผู้ชม 100,000 คนจับตามอง พยายามตายให้อลังการหน่อยนะ】
หร่วนเถาอ่านทวนอย่างตั้งใจ ก่อนจะตระหนักว่าตัวเองมาอยู่ในสถานที่ที่ไม่ธรรมดาเข้าแล้ว
ความทรงจำสุดท้ายของเธอหยุดอยู่ที่กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในโรงพยาบาล
ผ้าปูเตียงสีขาวซีด ผิวกายซีดเซียว ความรู้สึกหายใจไม่ออกที่คืบคลานเข้ามาไม่หยุด เธอป่วยเป็นโรคที่รักษาไม่หาย และกำลังจะตายอยู่แล้ว
แต่ตอนนี้ ดูเหมือนว่าเธอจะกลับมามีร่างกายแข็งแรงอีกครั้ง
หร่วนเถาจิ้มผิวที่เนียนนุ่มของตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อ
เธอไม่ได้เห็นโลกนอกห้องผู้ป่วยมานานแสนนานแล้ว
สำหรับหร่วนเถา ต่อให้ต้องมาอยู่ในเกมสยองขวัญ ก็นับเป็นเรื่องน่ายินดี
ศพท่อนบนเหนือศีรษะยังคงแกว่งไปมา
เชือกรัดลึกเข้าไปในลำคอ ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบา ๆ ขณะห้อยแกว่งไปมาในทางเดินอันว่างเปล่า
หร่วนเถาเงยหน้ามองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะโบกมือน้อย ๆ ให้มัน
“เชิญคุณทำธุระต่อเลยค่ะ ฉันจะไปหาอะไรกินก่อน”
เธอหิวแล้ว
หลังจากต้องให้น้ำเกลือสารอาหารประคองชีวิตมาหลายปี ความรู้สึกหิวจนท้องติดหลังเช่นนี้ช่างแปลกใหม่ แต่ก็มีความสุขเหลือเกิน
หร่วนเถาตั้งใจจะหาอะไรกินก่อน
ไฟในทางเดินของหมู่บ้านสุขสันต์ติดสลับกันไปทีละชั้น
บนกำแพงมีประกาศตามหาคน ภาพใบหน้าบนรูปถ่ายบวมอืดพร่าเลือนเพราะแช่น้ำจนเหลือเพียงเบ้าตาดำโบ๋สองข้าง
ตรงหัวมุมมีหญิงชราเก็บของเก่านั่งยอง ๆ ซุกศีรษะไว้ระหว่างเข่า
ขณะที่หร่วนเถาเดินผ่าน ศีรษะนั้นก็พลันบิดกลับมาถึง 180 องศา
หร่วนเถาชะงักฝีเท้า
หญิงชราแสยะปากกว้าง เผยเขี้ยวสีเลือด สีหน้าดุดัน
หร่วนเถาลังเลอยู่สองวินาที ก่อนถามด้วยความเห็นอกเห็นใจว่า “คุณยายก็หิวเหมือนกันหรือคะ? แต่หนูหวังว่าคุณยายจะไม่กินหนูนะคะ เพราะหนูยังอยากมีชีวิตอยู่นาน ๆ”
หญิงชราที่พุ่งเข้ามาอย่างดุร้ายพลันหยุดชะงัก
คงเป็นเพราะอยู่ในเกมมานาน จนไม่เคยเจอผู้เล่นใสซื่อไร้เดียงสาขนาดนี้มาก่อน
เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ขยับ หร่วนเถาก็กล่าวขอบคุณอย่างจริงจัง ก่อนเดินจากไป
ทั่วทั้งหมู่บ้านอบอวลด้วยไอผี มีเพียงทางเข้าตึกหกที่สว่างด้วยแสงไฟสีเหลืองอบอุ่น
บนประตูติดบัตรเชิญสีแดงอักษรทอง ประดับลายทอง
หร่วนเถาขยับเข้าไปดูใกล้ ๆ
บนบัตรเชิญมีข้อความเขียนด้วยลายมือบรรจงว่า:
【คณะกรรมการลูกบ้านหมู่บ้านสุขสันต์ ขอเรียนเชิญท่านเข้าร่วมงานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่ในคืนนี้】
【เตรียมอาหารเลิศรสไว้พร้อมแล้ว ขอเชิญร่วมโต๊ะ】
【ขอให้ท่านรับประทานอาหารอย่างมีความสุข】
อาหารเลิศรส
หร่วนเถาซาบซึ้งจนเกือบหลั่งน้ำตา
โลกนี้ยังมีคนดีอยู่มากจริง ๆ
เธอจัดชายเสื้อให้เรียบร้อย เคาะประตูอย่างสุภาพ แล้วผลักเข้าไปอย่างร่าเริง
ห้องจัดเลี้ยงกว้างขวาง โคมระย้าคริสตัลห้อยต่ำจนแทบจรดพื้น เปลวเทียนลุกไหวเป็นกลุ่ม ๆ
โต๊ะยาวปูผ้าขาวสะอาด ไก่ย่างมันวาว ขาหมูพะโล้ส่งไอร้อนกรุ่น ปลากระรอกทั้งตัวชูหัวเชิดหาง น้ำแกงในถ้วยมีเก๋ากี้และหอยเป๋าฮื้อทั้งตัวลอยอยู่ ส่วนขนมหวานก็เรียงซ้อนเป็นหอคอยเล็ก ๆ
กลิ่นหอมลอยมาแตะจมูก หร่วนเถารู้สึกมีความสุขจนแทบจะเป็นลม
ที่โต๊ะมีคนนั่งอยู่แล้วหกคน แต่ไม่มีใครแตะตะเกียบ
คนที่นั่งหัวโต๊ะเป็นชายผมเกรียน แขนมีรอยแผลเป็นพาดอยู่
ข้าง ๆ มีหญิงสวมแว่นจ้องถ้วยแกงตรงหน้า
ตรงมุมห้องมีเด็กหนุ่มหน้าตาคล้ายนักเรียนนั่งหดตัวอยู่ สีหน้าซีดเผือด
ทุกคนดูตึงเครียด
การปรากฏตัวของหร่วนเถาทำให้สายตาหกคู่หันขวับมาจับจ้องเธอ
เมื่อเห็นเธอ สีหน้าของชายผมเกรียนก็ผ่อนคลายลง เปลี่ยนเป็นแววดูแคลน
“มีมือใหม่มาอีกคนแล้ว” เขาแค่นเสียง
หร่วนเถาจดจ่ออยู่กับขาหมูตรงหน้าเสียจนไม่ได้ยินที่ชายคนนั้นพูดเลย
เธอนั่งลงตรงที่ว่างเพียงแห่งเดียวตรงปลายโต๊ะ ตักข้าวใส่ชามจนพูน แล้วคีบหนังขาหมูชิ้นใหญ่ขึ้นมา เป่าจนเย็น ก่อนส่งเข้าปากอย่างตั้งใจ
หนังหมูนุ่มเหนียว คอลลาเจนเคลือบริมฝีปาก รสเค็มหอมเจือหวานนิด ๆ
ดวงตาของหร่วนเถาเปียกชื้นขึ้นทันที
อร่อย
อร่อยมาก!
ชาติที่แล้วเธอคงช่วยจักรวาลไว้ทั้งจักรวาล ถึงได้กินขาหมูแสนอร่อยขนาดนี้
ทั่วทั้งโต๊ะเงียบกริบ
ผู้เล่นเก่าทั้งหกมองเธอพร้อมกัน สีหน้าราวกับกำลังดูเธอกินยาพิษต่อหน้าธารกำนัล
หญิงสวมแว่นแทบร้องเสียงหลง “เธอบ้าไปแล้วหรือไง?”
หร่วนเถาพูดทั้งที่ปากยังเต็มไปด้วยเนื้อ “อื้อ?”
“ของบนโต๊ะยังกล้ากินอีกหรือ?”
ชายผมเกรียนเอนหลังพิงเก้าอี้ กอดอก ทำท่าเหมือนกำลังรอดูเรื่องสนุก
“มือใหม่ ฉันแนะนำให้รีบคายออกมา”
เด็กหนุ่มหน้าตานักเรียนตรงมุมห้องเตือนเสียงเบา
“พี่ครับ พวกเราตรวจสอบกันมาครึ่งชั่วโมงแล้ว อาหารบนโต๊ะนี้อาจมีปัญหา”
“จริง...เหรอ?” หร่วนเถาสะดุ้ง ก่อนจะลังเล “แต่มันอร่อยมากจริง ๆ นะ...”
ชายผมเกรียนกระซิบกับหญิงสวมแว่นว่า “ยัยนี่ดูแปลก ๆ นะ คนปกติได้ยินแบบนี้จะตอบแบบนี้หรือ?”
หญิงสวมแว่นตอบว่า “มีได้สองอย่าง ไม่แกล้งโง่ ก็โง่จริง...”
ทั้งสองสบตากัน ต่างเอนเอียงไปทางข้อหลังมากกว่า
……
ลึกเข้าไปในห้องจัดเลี้ยง มีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องหร่วนเถาอยู่
พ่อบ้านในชุดทักซิโด้หน้าขาวซีดราวกับกระดาษทำพิธี ที่ลำคอมีรอยเย็บเป็นเส้นบาง ๆ ดวงตาดำสนิทไร้ตาขาวคู่นั้นจ้องเขม็งไม่กะพริบ
เธอกินอย่างเอร็ดอร่อยเหลือเกิน
แก้มพองตุ่ยขณะเคี้ยว หรี่ตาลงอย่างพึงพอใจ แถมยังพูดเสียงเบาว่า “ขอบคุณสำหรับอาหารค่ะ”
นี่คืองานเลี้ยงที่พ่อบ้านเตรียมมาตลอดสามวันสามคืน
เขาคัดเลือกวัตถุดิบด้วยตัวเอง ควบคุมไฟอย่างพิถีพิถัน แม้แต่ตอนจัดจานก็ยังปรับทิศทางของต้นหอมซอย
แขกที่มาก่อนหน้านี้ไม่คว่ำโต๊ะ ก็ใช้ของกินหยั่งเชิงกัน หรือไม่ก็ร้องไห้อ้อนวอนให้ปล่อยไป
ไม่มีใครสักคนที่ตั้งใจกินอาหารเหล่านี้อย่างมีความสุข
มีเพียงเธอ
พ่อบ้านจับตาหร่วนเถา ดวงตาดำสนิทขยับเล็กน้อย
ตัวอักษรสีเลือดวาบขึ้นตรงหน้าหร่วนเถา แล้วหายไปอย่างรวดเร็วจนเธอแทบไม่ทันสังเกต:
【ติ๊ง! ความรู้สึกดีของพ่อบ้านเอี้ยน ตัวละครที่ไม่ใช่ผู้เล่น เพิ่มขึ้น 20 คะแนน】
【หมายเหตุ: เขาตัดสินใจเก็บของหวานหลังมื้ออาหารไว้ให้คุณหนึ่งที่】
หร่วนเถางุนงง
นี่มันอะไรกัน?
ส่วนผู้เล่นเก่าทั้งหกที่โต๊ะไม่รู้เรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย
ชายผมเกรียนสบตากับหญิงสวมแว่น ก่อนลดเสียงลง “มือใหม่คนนี้เป็นแค่ตัวประกอบธรรมดา ๆ ที่รนหาที่ตายชัด ๆ”
แวววางแผนวาบผ่านเลนส์แว่นของหญิงสาว “ก็ดีเหมือนกัน กฎตายสามข้อเรายังทดลองไม่ได้สักข้อ กำลังขาดคนไปลองทางอยู่พอดี”
ชายผมเกรียนพยักหน้า เห็นว่าเป็นเรื่องสมเหตุสมผล
“ถึงยังไง คนแบบนั้นก็ไม่มีทางรอดคืนนี้อยู่แล้ว”
ขณะเดียวกัน ในห้องถ่ายทอดสดของด่านนี้ ข้อความในช่องแชตกำลังเลื่อนไหลอย่างรวดเร็ว
【ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ฉันเพิ่งเข้ามาก็เห็นคนกำลังกินอย่างเอร็ดอร่อยเลย พี่สาวคนนี้รู้ตัวไหมว่ากำลังอยู่ในด่านสยองขวัญ?】
【มือใหม่ใช่ไหมเนี่ย? ดูจากหมายเลขแล้วเป็นระดับเอฟ มือเปล่า ไม่มีสกิล ไม่มีอุปกรณ์ แม้แต่ชุดของขวัญมือใหม่ก็ยังไม่ได้รับ】
【เลิกขำกันได้แล้ว โต๊ะนี้มีแต่พวกเก๋าเกมทั้งนั้น พี่ดาบ ระดับบี ตัวท็อป ผ่านด่านมาแล้วหกด่าน ได้ฉายาว่าเครื่องนำทางเดินเท้า ส่วนพี่แว่นโหดกว่าอีก ด่านก่อนสังเวยเพื่อนร่วมทีมสามคน ถึงหนีรอดมาได้】
【ซวยแล้ว สาวคนนี้ตกอยู่ในมือพวกเขา คงถูกกำหนดให้เป็นเครื่องมือแน่ ๆ】
【เดี๋ยวนะ ดูเธอสิ ทำไมกินมีความสุขขนาดนั้น? มาอยู่ในเกมผีนี่แล้ว ทำไมไม่เห็นกลัวอะไรเลย】
【ไม่แกล้งทำ ก็ไม่กลัวจริง ๆ แบบแรกยังพอรอด ส่วนแบบหลังตายเร็วกว่าแน่】
【ฉันพนันว่าเธออยู่ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง วาง 100 เหรียญดาว】
【ครึ่งชั่วโมง? นายประเมินเธอสูงไปแล้ว เมื่อกี้เธอกินอาหารที่ตัวละครที่ไม่ใช่ผู้เล่นทำจนหมด ฉันพนันสิบ นาที วาง 200 เหรียญดาว】
【เปิดโต๊ะพนันแล้ว ๆ เจ้าของกระทู้ตั้งวงพนันทายวิธีตายของมือใหม่ระดับเอฟ เอ ตายเพราะพิษ ข ถูกพ่อบ้านทำเป็นอาหาร ค ถูกพี่ดาบผลักไปลองทาง รีบมาลงเดิมพัน】
【ฉันเอาหมด.jpg】
ช่องแชตคึกคักไปทั้งแถบ ยอดเงินเดิมพันพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วจนเห็นได้ด้วยตาเปล่า