จู่ ๆ ป้าหวังก็เริ่มฮัมทำนองเพลง ผู้เฒ่าทั่วทั้งหมู่บ้านพากันขับร้องคลอตาม
ทำนองนั้นเก่าแก่และเนิบช้า ไม่มีใครฟังเนื้อเพลงรู้เรื่องแล้ว
“นี่คือเพลงบ่อน้ำพุ”
ถังเวิงยืนอยู่หน้าประตูดำ น้ำเสียงสั่นเครือ “เป็นทำนองต้อนรับแขก... ข้าเกือบลืมไปแล้ว”
เมื่อเสียงเพลงดังขึ้น มือที่อยู่ในน้ำก็เคลื่อนไหวช้าลง
เสิ่นจ้าวซูฉวยโอกาสลงมือ
ชั่วพริบตา สิ่งสีดำก็แยกออกจากตาน้ำพุ
เสิ่นจ้าวซูโผล่พ้นผิวน้ำ มือประคองก้อนสิ่งมีชีวิตที่กำลังเต้นตุบ ๆ ไว้
“นี่คือหัวใจของน้ำพุที่ยังมีชีวิต”
ถังเวิงกัดฟันกรอด “ที่แท้ก็เป็นมัน มันนี่เองที่ทำร้ายคนทั้งหมู่บ้านของเรา”
สีดำค่อย ๆ เลือนหาย กลิ่นหวานสายหนึ่งแผ่ขึ้นมาจากก้นบ่อ
ถังเวิงค่อย ๆ ย่อตัวลง ตักน้ำขึ้นมาหนึ่งอุ้งมือแล้วส่งเข้าปาก
“หวาน”
พอพูดคำนี้ น้ำตาก็ไหลพรากลงมาทันที
【นี่ นี่มัน... ใช้ได้แล้วเหรอ?】
【น้ำหวานจนฉันร้องไห้ ใครเข้าใจบ้าง พวกเขาถูกทรมานมาตั้ง 60 ปี】
【คำเตือน: กฎหลักของด่าน “หมู่บ้านบ่อน้ำพุร้อน” พังทลาย】
【คำเตือน: ด่าน “หมู่บ้านบ่อน้ำพุร้อน” ถูกถอดออกจากเกมอย่างไม่มีกำหนดเพื่อซ่อมบำรุง】
【ทำคนอื่นช็อกจนปิดตัวเองอีกแล้วเหรอ? นี่ครั้งที่สี่แล้วมั้ง??】
【คนอื่นลงด่านเพื่อผ่านด่าน แต่เธอลงด่านเพื่อรื้อทิ้ง】
ข้อความแสดงความคิดเห็นสีดำลายทองเข้มลอยผ่านมาหยุดอยู่เนิ่นนาน
【...เด็กคนนี้ น่าสนใจอยู่เหมือนกัน】
【ถ้าเธอกล้ามาด่านของฉันล่ะก็...】
ระหว่างที่ข้อความแสดงความคิดเห็นกำลังวุ่นวาย การแจ้งเตือนการให้รางวัลก็เด้งขึ้นมา
【ได้รับรางวัล: น้ำขิงหนึ่งถัง】
ข้อความฝากไว้มีเพียงบรรทัดเดียว: หลับไปตื่นหนึ่ง ด่านหายไปแล้วเหรอ?
หร่วนเถาเดินขึ้นจากบ่อ ยื่นทะเบียนรายชื่อคืนให้แม่ชั่ง
แต่แม่ชั่งกลับส่ายหน้า “ไม่ต้องใช้แล้ว”
หร่วนเถาหยิบป้ายชำระล้างออกมา กดลงบนห่วงหินตรงขอบบ่อ
ชื่อสีทองแดงบนด้านหลังป้ายค่อย ๆ เลือนหายไป
“ต่อไปนี้ คนในหมู่บ้านจะไม่เจ็บป่วยอีกแล้ว”
อีกฟากของขอบบ่อ ผีคลุ้มคลั่งยืนอยู่ในน้ำใส ความดำในรอยแยกไม่ไหลทะลักออกมาอีก