ลูกตุ้มชั่งไม่ขยับ
เธอเปลี่ยนมุมแล้วงัดอีกครั้ง
ก็ยังไม่ขยับ
เจ้าหางน้อยกระทืบเท้าอย่างร้อนใจอยู่ริมฝั่ง “พี่สาว ไม่สนใจมันแล้วได้ไหม”
“ไม่ได้หรอก” หร่วนเถาอั้นจนหน้าแดง “วางเครื่องเหล็กไว้ก้นบ่อเดี๋ยวก็เตะโดนเท้า ถ้ามันขึ้นสนิม น้ำก็จะปนเปื้อนด้วย”
นิ้วมือของถังเวิงเกร็งแน่น “ทัพพีของข้า...”
หร่วนเถาวางทัพพีไม้ลง กวาดตามองรอบหนึ่ง ก่อนหยิบหินซักผ้าที่วางอยู่ข้างบ่อขึ้นมา
เธอประคองหินด้วยสองมือ เล็งไปยังร่องแคบตรงกลางลูกตุ้มชั่ง แล้วฟาดลงไปเต็มแรง
ปัง!
น้ำกระเซ็นขึ้นมา
ลูกตุ้มชั่งไม่สะเทือนแม้แต่น้อย กลับกลายเป็นว่าชื่อที่สลักอยู่บนนั้นส่องสว่างยิ่งกว่าเดิม
โซ่เหล็กทั้งเก้าเส้นรัดแน่นขึ้นพร้อมกัน เมิ่งอู๋เหยียนครางฮึดฮัด แขนเกือบถูกกระชากจนข้อเคลื่อน
หร่วนเถาฟาดลงไปอีกครั้ง
“ออกมา!”
ลูกตุ้มชั่งร้าว รอยแยกเส้นหนึ่งพาดทะลุผิวหินทั้งก้อนจากตรงกลาง น้ำสีดำแดงทะลักออกมา
โซ่เหล็กทั้งเก้าเส้นคลายตัวพร้อมกัน พลังที่ปกคลุมร่างเมิ่งอู๋เหยียนหายไป
เสิ่นจ้าวซูหุบข้อมือ ไต้ขุยกระชากคนถอยหลัง ทั้งสามล้มกองทับกัน
หร่วนเถายังไม่วางใจ จึงฟาดซ้ำอีกที
ปัง!
ลูกตุ้มกำหนดบ่อน้ำร้อนแตกละเอียดในที่สุด
น้ำสีดำแดงหมุนวนอยู่ก้นบ่อ ก่อนถูกตาน้ำดูดหายไป
น้ำใสสะอาดผุดขึ้นมาอีกครั้ง ไม่นานก็ชะล้างสีที่เหลืออยู่จนหมด
ภายในลานเงียบกริบ
หร่วนเถากอดหินซักผ้า ก้มตรวจดูรอบหนึ่งแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ
“เรียบร้อย คราวนี้สะอาดแล้ว”
รอยยิ้มบนใบหน้าป้าหวังหายไปจนหมดสิ้น
หัวหน้าหมู่บ้านเบียดออกมาจากหลังฝูงชน ชี้หน้าเธอ มือสั่นอยู่ครู่ใหญ่ “เธอ...เธอทำลายลูกตุ้มกำหนดบ่อน้ำร้อน!”