【ขอเชิญแขกทุกท่านเข้าประจำที่】
【พิธีส่งศพ: ผู้ทุบอ่าง 1 คน ผู้ถือธงนำขบวน 2 คน ผู้หามโลง 8 คน ผู้ร้องไห้ส่งศพตามจำนวนที่ต้องการ】
【ผู้ทุบอ่างต้องเต็มใจ อ่างยิ่งแตกละเอียด เส้นทางของผู้จากไปก็ยิ่งราบรื่น】
【คำแนะนำ: เสียงร้องไห้ต้องมาจากใจ】
ในห้องถ่ายทอดสด ข้อความที่เมื่อครู่ยังพิมพ์แสดงความยินดีที่ผ่านด่านได้พลันหยุดชะงักพร้อมกัน
【？？？？？？】
【ยังมีด่านที่สองอีกเหรอ? ฉันส่งของขวัญหมดแล้วนะ!】
【เมื่อกี้ฉันยังบอกเพื่อนอยู่เลยว่าด่านนี้ฉันดันดูรู้เรื่อง ขอถอนคำพูด】
【เจ้าเล่ห์เกินไปแล้ว รอให้คนกินอิ่มหนำสำราญก่อนค่อยลงมือซ้ำ ด่านนี้เข้าใจวิธีฆ่าคนดีจริง ๆ】
【ขำจะตาย ตอนพี่ดาบพวกเขาลงมือตะเกียบ ฉันก็คิดอยู่แล้วว่าอาหารฟรีของเกมนี้จะกินกันเปล่า ๆ หรือไง เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ】
【พี่ที่แทงเดิมพันว่าทุกคนจะรอดยังอยู่ไหม? ตอนนี้หนีทันนะ】
【จะหนีไปไหน หร่วนเถายังยืนอยู่เลย! ขอสาบานว่าจะกินเจหนึ่งสัปดาห์ แลกกับการให้พี่เถาผ่านด่านโดยไม่บาดเจ็บ】
รอยยิ้มยังค้างอยู่บนใบหน้าฉินซาน แต่เจ้าตัวกลับยืนตะลึงงัน
ตะเกียบในมือพี่ดาบหล่นกระทบโต๊ะดังเคร้ง
ซุนฮ่าวค่อย ๆ หันไปมองตัวอักษรสีดำบนกระดาษขาวที่เขียนคำว่า «เซ่นไหว้» อยู่บนผนัง ริมฝีปากสั่นระริก “ยัง...ยังมีอีกด่านเหรอ?”
“ไม่ถูกสิ!” ฉินซานล้วงกระเป๋า สีหน้าเปลี่ยนไป
“ไอเทมระดับซีของฉันล่ะ?”
เขาก้มลงมองหาบนพื้น แล้วก็เห็นบางอย่างสะท้อนแสงอยู่ใต้โต๊ะบูชา นั่นคือเครื่องรางคุ้มภัยที่เขาทำหล่นเมื่อครู่
เขาไม่คิดอะไรทั้งนั้น ยกผ้าคลุมโต๊ะขึ้นแล้วมุดเข้าไป
บนโต๊ะบูชามีป้ายวิญญาณบรรพชนตระกูลโจวตั้งเรียงอยู่
ใต้โต๊ะบูชาเป็นที่ตั้งศาล
ทันทีที่ฉินซานมุดเข้าไป ป้ายวิญญาณทั้งหมดก็หมุนพร้อมกันครึ่งรอบ หันหน้าไปทางคนที่อยู่ใต้โต๊ะ
ด้านหลังโต๊ะบูชา มีเสียงชราดังขึ้นอย่างเชื่องช้า “ที่ตรงนี้มีไว้ให้คนตายอยู่”
“ในเมื่ออยากอยู่ ก็จงอยู่ที่นี่เสีย”
ผ้าคลุมโต๊ะขยับทั้งที่ไม่มีลม พรางช่องว่างจนมิดชิด
เสียงทึบดังมาจากใต้โต๊ะ
บนโต๊ะบูชา ป้ายวิญญาณแผ่นใหม่ปรากฏขึ้นตรงตำแหน่งสุดท้าย
【ที่สถิตของฉินซาน】
หมึกยังเปียกอยู่
ซุนฮ่าวมองภาพตรงหน้าตาค้าง ขาอ่อนจนทรุดลงนั่งคุกเข่ากับพื้น