บทที่ 21 ขอยืมบ้านจัดงานแต่ง
หลินเยว่เอ๋อสบตากับหญิงชรา ต่างฝ่ายต่างเข้าใจความหมายของกันและกัน
บ้านของหญิงชราอยู่แถวนี้เอง เดินไปแค่สิบกว่าเมตรก็ถึงแล้ว
ในลานบ้านมีเด็กเล็กอยู่หกเจ็ดคน พอเห็นทั้งสองเดินเข้าไป เด็ก ๆ ก็พากันวิ่งมารุมล้อมหญิงชรา เรียกคุณย่ากันทุกคน
“ว้าว บ้านคุณมีลูกหลานเยอะจังเลยนะคะ”
“ก็ใช่น่ะสิ หลานเยอะ ปากก็เยอะ ข้าวในบ้านแทบไม่พอกินแล้ว มา ตามฉันเข้าไปในห้องเถอะ”
หญิงชราพูดพลางเรียกหลินเยว่เอ๋อให้เข้าไปในห้องด้านใน
หลินเยว่เอ๋อจอดจักรยานให้เรียบร้อย แล้วหยิบถุงเสบียงครึ่งถุงออกจากตะกร้า จากนั้นจึงเดินตามเข้าไป
หญิงชราเข้าไปในบ้านแล้วยังปิดประตูด้วย ถึงได้ให้หลินเยว่เอ๋อเปิดถุงดูของข้างใน
“โอ๊ย ข้าวสาลีของหนูดีเกินไปแล้ว มีตั้งกี่ชั่งเนี่ย?”
หญิงชราหยิบข้าวสาลีขึ้นมากำไว้ในมือ แล้วยังหยิบใส่ปากเคี้ยวดูด้วย รู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก
“ที่บ้านมีตาชั่งไหมคะ ชั่งกันเองเถอะ หนูพูดว่ามีกี่ชั่งก็คงไม่นับใช่ไหมคะ?”
“ใช่ ๆ ๆ ฉันจะไปเอามาเดี๋ยวนี้”
พอชั่งแล้วได้สามสิบสามชั่ง ถึงได้เริ่มคุยเรื่องราคากัน
หลินเยว่เอ๋อเปิดราคาตรง ๆ ว่าชั่งละสามเหมา
หญิงชรารู้สึกว่าแพงไปหน่อย
หลินซานกลับรู้สึกว่าถูกเกินไป
“แพงไปหรือเปล่า แป้งผสมข้าวโพดชั่งละแค่หนึ่งเหมากับสองเฟินเอง ของหนูนี่ซื้อได้ตั้งสองชั่งเลยนะ หนู ลดให้หน่อยเถอะ”
หญิงชราชอบเสบียงพวกนี้จริง ๆ เมล็ดใหญ่เต็มเม็ดเต็มหน่วย กินแล้วเคี้ยวเพลินดีด้วย
“คุณป้าคะ หนูเอาของมาขายแบบนี้ก็เสี่ยงนะคะ เมื่อกี้คุณก็เห็นแล้วว่าเกือบโดนจับ ถ้าไม่ใช่เพราะโชคดีที่พวกเขาไม่ได้ค้นลงไปข้างล่าง วันนี้หนูก็คงหนีไม่รอดแล้ว ถ้าคุณไม่เอา หนูเอากลับไปกินเองก็ได้ค่ะ”