บทที่ 40 เธอขโมยของในบ้านไปได้ยังไง
ทุกคนมองหลินจินเป่าที่หน้าซีดเขียว
“เป็นอะไรอีกล่ะ?”
“พ่อ แม่ ผม... ก่อนหน้านี้ผมแจกซองอั่งเปาไม่หมด ผมลองนับดูแล้ว น่าจะยังเหลือเงินในซองอีกสิบกว่าหยวน แต่หายไปหมดเลยครับ แม้แต่บุหรี่กับไม้ขีดไฟในกระเป๋าผมก็หายไปด้วย”
ขณะที่หลินเยว่เอ๋อกำลังตรวจนับของที่ได้มาวันนี้อยู่ในมิติวิเศษ เธอก็หยิบเงินที่เก็บมาจากตระกูลหลินออกมาดูก่อน
ของฝั่งหลี่ชุนหลานล้วนเป็นเสื้อผ้าใหม่ รองเท้าคู่ใหม่ และเครื่องนอนชุดใหม่
ในผ้าห่มผ้าไหมสีแดงมีธนบัตรสิบหยวนม้วนหนึ่ง พร้อมคูปองเสบียงอาหาร คูปองผ้า และคูปองสินค้าอุตสาหกรรมอีกหลายใบ
ตอนนี้เธอไม่ได้ขาดเงิน ของในยุคนี้ราคาถูกไปหมด ช่วงหลังมานี้เธอแวะเอาธัญพืชกับผักไปขายให้ป้าคนหนึ่งในตำบลเป็นครั้งคราว ค่อย ๆ เก็บเงินได้หลายสิบหยวน พอใช้จ่ายแล้ว
ส่วนอีกอย่างก็คือต่างหูทองกับกำไลทองที่เธอเห็นก่อนหน้านี้ ของพวกนี้แต่ก่อนกู้จิ่งเยี่ยนเป็นคนให้เธอทั้งนั้น
จางกุ้ยเฟินหน้าด้านจริง ๆ ถึงกับเอาของพวกนี้ไปหมด ตอนนี้ยังเอาไปให้หลี่ชุนหลานอีก เก็บไว้ก่อน รอวันหน้าราคาขึ้นแล้วค่อยขาย
ส่วนของที่เก็บมาจากฝั่งจางกุ้ยเฟิน ส่วนใหญ่เป็นเสื้อผ้า แถมยังเก่าคร่ำคร่า ข้างในมีกล่องเหล็กอยู่ใบหนึ่ง พอเปิดกล่องเทของออกมา กลับมีเงินมากกว่าที่เจอจากฝั่งหลี่ชุนหลานเสียอีก
เงินสองร้อยกว่าหยวน แถมยังมีคูปองอีกกองใหญ่
เงินกับคูปองพวกนี้ แทบทั้งหมดเป็นของที่จางกุ้ยเฟินค่อย ๆ ขอเอาไปจากหลินเยว่เอ๋อในอดีต