บทที่ 2 ทะลุมิติ เปิดถุงของวิเศษ
หลินเยว่เยว่มองดูฉากที่เปลี่ยนไปกะทันหัน ที่นี่ที่ไหนกัน? ทุ่งหญ้าเขียวขจี ห่างออกไปไม่กี่เมตรมีบ้านหินหลังหนึ่ง พื้นปูด้วยทางเดินหิน ไม่ไกลออกไปเป็นป่าไผ่
กลางทุ่งหญ้ามีสระน้ำไม่ใหญ่ หลินเยว่เยว่นึกขึ้นได้ทันทีถึงแหวนวิเศษของนางเอกหวงเสี่ยวอวิ๋นในหนังสือ ใช่แล้ว ตัวเองในหนังสือเล่มนี้ก็แค่ตัวประกอบที่ตายไป หลังจากตัวเองถูกคนฆ่า ลูกชายกู้อันถึงได้สวมแหวนแล้วพบกับหวงเสี่ยวอวิ๋น หวงเสี่ยวอวิ๋นได้แหวนไปก็มีมิติวิเศษ
“ฮ่า ๆ ดีเลย คราวนี้ฉันมีมิติวิเศษเป็นของตัวเองแล้ว ต่อจากนี้ที่นี่ก็เป็นของฉัน หวงเสี่ยวอวิ๋นเพิ่งจะมาโผล่ในอีกหลายปีข้างหน้า มิตินี้ควรจะเป็นของฉันมาตั้งแต่แรก”
หลินเยว่เยว่ตบมือฉาด จากสภาพซังกะตายเมื่อครู่ที่ยังไม่รู้ว่าจะใช้ชีวิตยังไงดี กลายเป็นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที
เธอวิ่งเหยาะ ๆ ไปที่สระน้ำตรงกลาง
“นี่คือน้ำพุวิเศษสินะ”
ก้มลงที่ขอบสระน้ำพุ เห็นเงาตัวเองในน้ำทันที
“โอ๊ย นี่คือร่างเดิมนี่นา สวยดีเหมือนกัน”
ผมดำยาวถักเปีย ใบหน้ารูปไข่ขาวอมชมพู ดวงตากลมโตดำสนิทดุจอัญมณีสองเม็ด
ขนตางอนเหมือนพัดเล็ก ๆ สองอัน กระพริบปริบ ๆ
ปากเล็กสีเชอร์รี่นี่อีก ไม่ต้องพูดถึงผู้ชายเลย แค่ตัวเองเป็นผู้หญิงยังหลงเลย
สมแล้ว กู้จิ่งเยี่ยนก็คงเหมือนฉัน เป็นคนดูที่หน้าตา ไม่งั้นด้วยชาติตระกูลของเขา ถึงไม่เข้ามหาวิทยาลัยก็ต้องกลับเมืองอยู่ดี จะมาแต่งงานกับสาวบ้านนอกได้ยังไง
แล้วยังทนเธอได้สองปี ไม่หยุดยอมให้เธอเอาของ ๆ เขาไปให้พ่อแม่พี่น้องที่บ้านตัวเอง
“ช่างก่อนเถอะ ขอชิมน้ำพุวิเศษดูก่อน ลองดูว่าน้ำพุนี้จะเปลี่ยนอะไรในตัวฉันบ้าง ทำให้ฉลาดขึ้น สวยขึ้น หรือทำให้มีพลังพิเศษ ฮิ ๆ ไม่ว่ายังไงก็ไม่เสียหลาย”
หลินเยว่เยว่ใช้มือรองดื่มจนหนำใจ ถึงลุกขึ้นวิ่งไปที่บ้านหินนั่น
บ้านหินหลังนี้มองจากข้างนอกก็เป็นบ้านเล็ก ๆ หลังหนึ่ง ไม่คิดว่าข้างในจะเป็นอีกมิติหนึ่ง
เข้ามาก็เป็นห้องนั่งเล่นใหญ่ทันที แล้วยังมีห้องอีกสามห้อง มีห้องครัวด้วยอีกหนึ่ง หลินเยว่เยว่ไม่เชื่อสายตา ถอยออกมาดูขนาดของบ้านอย่างละเอียด แล้วเดินวนดูรอบหนึ่ง
“เป็นไปได้ยังไง ขนาดเห็นชัด ๆ ว่าบ้านหินหลังนี้ไม่ถึงสิบห้าตารางเมตร ข้างในดูยังไงก็ตั้งร้อยตารางเมตร
เอาล่ะ ก็เป็นของในมิติวิเศษนี่ จะมองด้วยสายตาปกติก็ไม่ได้”
นิสัยของหลินเยว่เยว่เดิมก็เป็นคนง่าย ๆ สบาย ๆ เรื่องพวกนี้ไม่คิดมากอยู่แล้ว วิ่งพรวดเข้าไปในบ้านหินอีกครั้ง
ในบ้านมีเฟอร์นิเจอร์ครบครัน เหมือนกับในทีวีที่ฉากบ้านคนรวยสมัยสาธารณรัฐ ขึ้นบันไดแกะสลักไปที่ชั้นสอง ชั้นสองก็มีห้องสี่ห้องเหมือนกัน ตรงระเบียงมองลงมาเห็นห้องนั่งเล่นชั้นล่างทั้งหมด
“โอ๊ย ให้ตายเถอะ เมื่อก่อนไม่มีปัญญาซื้อบ้าน เช่าห้องใต้ดินอยู่ พอทะลุมิติมาในยุคนี้ ดันมีบ้านซะนี่ จะให้ไปฟ้องใครดี”
เมื่อกี้หลินเยว่เยว่ยังคิดว่าจะบอกเรื่องที่ตัวเองมีลูกอยู่ในท้องกับกู้จิ่งเยี่ยนดีไหม อ้อนวอนกู้จิ่งเยี่ยน ดูที่เคยอยู่กันมา พาตัวเองออกจากหมู่บ้านนี้ไปด้วย
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนแล้วนะ ตัวเองมีมิติวิเศษ มีบ้านหลังใหญ่ขนาดนี้ จะยังไปเกาะเขาทำไมอีก?
เขาเข้ามหาวิทยาลัย ต่อไปจะกลายเป็นเศรษฐีใหญ่ แต่นั่นจะมาเทียบกับมิติวิเศษของตัวเองได้ยังไง?
ตอนนี้เธอไม่ต้องกังวลเลยว่าจะอยู่ไม่ดีในวันข้างหน้า และก็เหมาะเจาะเลย ในท้องก็มีลูกแล้ว พ่อเด็กก็หล่อ เข้ามหาวิทยาลัยได้ก็สมองดี อาจจะจริงที่ว่าในยุคนี้มีลูกโดยไม่แต่งงานจะถูกนินทา ลำบาก แต่ว่าเธอไม่เหมือนคนอื่น มีลูกคนนี้ก็ดี จะได้เป็นข้ออ้างไม่แต่งงานใหม่
และอีกอย่าง ในหนังสือเขียนว่าร่างเดิมพาลูกไปหากู้จิ่งเยี่ยน เขากลับไม่เชื่อว่าลูกเป็นของเขา
สุดท้ายร่างเดิมก็ตายเพราะผู้หญิงข้างกายเขา ซูมั่นลี่ ใช้เงินจ้างคนมาฆ่า
ถ้าตัวเองตามเขาไปด้วย คนอย่างซูมั่นลี่ รวย มีหน้ามีตาเท่าเทียมกับกู้จิ่งเยี่ยน ก็ยากจะรับประกันว่าจะไม่ลงมือกับตัวเองอีก ป้องกันยังไงก็ไม่หมด เอาชีวิตรอดไว้ก่อนดีกว่า
“เยว่เอ๋อ เธออยู่ไหนน่ะ?”
จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงผู้หญิงคนหนึ่ง หลินเยว่เยว่ตกใจสะดุ้ง แต่พอลองฟังดี ๆ ถึงรู้ว่าเสียงนี้ดังมาจากข้างนอกมิติ เยี่ยมจริง ในมิติยังได้ยินเสียงข้างนอกด้วย
“หลินเยว่เอ๋อ มึงไปตายที่ไหนแล้ว?”
ได้ยินเสียงนี้ เธอก็นึกออกทันทีว่าใคร ไม่ใช่ใครอื่น ก็แม่ของร่างเดิม จางกุ้ยเฟิน
เธอออกจากมิติเดี๋ยวนั้น กลับมาที่เดิม โชคดี จางกุ้ยเฟินเพิ่งเข้ามาในลานบ้าน ยังไม่เข้าบ้าน
“อยู่นี่จ้ะ”
หลินเยว่เยว่เรียกคำว่า “แม่” ไม่ออกจริง ๆ ที่ร่างเดิมลงเอยซวยปานนั้น ก็เพราะแม่นี่แหละ
ทุกวันคอยล้างสมองร่างเดิม ว่าบ้านแม่ดีแค่ไหน สำคัญแค่ไหน มีแต่บ้านแม่ดีแล้วถึงจะหนุนหลังเธอได้ มีแต่น้องชายเธอ หลินจินเป่า ดีแล้ว ถ้าพ่อแม่ตายไป เธอถึงจะมีที่พึ่ง
แล้วก็ได้ยินเสียงฝีเท้า
ไม่นานก็เห็นยายแก่ใส่เสื้อแขนสั้นผ้าหยาบสีตุ่น ๆ เดินตุปัดตุเป๋เข้ามาในบ้าน
“กู้จิ่งเยี่ยนบ้านเธออยู่ไหน?”
หน้าตาจางกุ้ยเฟินไม่ได้เป็นอย่างที่ร่างเดิมคิดเลย น่าเกลียดมาก ตาสามเหลี่ยม ผิวดำคล้ำ ปากอ้าพ่นกลิ่นปากเหม็นอบอวลมาแต่ไกล หัวโพกผ้าขาว รูปลักษณ์ผู้หญิงชนบทตะวันตกเฉียงเหนือทั่วไป
หลินเยว่เยว่รู้สึกแสบตาจริง ๆ จู่ ๆ ก็เกิดความสงสัยขึ้นในใจ ผู้หญิงคนนี้ จะคลอดลูกสาวรูปงามอย่างตัวเองออกมาได้ยังไง? ไม่ใช่คิดไปเองนะเนี่ย สองคนนี้ไม่เหมือนกันสักนิด
หรือว่าพ่อของร่างเดิมหน้าตาดีเกินไป ตัวเองเลยดูเหมือนพ่อ
“เขา… เขาเพิ่งไป เขาไม่เอาเราแล้ว จะหย่า ต่อไปเราไม่เกี่ยวกันแล้ว”
หลินเยว่เยว่จะให้พูดยังไงได้อีก แต่ก็ถอยหลังทันทีสองก้าว ตอนนี้หน้าร้อนนะ เหม็นเหงื่อผู้หญิงคนนี้เหลือเกิน
“อะไรนะ! เธอบอกว่าเขาจะหย่ากับเธอ หน้าไหน! คนอยู่ไหน เธอก็ปล่อยให้เขาไปจริง ๆ หรือ!”
ได้ยินที่หลินเยว่เยว่พูดว่าหย่า จางกุ้ยฮวาร้องลั่นทันที มือจับข้อมือหลินเยว่เยว่ไว้แน่น สีหน้าทำท่าเหมือนจะกินคน
“เขาบอกหย่า เธอก็ตอบตกลงหรือ สมองหมูหรือไง เธอแต่งงานกับเขาแล้ว นอนก็แล้ว ตอนนี้เขาไม่เหลียวแลเธอ
จะหย่าก็หย่าเลยหรือ คนมันอยู่ไหน วันนี้ฉันต้องไปหาเหตุผลกับมัน ไม่มีเงินจะเดินจากไปง่าย ๆ ไม่ได้
ถึงจะไป ก็ต้องได้เงินก้อนใหญ่มาที่บ้านเรา ถึงจะไม่เสียแรงที่เธอปรนนิบัติมันนอนสองปี”
หลินเยว่เยว่นึกถึงตอนนี้ที่เขียนในหนังสือ ตอนนั้นเธอยังว่าไงนะ ไอ้บ้านี่มันใช่คำพูดแม่แท้ ๆ หรือไง ลูกสาวตัวเองยังเอามาขาย
แต่งงานแล้วยังต้องคิดเงินปรนนิบัติอีก
“แม่พูดอะไรน่ะ หนูกับเขาจัดงานแต่งงานแล้วนะ อะไรคือปรนนิบัติเขานอนสองปี พูดเหมือนหนูเป็นตัวอะไร”
หลินเยว่เยว่นั่งอยู่ริมโต๊ะ กลอกตามองบนใส่จางกุ้ยเฟิน
แต่วินาทีต่อมา นิ้วจางกุ้ยเฟินก็กระทุ้งใส่หน้าผากเธอ
“มึงมันไม่มีสมอง พวกมึงเป็นผัวเมียกัน เขาจะหย่าก็หย่าเลยหรือ มึงก็จะไม่โวยวายกับเขาหน่อยหรือไง
ไม่ไหวแล้ว มึงต้องไปหาเขากับฉันเดี๋ยวนี้ จะปล่อยให้ไปง่าย ๆ แบบนี้ไม่ได้”
จางกุ้ยเฟินลากหลินเยว่เยว่ลุกขึ้นจะไปหากู้จิ่งเยี่ยน
แต่หลินเยว่เยว่ตอนนี้ไม่คิดจะไปเลย เมื่อกี้กู้จิ่งเยี่ยนให้เงินเธอสองร้อยแล้ว เงินนั้นตอนนี้เก็บไว้ในมิติแล้ว บอกตามตรงว่าเงินนี่ก็เยอะมากแล้ว ต้องรู้ไว้ว่าแต่งเมียตอนนี้ได้ร้อยห้าสิบยังถือว่าเยอะ กู้จิ่งเยี่ยนให้ค่าหย่ามาตั้งสองร้อย พอให้เธออยู่กินที่นี่ไปได้หลายปี
ทีนี้ถ้าไปหากู้จิ่งเยี่ยน ให้จางกุ้ยเฟินรู้ว่าเขาให้เงินแล้ว แกก็ต้องเอาไปอีก ใช่แล้ว ร่างเดิมก็คือให้จางกุ้ยเฟินแต่แรก ไม่ใช่แค่ให้เงิน ต่อไปแม้แต่บ้านหลังนี้ก็ให้น้องชายหลินจินเป่าเอาไปแต่งเมียเลย
“ไปก็ไม่มีประโยชน์ เขาไปตั้งนานแล้ว บอกจะไปสถานีรถไฟเลย ไปตอนนี้ต้องเสียค่ารถสองเหมา
เฮ้อ ช่างเถอะ ปล่อยเขาไปเถอะ เขาตั้งใจจะไป จะรั้งไว้ก็อยู่ไม่ได้ อย่างไรสองปีนี้ หนูก็เอาของมาให้ที่บ้านไม่น้อย…”
หลินเยว่เยว่เกาะวงกบประตูแน่นไม่ยอมไป ไปหากู้จิ่งเยี่ยนเด็ดขาด เงินไม่ได้รักษาไว้หรอก หน้ายังไม่มีอีก
จางกุ้ยเฟินโกรธจนบิดแขนเธอเปาะหนึ่ง