บทที่ 1 เพิ่งข้ามมิติมาก็หย่า
“หลินเยว่เอ๋อ ใบตอบรับเข้ามหาวิทยาลัยฉันมาถึงแล้ว เราหย่ากันเถอะ หลังจากนี้ฉันจะไม่กลับมาอีก”
หลินเยว่เยว่อ่านนิยายย้อนยุคเรื่องหนึ่ง น่าโมโหสุด ๆ ตัวเอกหญิงชื่อหลินเยว่เอ๋อ ต่างจากชื่อตัวเองแค่ตัวเดียว
ผู้หญิงคนนี้เชื่อฟังครอบครัวตัวเองทุกอย่าง อะไร ๆ ก็ให้แต่น้องชาย ไม่ยอมดูแลชีวิตครอบครัวตัวเองให้ดี ทำให้สามีปัญญาชนชนบทที่รักเธอค่อย ๆ หมดเยื่อใย สุดท้ายก็หย่ากัน ก็รู้ ๆ อยู่ว่าครอบครัวสามีอยู่เมืองหลวงนะ แล้วพอเขาเรียนจบมหาวิทยาลัย ก็จะเป็นคนกลุ่มแรกที่ร่ำรวยขึ้นมา
แค่ยอมตามเขากลับเมือง ถึงจะแค่เป็นภรรยาสวย ๆ ไม่ต้องทำอะไร อยู่บ้านเลี้ยงลูกทำกับข้าว ต่อไปก็ได้เป็นคุณนายเศรษฐีชัวร์ ๆ
เป็นพวกไร้สมองทั้งบ้านเลยจริง ๆ คิดว่าคนอื่นเป็นแค่ปัญญาชนชนบทที่รังแกง่ายซะที่ไหน
อ่านหนังสือจบตอนกลางคืน เธอหลับไป ไม่รู้ทำไม พอตื่นขึ้นมาอีกที ก็ข้ามมิติเข้ามาในนิยายแล้ว แถมยังเป็นตอนที่กู้จิ่งเยี่ยนสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้แล้ว และกำลังจะหย่ากับเจ้าของร่างเดิมพอดี
“อย่ามัวเงียบอยู่เลย ถึงเธอไม่ยอมก็ไม่มีประโยชน์ ยังไงตอนนั้นเราก็แค่จัดงานเลี้ยง ไม่มีทะเบียนสมรส นี่เป็นเงินสองร้อยหยวนสุดท้ายที่ที่บ้านส่งมาให้ฉัน ฉัน留着ให้เธอแล้ว หลังจากนี้ก็ดูแลตัวเองดี ๆ แล้วกัน”
กู้จิ่งเยี่ยนมองหลินเยว่เอ๋อที่มีสีหน้าประหลาด ตอนแรกเจอเธอครั้งแรก เขาหลงในความสวยของเธอ แต่แต่งงานกันได้แค่ไม่ถึงสองปี ความรู้สึกที่เขามีต่อเธอก็เหลือแค่ความรังเกียจ
ตอนนี้เขาตัดสินใจจะไปเรียนมหาวิทยาลัยแล้ว หลังจากนี้จะไม่กลับมาอีก คิดซะว่าไม่เคยรู้จักกันมาก่อน
ในมือหลินเยว่เยว่ถูกยัดธนบัตรหนึ่งปึกใส่ เธอมองชายหนุ่มตรงหน้า รูปร่างสูงโปร่งตรง ใบหน้าคมคายรูปไข่ ดวงตาคมดั่งดาบและดวงดาว หล่อกว่าเหล่าดาราดังที่เธอเคยเห็นอีก
อยู่ดี ๆ หลินเยว่เยว่ก็เกิดอาการคลั่งหนุ่มหล่อขึ้นมา ตาแทบไม่อยากละจากใบหน้าเขา ก็แค่ปากเซ็กซี่นี่ทำไมพูดจาเย็นชาแบบนี้
“คุณ... คุณรักษาตัวด้วยนะ”
กู้จิ่งเยี่ยนมองผู้หญิงคนนี้ด้วยแววตาซับซ้อน แล้วหันหลังเตรียมเดินจากไป
“เฮ้ย คุณจะไปไหนน่ะ”
หลินเยว่เยว่รีบเข้าไปดึงคนไว้ทันที คิดในใจ: หล่อจังเลย ทำไงดี? เดิมทีเธอเป็นคนไม่อยากแต่งงาน แต่ตอนนี้มองชายหนุ่มรูปหล่อคนนี้ ที่สำคัญชายหนุ่มรูปหล่อคนนี้ยังเป็นสามีตัวเองอีก
ลองคิดดูสิ ในช่วงเวลาพิเศษที่เพิ่งจบลง สามีเป็นคนกลุ่มแรกที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ นี่มีคุณค่าแค่ไหน ไม่ว่าเขาจะทำอะไรหลังจากเรียนจบ ก็ไม่แย่แน่นอน ที่สำคัญที่สุดคือเขาหล่อไง
กู้จิ่งเยี่ยนถูกหลินเยว่เอ๋อเกาะแขน แต่ก็ยังผลักเธอออก
เราจบกันแล้ว ถึงแม้ตอนแรกเขาจะเป็นฝ่ายชอบเธอก่อน จีบเธอ ถึงได้คบกัน
แต่แต่งงานกับเธอสองปี ใช้ชีวิตอะไรก็ไม่รู้ ในบ้านมีอะไรกินสักหน่อย พวกข้าวสาร เสื้อผ้า เงิน เนื้อแห้ง อาหารกระป๋องต่าง ๆ ที่พ่อแม่ส่งมา เธอก็เอาไปให้บ้านตัวเองหมด ใช้ชีวิตไม่เป็นเลยสักนิด
สองปีมานี้เขาเหนื่อยมากจริง ๆ ถ้ารู้ว่าเธอเป็นผู้หญิงแบบนี้... ช่างเถอะ ทุกอย่างจบแล้ว
“หลินเยว่เอ๋อ ต่อไปมีสติหน่อยนะ คราวหน้าแต่งงานก็แต่งให้ไกล ๆ อย่าเอาแต่กลับบ้านตัวเอง”
กู้จิ่งเยี่ยนยังมีความรู้สึกกับเธอ รู้สึกว่าหลินเยว่เอ๋อมันซื่อเกินไป พ่อแม่เธอว่าอะไรก็เชื่อตามนั้น โตมาแต่หน้าสวย แต่ไม่มีสมอง
ก็เมื่อเดือนที่แล้ว ตอนที่เขากำลังเตรียมสอบ ครอบครัวส่งเงิน 200 หยวนมาให้ ให้เขาอ่านหนังสือได้อย่างไม่ต้องกังวล กินดีนอนดี แต่เรื่องนี้หลินเยว่เอ๋อรู้เข้า ก็บอกพ่อแม่เธอ ต่อจากนั้นครอบครัวหลินก็ยกเหตุผลว่าน้องชายหลินจินเป่าจะแต่งงาน ให้หลินเยว่เอ๋อต้องเอาเงินก้อนนี้กลับไปบ้าน
หลินเยว่เอ๋อกลับบ้านไปครั้งหนึ่ง พอกลับมาก็เอาทั้งมอลต์สกัด อาหารกระป๋อง แล้วก็เสื้อผ้าที่พ่อแม่ส่งมาให้เธอ ห่อกลับไปบ้านตัวเองทั้งหมด
เพราะเรื่องนี้ทั้งสองคนทะเลาะกันใหญ่โต สุดท้ายเขาทนไม่ไหว ก็ย้ายกลับไปอยู่หอพักปัญญาชน ก็ยังดี หลินเยว่เอ๋อยังมาหาเขาเรื่อย ๆ ขอเงินบ้าง บอกว่าน้องชายจะแต่งงาน ต้องแสดงน้ำใจหน่อย
เอ่ยปากก็ขอ 150 เขาได้ยินมาว่าทางฝ่ายนั้นเรียกค่าสินสอด 150 หยวน
ครอบครัวเธอไม่ออกสักบาท เอาทุกอย่างมาทางเขาที่เป็นลูกเขยคนเดียว เป็นเรื่องนี้ที่ตามตอแยเขาตลอด
“ฉันไม่แต่งกับคนอื่นหรอก ฉันแต่งกับคุณ คุณจะไปเรียนมหาวิทยาลัย พาฉันไปด้วย”
หลินเยว่เยว่จับกู้จิ่งเยี่ยนแน่น จะให้ฉันแต่งใหม่ ไม่มีทาง ฉันจะเกาะกู้จิ่งเยี่ยนไว้ ไอ้ครอบครัวหลินนี่ บ่อนทำลายคนจริง ๆ
กู้จิ่งเยี่ยนขมวดคิ้ว แต่ทุกอย่างมันสายไปแล้ว เขาไม่เชื่อเธออีกแล้ว เธอสาบานเหมือนดื่มน้ำ พรวดเดียวก็ออก
ทุกครั้งก็บอกว่าจะไม่ยุ่งกับบ้านตัวเองแล้ว แต่แค่เธอกลับบ้านไปครั้งเดียว กลับมาก็กลายเป็นว่าเรื่องของบ้านตัวเองมาก่อน ตัวฉันก็เป็นของน้องชายแนวคิดเดิม ๆ ทันที
“ฉันไม่พาเธอไป เราจบกันแล้ว หลังจากที่ฉันไป บ้านหลังนี้ยกให้เธอ เธอจะเอาไปให้น้องชายก็ตามใจ หลังจากนี้เธอก็ไปหาใหม่ได้อีก แค่นี้แหละ”
กู้จิ่งเยี่ยนครั้งนี้ไม่ให้โอกาสหลินเยว่เอ๋อได้พูดอีก เปิดมือเธอ ก้าวเท้าก็เดินจากไป
ตรงประตูยังมีคนแอบดูอยู่ พอเห็นกู้จิ่งเยี่ยนออกไป ก็รีบวิ่งหนี
หลินเยว่เยว่ก็นึกถึงเพลง 'เหมยฮวาซานหน่ง' ขึ้นมาทันใด เพียงแต่ครั้งนี้เธอเป็นฝ่ายถูกทิ้ง
เธออยากวิ่งตามไปนะ แต่พอนึกถึงว่าเจ้าของร่างเดิมทำตัวไว้แค่ไหน ตามไปก็ดูไม่มีประโยชน์อะไร คงมีแต่จะทำให้กู้จิ่งเยี่ยนยิ่งรังเกียจเธอมากกว่าเดิม
เธอนั่งลงในลานบ้านอย่างหมดแรง ในมือยังถือเงิน 200 หยวนอยู่เลย ก็ต้องยอมรับว่า กู้จิ่งเยี่ยนเป็นผู้ชายที่ดีนะ กับคนที่อุ้มชูน้องชายจนทำให้เขาผิดหวังสิ้นดีแบบเจ้าของร่างเดิม สุดท้ายเขายังให้เงิน 200 หยวนเป็นค่าชดเชยการเลิกราอีก
จริงสิ เงินนี่ต้องเก็บให้ดี ห้ามให้ครอบครัวหลินรู้เด็ดขาด ไม่งั้นต้องมาชิงแน่
ว่าแล้วเธอก็หยิบเงินเดินเข้าบ้าน แต่พอเข้าบ้านไป เธอมองห้องนั่งเล่นที่ว่างเปล่า มีแค่โต๊ะตัวหนึ่งกับเก้าอี้ไม้เล็ก ๆ สองตัว ดูเหมือนไม่มีอะไรแล้ว
ไปที่ห้องข้าง ๆ ที่นั่นน่าจะเป็นห้องนอนของพวกเขา มีแค่เตียงอิฐขนาดใหญ่ แต่บนเตียงนี่แม้แต่เสื่อก็ไม่มี แล้วไหนจะผ้าห่มอะไรอีก
เออใช่ ตรงนี้มีตู้ด้วย ประตูตู้เปิดอยู่ ข้างในก็ไม่มีเสื้อผ้า เจ้าของร่างเดิม เพราะกู้จิ่งเยี่ยนย้ายไปอยู่หอปัญญาชน ก็เอาทั้งเสื้อผ้าตัวเอง กับของกู้จิ่งเยี่ยนที่ไม่ได้เอาไป ห่อกลับไปบ้านตัวเองทั้งหมด เสื้อผ้าของกู้จิ่งเยี่ยนก็ให้น้องชาย
พระเจ้า ผู้หญิงคนนี้มีปัญหาในสมองจริง ๆ นะ
บ้านที่ไม่มีอะไรเลย ผู้ชายที่ทิ้งตัวเองไป
ในนิยายต้นฉบับ กู้จิ่งเยี่ยนเพิ่งไปไม่นาน เจ้าของร่างเดิมก็พบว่าตัวเองท้อง
ตอนนี้ในท้องนี้มีลูกแล้วหรือยังนะ คิดถึงตรงนี้หลินเยว่เยว่ก็ลูบที่ท้องตัวเอง
ว่าแต่ผู้หญิงคนนี้มีปัญหาทางสมองไหม เธอนับครอบครัวตัวเองเหมือนสวรรค์ น้องชายแท้ ๆ ก็เหมือนลูกชาย แต่พอกู้จิ่งเยี่ยนไปแล้ว เธอก็พบว่าตัวเองมีลูก
เอาจริง ๆ นะ ตอนนี้จะมีลูกไปทำไม เอาออกไปซะเถอะ แต่เธอกลับดันคลอดลูกออกมาได้
พวกครอบครัวหลินเห็นว่าเธอไม่มีประโยชน์แล้ว จะเอาเงินหรือของจากกู้จิ่งเยี่ยนกลับบ้านก็ไม่ได้อีก
ตอนแรกก็ไม่อยากให้เธอมีลูกคนนี้อยู่แล้ว แต่ไม่รู้ฟังใครมาบอกว่า กู้จิ่งเยี่ยนมีอนาคต เรียนมหาวิทยาลัยแล้ว ต่อไปพอเด็กคลอดออกมา ยังไงก็ใช้เด็กไปรีดไถเงินจากเขาได้อีก ให้กู้จิ่งเยี่ยนดูแลครอบครัวตัวเอง ถึงกับให้หลินเยว่เอ๋อคลอดลูกออกมาอีก
หลายปีผ่านไป ลูกก็ค่อย ๆ โตขึ้น ครอบครัวหลินเห็นในหนังสือพิมพ์ว่ากู้จิ่งเยี่ยนกลายเป็นเจ้าสัวใหญ่ ก็บีบให้หลินเยว่เอ๋อพาลูกไปแสดงตัวกับกู้จิ่งเยี่ยน
คิดจะเอาลูกไปแลกเงินก้อนใหญ่คืนจากกู้จิ่งเยี่ยน
ตอนนั้นข้างกายกู้จิ่งเยี่ยนมีผู้หญิงคนอื่นแล้ว เจ้าของร่างเดิมก็ไปแสดงตัว แต่กู้จิ่งเยี่ยนกระทั่งลูกที่เธอคลอดก็ไม่ยอมรับ
ว่าไงดีล่ะ คนที่ไม่ได้เจอกันมาหลายปีแล้ว จู่ ๆ เธอมาบอกว่าเด็กที่คลอดคือลูกคุณ คุณเชื่อไหม?
แต่กู้จิ่งเยี่ยนก็ยังคิดถึงน้ำใจเก่า ๆ อยู่ ให้เงินเธอมา 1000 หยวน ให้กลับไป
ตอนนั้นหลินเยว่เอ๋อ เพราะชีวิตลำบากมาก อาศัยอยู่บ้านตัวเอง เป็นเหมือนสาวใช้ ต้องคอยปรนนิบัติคนทั้งบ้าน ทั้งยังต้องเลี้ยงลูก อายุแค่ยี่สิบเจ็ดแปดก็กร้านไปมากแล้ว ทั้งสองยืนด้วยกัน เธอดูเหมือนแม่ของกู้จิ่งเยี่ยนเลย
ก่อนขึ้นรถไฟ ลูกหายไป เธอวิ่งหาลูกไปทั่ว ยังถูกพวกอันธพาลชิงเงินไป สุดท้ายถูกแทงตาย ก่อนตายถึงได้ยินว่าเป็นคู่หมั้นของกู้จิ่งเยี่ยนที่จ่ายเงินจ้างคนมาทำร้ายเธอ
หลินเยว่เยว่นึกถึงตรงนี้ ก็ฟาดมือลงบนโต๊ะฉาดหนึ่ง เธอเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองโกรธอะไร
แต่พอคิดว่าตอนนี้ตัวเองข้ามมิติมา อนาคตจะเป็นแบบนี้ ก็โมโหขึ้นมา เป็นไพ่ดีที่เล่นเสียเองจริง ๆ
แล้วพอเธอฟาดมือลงไปแบบนั้น ก็ทำให้บนข้อมือที่ขาวเรียวสวยนั้น กำไลหยกที่กู้จิ่งเยี่ยนให้เธอแตกกระจาย ร่วงลงพื้นเป็นชิ้น ๆ แถมยังบาดข้อมือเธอจนเลือดออกอีก
“เวรเอ๊ย ซวยซ้อนซวยของจริง ทำไมโชคร้ายนัก นี่น่าจะเป็นหยกนะ ถ้าไม่แตก ผ่านไปอีกสักไม่กี่ปี ก็น่าจะขายได้เป็นหมื่นอยู่มั้ง”
หลินเยว่เยว่หน้าเสียดายของ พูดจบก็เกิดเรื่องประหลาดขึ้น เศษหยกที่แตกเกลื่อนพื้นกลับเปล่งแสง แล้วลอยกลับมาเกาะที่ข้อมือเธออีก
แล้วก็ค่อย ๆ จมหายเข้าไปในผิวหนังที่ข้อมือ
จากนั้นตาของเธอก็มืดวูบ คนทั้งคนก็หายไปตรงนั้น