หลังล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เวลาก็เกือบเที่ยงคืนแล้ว
สวี่จินอันเช็ดผมจนแห้ง ก่อนจะกลับไปนอนบนเตียงแล้วเปิดแบบฟอร์มที่ทีมรายการส่งมา แสงจากหน้าจอโทรศัพท์ส่องกระทบใบหน้าเธอ ช่องว่างที่รอให้กรอกไม่ได้ตอบง่ายขึ้นเพียงเพราะคำว่า “อะไรก็ได้” ของเฮ่อหราน
กลับกันเสียอีก
ยิ่งเขาทำท่าเหมือนไม่ใส่ใจ ยิ่งเต็มใจรับแผนทุกอย่างของเธอ เธอก็ยิ่งไม่อยากเลือกคำตอบที่ดูสมเหตุสมผลส่ง ๆ ไป
สวี่จินอันเปิดหน้าค้นหา แล้วพิมพ์คำว่า “สมัยเป็นนักเรียน” ต่อท้ายชื่อเฮ่อหราน
ผลการค้นหาปรากฏเต็มหน้าจออย่างรวดเร็ว
คณะการแสดง สถาบันการละครเหมิงชวน
ละครเวทีของมหาวิทยาลัย
ละครเวทีจบการศึกษา
ออดิชั่นครั้งแรก
รวมถึงเรื่องราวที่เขาฝืนเลือกเส้นทางการเป็นนักแสดง ทั้งที่พ่อวางแผนชีวิตไว้ให้เขาอีกแบบ
ข้อมูลเหล่านี้มีไม่น้อย ทว่ากลับคล้ายของเก่าที่จัดวางไว้ในตู้กระจก ทั้งชัดเจน ครบถ้วน แถมยังระบุปีไว้อย่างแม่นยำ แต่ไม่มีสิ่งใดบอกเธอได้จริง ๆ ว่าเฮ่อหรานก่อนจะเป็นนักแสดงชายยอดเยี่ยมเคยดีใจเรื่องอะไร หรือเคยเสียดายในช่วงเวลาแบบไหน
ในการสัมภาษณ์ที่เปิดเผยต่อสาธารณะ เขาตอบสั้นกระชับอยู่เสมอ
ทำไมถึงเลือกเรียนการแสดง?
ชอบ
เรื่องที่จดจำได้ไม่ลืมในสมัยเป็นนักเรียนคืออะไร?
ซ้อมละคร
เคยเสียใจไหมที่เปลี่ยนเส้นทางชีวิตจากที่วางแผนไว้?
ไม่เคย
คนที่ดูเหมือนไม่เคยยอมรับว่าตัวเองเสียใจ สมัยเป็นนักเรียนเขาอยากทำอะไรมากที่สุดแต่กลับทำไม่สำเร็จกันนะ?