เมื่อลิฟต์ปิดสนิท เสียงพูดคุยช่วงสุดท้ายตรงโถงทางเข้าก็ถูกกั้นไว้ด้านนอก
ห้องนั่งเล่นพลันเงียบลงเมื่อเสียงแจ้งเตือนจากคอมพิวเตอร์ เสียงคุยเรื่องงาน และเสียงพลิกเอกสารที่ดังไม่ขาดสายหายไป เหลือเพียงแสงสีฟ้าสลัวจากโทรทัศน์ที่อยู่ในโหมดพัก วาบอยู่ตรงขอบโต๊ะกลาง พื้นที่ที่เมื่อครู่ยังดูคับแคบและครึกครื้นกลับคืนสู่ความเงียบสงบตามปกติของหยวนฉีหนึ่งอย่างรวดเร็ว ราวกับข้อมูล กระแสค้นหาร้อนแรง และภารกิจในรายการไม่เคยสร้างความปั่นป่วนใด ๆ ที่นี่
สวี่จินอันยืนอยู่ตรงโถงทางเข้า มองตัวเลขชั้นบนหน้าจอที่ค่อย ๆ ลดลง จนกระทั่งตัวเลขสุดท้ายดับไป เธอจึงค่อย ๆ หันกลับมา
เฮ่อหรานกลับไปที่ห้องนั่งเล่นแล้ว
เขาก้มลงเก็บแก้วเปล่าบนโต๊ะกลาง แล้วรวบถุงบรรจุภัณฑ์ที่กระจัดกระจายไว้ข้าง ๆ โคมไฟตั้งพื้นส่องเฉียงมาจากด้านหลัง อาบแสงให้ใบหน้าด้านหนึ่ง คิ้วตายังคงสงบนิ่ง มองไม่ออกเลยว่าคำเตือนจริงจังของเอเจนต์ทั้งสองคนเมื่อครู่สร้างแรงกดดันให้เขามากแค่ไหน
สวี่จินอันลังเลอยู่กับที่สองสามวินาที สุดท้ายก็เดินไปหาเขาพร้อมโทรศัพท์ในมือ
“ครูเฮ่อ”
เฮ่อหรานวางแก้วแก้วสองใบซ้อนกัน ก่อนเงยหน้ามองเธอ
“หืม?”
“เรามาคุยกันส่วนตัวหน่อยเถอะค่ะ”
“คุยเรื่องอะไร?”
“เรื่องที่เสียดายตอนเป็นนักเรียนค่ะ”
เฮ่อหรานเหลือบมองหน้าภารกิจที่ยังว่างเปล่าบนโทรศัพท์ของเธอ ก็เดาออกแล้วว่าอยากพูดอะไร