เธอชอบเฮ่อหราน
พอคำตอบนี้ตกผลึกลงจริง ๆ กลับไม่ได้สะเทือนฟ้าสะเทือนดินอย่างที่จินตนาการไว้
ไม่มีเสียงฟ้าร้องในความฝัน ไม่มีม่านฝนทอดยาวไม่ขาดสายอยู่นอกหอประชุมเก่า มีเพียงห้องน้ำอันเงียบสงัดเกินไปในเช้าฤดูหนาว ความเย็นของหยดน้ำที่ค่อย ๆ ไหลจากปลายคาง และหัวใจดวงหนึ่งที่ในที่สุดก็ไม่ต้องคอยอธิบายซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีกต่อไป
ที่แท้ช่วงเวลาเหล่านั้นซึ่งเธอเหมารวมว่าเป็นเรื่องการแสดง การร่วมงาน ความจำเป็นของรายการ และผลกระทบจากหน้าตา ล้วนค่อย ๆ มาบรรจบกันเป็นทิศทางเดียวตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
เพียงแต่เธอไม่เคยกล้ามองไปตามทิศทางนั้น
สวี่จินอันยืนอยู่หน้าอ่างล้างหน้า มองตัวเองในกระจก
ใบหน้าที่เพิ่งล้างด้วยน้ำเย็นยังชุ่มวาว ผมหน้าม้าสองสามปอยเปียกไอน้ำแนบอยู่แถวกระดูกคิ้วอย่างนุ่มนิ่ม หางตายังคงแดงเรื่อ ขนตาเปียกน้ำจนดูหนาขึ้น แก้มที่ยังแดงไม่หายดีไล่สีไปจนถึงปลายหู
คอเสื้อชุดนอนเอียงเล็กน้อย ผมเผ้ายุ่งเหยิงจนไม่เหมือนตอนปรากฏตัวหน้ากล้องตามปกติ กลับเผยความนุ่มนวลไร้การปรุงแต่งและความอ่อนเยาว์ออกมาอยู่หลายส่วน
เธอดึงกระดาษทิชชูออกมา ค่อย ๆ ซับน้ำบนใบหน้าให้แห้ง
การชอบเฮ่อหรานไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
เบื้องหลังเขามีกล้องนับไม่ถ้วน มีแฟนคลับและเสียงวิพากษ์วิจารณ์ที่อาจโผล่มาได้ทุกเมื่อ อีกทั้งระหว่างพวกเขายังมีสัญญาที่ระบุวันสิ้นสุดไว้อย่างชัดเจนคั่นอยู่ เธอไม่อาจแน่ใจได้ว่าการเข้าหาอย่างตามใจเกือบจะเกินขอบเขตเหล่านั้นมีส่วนไหนเป็นความรู้สึกจริง และมีส่วนไหนเป็นเพราะเขาทุ่มเทให้กับการร่วมงานครั้งนี้มากกว่าเธอ
เธอจะวิ่งออกไปถามเขาตรง ๆ ไม่ได้ เพียงเพราะฝันครั้งเดียว ว่าเมื่อเจ็ดปีก่อนเขาชอบเธอแล้วหรือยัง ยิ่งไม่ควรคิดเอาเองว่าความอ่อนโยนทั้งหมดของเขาคือความรัก เพียงเพราะมีคำคาดเดาหนึ่งประโยคติดอันดับค้นหายอดนิยม
แต่เรื่องที่ยังไม่มีคำตอบเหล่านี้เปลี่ยนความรู้สึกของเธอไม่ได้
การชอบเขาเป็นเรื่องของเธอ
ส่วนจะก้าวไปข้างหน้าหรือไม่ ก็เป็นเรื่องที่เธอตัดสินใจได้
สวี่จินอันไม่เคยถนัดกระโจนพรวดพราด