สวี่จินอันเดินมาถึงโต๊ะอาหาร เฮ่อหรานก็รินน้ำอุ่นใส่แก้วเตรียมไว้ให้เธอแล้ว
เธอเลื่อนเก้าอี้นั่ง ใบหน้าที่เพิ่งล้างด้วยน้ำเย็นยังมีสีแดงจาง ๆ ผมยาวที่รวบลวก ๆ ก็ยังไม่ได้หวีให้เรียบร้อยดี ปอยผมนุ่ม ๆ หลายเส้นตกลงข้างแก้ม ทำให้เธอดูง่วงงุนกว่าปกติอยู่หลายส่วน
เฮ่อหรานมองเธออยู่ครู่หนึ่ง สายตาเลื่อนจากปลายจมูกที่แดงระเรื่อไปยังหางตา
“นอนไม่ดีเหรอ?”
“ฝนปลุกน่ะ”
สวี่จินอันก้มจิบน้ำคำหนึ่ง แล้วเก็บทั้งความฝันกับจูบที่เกือบจะเกิดขึ้นกลับไปซ่อนไว้ในใจ
“วันนี้กลับชิงเต่าเหรอ?”
“เที่ยวบินบ่ายสองโมงครึ่ง”
เฮ่อหรานนั่งลงฝั่งตรงข้าม เลื่อนอาหารเช้าจานหนึ่งมาไว้ตรงหน้าเธอ
“ถ่ายทำกลางแจ้งรอบนี้จบวันศุกร์ ตอนเย็นก็กลับมาแล้ว”
“ทันอัดรายการวันเสาร์พอดี”
สวี่จินอันหยิบขนมปังปิ้งขึ้นมา น้ำเสียงฟังดูเหมือนแค่ยืนยันเวลางาน แต่ในใจกลับจำคำว่า “กลับวันศุกร์” ได้ขึ้นใจเป็นพิเศษ
เฮ่อหรานเหลือบมองโทรศัพท์ที่วางอยู่ริมโต๊ะของเธอ
“ส่งแผนแล้วหรือยัง?”
“เพิ่งส่งเมื่อเช้า”
“คิดออกแล้วเหรอ?”
“อืม”
สวี่จินอันกัดขนมปังคำเล็ก ๆ ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเสริมขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ
“พอนอนหลับไปตื่นหนึ่ง จู่ ๆ ก็เข้าใจขึ้นมา”
สิ่งที่เธอเข้าใจนั้นเป็นภารกิจในรายการ หรือเป็นเรื่องสำคัญอีกอย่างหนึ่ง มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้
เฮ่อหรานไม่ได้ซักต่อ เพียงเตือนเธอว่า หากแผนเดตต้องประสานงานเรื่องสถานที่หรือคนเพิ่มเติม ก็ติดต่อเฉิงซู่ได้เลย สัปดาห์หน้าเขาจะอยู่ชิงเต่าถ่ายทำกลางแจ้งอีกไม่กี่ฉากสุดท้าย คืนวันศุกร์กลับเซี่ยงไฮ้ วันเสาร์ถ่ายเดตที่สวี่จินอันออกแบบไว้ ส่วนวันอาทิตย์ก็สลับกัน ให้เขาทำภารกิจอีกชุดหนึ่ง