คืนวันเสาร์ เวลา 20:00 น. รายการ "วันนี้ก็ต้องมีความสุข" ตอนที่ 2 ช่วงแรก ออกอากาศออนไลน์ตรงเวลา
สวี่จินอันไม่มีเวลานั่งเฝ้าทีวี
การเตรียมงานรอบสุดท้ายก่อนเปิดกล้องเรื่องคนในหมอกเริ่มยุ่งวุ่นวายขึ้นอย่างเต็มรูปแบบแล้ว การซ้อมช่วงบ่ายลากยาวกว่ากำหนดเดิมเกือบสองชั่วโมง พอเสร็จ เฉินอิ้งชิวก็เรียกนักแสดงนำหลายคนไว้กะทันหัน เพื่อยืนยันลำดับการถ่ายทำในสัปดาห์แรกหลังเปิดกล้องอีกครั้ง
ข้างนอกมืดสนิทไปนานแล้ว
มีเพียงแถวไฟที่ติดอยู่ชิดผนังในทางเดินของสตูดิโอเท่านั้นที่ยังส่องสว่าง กระจกหน้าต่างสะท้อนเงาผู้คนที่เดินสวนกันไปมาในคืนฤดูหนาว พนักงานกอดใบนัดหมายกับตารางแบ่งฉากที่เพิ่งพิมพ์ออกมาเดินผ่านประตู บางครั้งก็มีคนโผล่หน้าจากห้องข้าง ๆ เรียกชื่อใครสักคน กลิ่นหมึกจากกระดาษที่ยังจางหายไปไม่หมดปะปนกับกลิ่นกาแฟที่เย็นชืดและไอแห้ง ๆ จากเครื่องทำความร้อนที่เดินเครื่องมานาน
สวี่จินอันนั่งอยู่ด้านในสุดของพื้นที่พักผ่อน บทละครวางแผ่อยู่บนตัก
โทรศัพท์สั่นบนโต๊ะเป็นครั้งที่สาม เธอถึงยื่นมือไปหยิบขึ้นมา
ข้อความบนสุดมาจากซงซง
【พี่จินอัน】
【รายการกำลังจะเริ่มแล้ว】
ผ่านไปหนึ่งนาที อีกฝ่ายก็ส่งมาเพิ่มอีกข้อความ
【พี่ไม่ดูจริง ๆ เหรอ?】
สวี่จินอันก้มหน้าตอบ
【ไม่ดู】
ดูท่าซงซงจะไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ
【ทำไมล่ะ?】
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง
【ฉันเจอฉบับเต็มมากับตัวเองแล้ว】
อีกฝ่ายเงียบไปหลายวินาที
【ซงซง: แต่ทีมรายการใส่เพลงประกอบตอนตัดต่อได้นะ】
สวี่จินอัน: “……”
ก็เพราะทีมรายการตัดต่อนี่แหละ เธอถึงยิ่งไม่อยากดู
หลังรายการตอนแรกออกอากาศ เธอก็เข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วเรื่องหนึ่งว่า คำพูดประโยคเดียวกัน ท่าทางเดียวกัน ตอนเกิดขึ้นจริงกับตอนปรากฏอยู่ในภาพนั้นเป็นคนละเรื่องกันได้เลย
คำตอบที่หน้างานพูดออกไปส่ง ๆ พอถูกฝ่ายตัดต่อหยิบมาใช้ อาจบังเอิญมีเพลงประกอบคลอ แล้วค่อยตัดไปจับสีหน้าอีกคนช้ากว่าจังหวะจริงครึ่งก้าว ส่วนสายตาที่เดิมทีแค่หันไปมองตามสถานการณ์ พอถูกตัดต่อให้เรียงลำดับภาพเข้าด้วยกัน ก็เพิ่มความหมายบางอย่างที่เจ้าตัวไม่เคยรู้สึกได้ขึ้นมาทันที
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงฉากที่เฮ่อหรานยืนอยู่นอกกระจกห้องส่ง มองเธออ่านข่าว