“ก็เพราะที่นี่ไม่เหมือนซีรีส์ออนไลน์ทั่วไปไง”
เหลียงซือเยว่พูดจบ ริมฝีปากยังมีรอยยิ้ม น้ำเสียงฟังดูอ่อนโยนเสียด้วยซ้ำ แต่คนไม่กี่คนที่เดิมกำลังก้มหน้าอ่านสคริปต์อยู่ในทางเดินก็ยังเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
ใคร ๆ ก็ฟังออกว่าคำพูดนี้มีความหมายแฝงอะไร
ช่วงหลายปีที่ผ่านมา สวี่จินอันรับบทมาหลายบท แต่บทที่พอจะเรียกชื่อได้จริง ๆ กลับมีไม่กี่บท เธอเคยเล่นเป็นแฟนเก่าที่มีไว้ขับเคลื่อนเนื้อเรื่องในซีรีส์ออนไลน์ เป็นเพื่อนร่วมงานที่ช่วยนางเอกกันเหล้าในซีรีส์แนวชีวิตเมือง และเป็นเหยื่อที่ปรากฏตัวแค่สามตอนก่อนถูกฆาตกรปิดปาก ตัวละครเหล่านั้นจะว่าไม่มีตัวตนเลยก็ไม่ใช่ แต่เมื่อเทียบกับนักแสดงที่นั่งอยู่ที่นี่วันนี้ ประวัติผลงานของเธอก็บางจนแทบไม่มีอะไรให้พูดถึง
สิทธิ์ออดิชั่นเรื่อง “คนในหมอก” ที่เธอได้มาในตอนนี้ก็ไม่ใช่เพราะมีผลงานชิ้นเอกอะไรให้หยิบยก แต่เป็นเพราะประกาศความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันครั้งนี้
เหลียงซือเยว่ไม่ได้พูดตรง ๆ ว่าเธอไม่คู่ควร
แต่ทุกคำล้วนกำลังเตือนทุกคนว่า เดิมทีเธอไม่ควรมาอยู่ที่นี่
สวี่จินอันปิดสคริปต์ในมือ แล้วเงยหน้ามองอีกฝ่าย
“ก็ไม่เหมือนจริง ๆ”
คิ้วของเหลียงซือเยว่ขยับเล็กน้อย คล้ายไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะพูดต่อคล้อยตามคำของเธอ
สวี่จินอันยิ้ม สีหน้าไม่ได้แสดงความกระอักกระอ่วนแม้จะถูกคนรอบข้างจับตามอง
“เพราะอย่างนั้นยิ่งควรให้ผู้กำกับเป็นคนตัดสิน”
เธอหยุดเล็กน้อย น้ำเสียงยังคงสุภาพ
“ส่วนฉันมีคุณสมบัติหรือไม่ ก็คงไม่ใช่คุณเหลียงที่ตัดสินได้คนเดียวหรอกค่ะ”