รถของถังอี้จอดรออยู่ใต้ตึกแล้ว
สวี่จินอันวิ่งออกจากลิฟต์มา ข้าวเช้าหมูหย็องชิ้นสุดท้ายยังคาอยู่ในปาก มือกอดสคริปต์กับเสื้อคลุมไว้ ส่วนผมก็มีเวลามัดลวกๆ เป็นหางม้าต่ำเท่านั้น
พอประตูรถเปิด ถังอี้ก็เหลือบมองนาฬิกาก่อนเป็นอย่างแรก
“เก้านาทียี่สิบวินาที”
สวี่จินอันขึ้นไปนั่ง กลืนข้าวเช้าหมูหย็องลงคออย่างลวกๆ แล้วดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาด
“เร็วกว่าที่คุณกำหนดไว้สิบนาทีตั้งสี่สิบวินาที”
“สมควรได้รางวัล”
“ขอบคุณค่ะ ถ้วยรางวัลส่งไปที่บ้านฉันทีหลังก็ได้”
ถังอี้ไม่สนใจ ยื่นซองเอกสารมาให้ทันที
“ข่าวล่าสุด”
“ผู้กำกับตัดสินใจเปลี่ยนกะทันหัน ให้ฉากออดิชั่นของนักแสดงทุกคนเป็นฉากเดียวกัน ไม่ใช้ฉากที่แต่ละคนได้รับไปก่อนหน้านี้แล้ว”
มือที่สวี่จินอันใช้รับเอกสารชะงักไป
“เปลี่ยนฉากแล้วเหรอ”
“อือ”
“แจ้งเมื่อไหร่”
“ห้านาทีก่อน”
สวี่จินอันก้มหน้าเปิดซองเอกสาร
ข้างในมีเพียงกระดาษสองแผ่น
ไม่ใช่ฉากสอบสวนที่เธอกับเฮ่อหรานซ้อมด้วยกันเมื่อคืน แต่เป็นอีกเหตุการณ์หนึ่ง หลังพี่สาวหายตัวไปหนึ่งปี นางเอกต้องไปรับศพที่เน่าเปื่อยอย่างมากจนไม่อาจระบุตัวตนได้โดยตรง ณ ห้องเก็บศพของโรงพยาบาล
เธอต้องยืนยันให้ได้ว่าศพนั้นคือพี่สาวหรือไม่
บทพูดตลอดทั้งฉากมีน้อยมาก
แต่อารมณ์กลับซับซ้อนและรับมือยากกว่าฉากเดิมมาก
สวี่จินอันรีบอ่านต่อไป
ถังอี้สังเกตเธอผ่านกระจกมองหลัง
“มีปัญหาไหม”
“มี”
“ปัญหาอะไร”