เวลาหลายวันผ่านไปในพริบตา
สัญญาฉบับจริงของเรื่อง "คนในหมอก" ยังอยู่ระหว่างดำเนินเอกสาร แต่สวี่จินอันได้รับสคริปต์ฉบับสมบูรณ์กับข้อมูลตัวละครที่จัดระเบียบใหม่ล่วงหน้าแล้ว ตอนกลางวันเธอตามถังอี้ไปจัดการงานที่ติดต่อเข้ามาเพิ่มเติม ส่วนตอนค่ำกลับถึงหยวนฉีหนึ่งก็ขังตัวเองอยู่ในห้อง ทั้งเตรียมตัวสำหรับการถ่ายทำรายการวาไรตี้ที่กำลังจะเริ่ม ทั้งไล่เรียงเส้นเรื่องของเสิ่นอู่ตั้งแต่ต้น
บ้านที่แต่เดิมเงียบสงัดจนเกือบดูโล่ง ค่อย ๆ มีร่องรอยการใช้ชีวิตเพิ่มขึ้นจากสคริปต์ที่วางกระจัดกระจายบนโต๊ะกลาง ขนมที่วางไว้ในครัว และยางรัดผมหลากสีที่บางครั้งเธอลืมหยิบกลับเข้าห้อง
จนกระทั่งค่ำคืนก่อนวันถ่ายทำ เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นอีกครั้งตรงโถงทางเข้า
สวี่จินอันกำลังนั่งอยู่บนพรม ตรวจทานรายการคำถามที่ทีมงานส่งมา พอได้ยินเสียง เธอก็เงยหน้าขึ้นแทบจะในทันทีโดยไม่รู้ตัว
เฮ่อหรานเข็นกระเป๋าเดินทางเข้ามา
เขาเพิ่งรีบกลับจากสนามบิน สวมเสื้อโค้ตตัวยาวสีเข้มทับเสื้อเชิ้ตที่ใส่ไปร่วมงานหลายวันเดินทางไม่หยุดทำให้แววตาและใบหน้าดูเหนื่อยล้าขึ้นหลายส่วน ทรงผมก็ไม่เรียบร้อยไร้ที่ติเหมือนตอนอยู่หน้ากล้อง กลับดูสบาย ๆ กว่าปกติมาก
ทั้งสองสบตากันข้ามห้องนั่งเล่นอยู่ครู่หนึ่ง
ทั้งที่แยกจากกันไปแค่ไม่กี่วัน แต่พอได้พบกันอีกครั้ง สวี่จินอันกลับรู้สึกขึ้นมาอย่างประหลาดว่าในที่สุดเขาก็กลับมาแล้ว
เธอรีบกดความคิดที่ไม่เข้าท่ากับสถานการณ์นั้นลง แล้วลุกขึ้นจากพรม
“ครูเฮ่อ ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ”
เฮ่อหรานวางกระเป๋าเดินทางไว้ข้างโถงทางเข้า สายตาเลื่อนไปหยุดที่เอกสารกองหนาแน่นในมือเธอ
“ช่วงนี้นางเอกของเราเป็นยังไงบ้าง”
“ถ้าไม่นับว่ายังไม่ได้เริ่มถ่าย ก็ปรับตัวเข้ากับบทบาทได้อย่างสมบูรณ์แล้วค่ะ”
สวี่จินอันตอบอย่างเต็มภาคภูมิ
มุมปากของเฮ่อหรานยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเล็กน้อย
“ปรับตัวได้เร็วดีนี่”
“โอกาสแบบนี้หายาก ก็ต้องเข้าโหมดล่วงหน้าไว้ก่อนสิคะ”
พูดจบ เธอกำลังจะถามว่าเดินทางมาเหนื่อยไหม แต่เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้นเสียก่อน