“เพราะบทที่หนูได้เป็นนางเอกค่ะ”
มือของถังอี้กดปุ่มสตาร์ตรถไปแล้ว
รถเพิ่งเคลื่อนไปข้างหน้าได้ครึ่งเมตร เธอก็เหยียบเบรก รถหยุดกึกทันที
ตัวสวี่จินอันเอนพรวดไปข้างหน้า เข็มขัดนิรภัยยังไม่ได้คาด เธอจึงรีบคว้าคอนโซลหน้าไว้
“ป้าถัง!”
ถังอี้ไม่สนใจเสียงประท้วงของเธอ เปลี่ยนเกียร์กลับไปที่ตำแหน่งจอดรถทันที
“เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ”
เธอหันมา ดวงตาเผยความว่างเปล่าอย่างเห็นได้ชัดเป็นครั้งแรก
“พูดอีกทีสิ”
หลังจากนั่งตัวตรงเรียบร้อย สวี่จินอันก็พูดประโยคนั้นออกมาได้อย่างเต็มปากเต็มคำเสียที
“หนูได้เป็นนางเอกเรื่อง "คนในหมอก" แล้วค่ะ”
ลานจอดรถใต้ดินเงียบสงัด
ไม่ไกลนักมีรถขับผ่าน เสียงยางบดไปกับพื้นถนนก้องสะท้อนอยู่ในพื้นที่โล่งกว้าง
ถังอี้จ้องเธออยู่นานเต็มห้าวินาที
“เธอเข้าไปทดสอบบทเสิ่นเวยไม่ใช่เหรอ”
“ใช่ค่ะ”
“เสิ่นเวยเป็นนางรอง”
“ถูกต้องค่ะ”
“งั้นตอนนี้เธอกำลังจะบอกฉันว่า หลังจากทดสอบบทไปกว่าชั่วโมง ผู้กำกับเฉินก็ยกบทนางเอกให้เธอเหรอ”
สวี่จินอันพยักหน้าแรง ๆ
“เขาตัดสินใจเลือกเสิ่นเวยก่อน แล้วก็ให้เวลาหนูอีกยี่สิบนาทีลองบทเสิ่นอู่ค่ะ”
ถังอี้ยังคงจ้องเธอไม่วางตา
ราวกับกำลังพิจารณาว่าเธอใช้พลังใจมากเกินไปจนสมองรวนชั่วคราวหรือเปล่า
“แล้วต่อจากนั้นล่ะ”
“จากนั้นหนูก็แสดงจบค่ะ”
“ผู้กำกับเฉินกับคนเขียนบทคุยกันสิบกว่านาที แล้วก็ให้ฉันปรับอารมณ์ใหม่ก่อนแสดงอีกรอบค่ะ”
พอพูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของสวี่จินอันยังคงตื่นเต้น แต่ก็เคร่งขรึมขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว
“เขาบอกว่าหนูเข้าใจเสิ่นเวยไม่ผิด แต่ในตัวหนูมีบางอย่างที่เหมาะกับเสิ่นอู่มากกว่า”