หลังทีมรายการประกาศภารกิจใหม่ กลุ่มแชตของแขกรับเชิญที่ก่อนหน้านี้คุยกันไม่หยุดก็เงียบไปหลายวินาทีอย่างหาได้ยาก
เห็นได้ชัดว่าทุกคนกำลังอ่านข้อความภารกิจสองสามบรรทัดนั้นซ้ำ หรือไม่ก็รื้อค้นความทรงจำถึงเรื่องที่คู่รักอาจเคยเสียดายในวัยเรียน จนกระทั่งหลินถังเป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบ กลุ่มแชตก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง
【หลินถัง: หัวข้อนี้โรแมนติกจัง!】
【หลินถัง: ฉันคิดออกแล้ว】
【โจวยวี่ชวน: คิดอะไรออก?】
【หลินถัง: บอกคุณไม่ได้】
【โจวยวี่ชวน: แล้วจะพูดในกลุ่มทำไม?】
【หลินถัง: ก็แค่บอกว่าฉันคิดออกแล้ว】
【โจวยวี่ชวน: อ้อ】
แม้จะอยู่คนละฟากของหน้าจอ สวี่จินอันก็แทบจินตนาการสีหน้าของหลินถังตอนเจอคำว่า “อ้อ” ได้ เธอคงอยากอธิบายต่อ แต่ก็รู้สึกว่าอธิบายไปก็ไม่มีประโยชน์
เจียงสือเยว่ตามมาติด ๆ
【เจียงสือเยว่: นี่ให้เรากลับไปชดเชยเรื่องที่เสียดายในวัยรุ่นหรือ?】
【เสิ่นซู่: เรื่องที่คุณเสียดายในวัยรุ่นคงมีไม่น้อย】
【เจียงสือเยว่: ที่สำคัญที่สุดคือ ตอนหนุ่ม ๆ งานยุ่งเกินไป เลยไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนคุณให้มากกว่านี้】
【เสิ่นซู่: ทีมรายการบอกให้ทำเรื่องหนึ่งให้สำเร็จ ไม่ได้ให้มาระบายความรู้สึก】
ไม่นานจี้ฟ่างก็โผล่มาเช่นกัน
【จี้ฟ่าง: ตอนเรียนฉันมีเรื่องที่อยากทำแต่ไม่ได้ทำตั้งหลายอย่าง เวลาออกอากาศจะพอไหม?】
【เหวินซี: เลือกเรื่องที่ใช้งบน้อยที่สุด】
【จี้ฟ่าง: ความรักของเราต้องคุมงบแล้วเหรอ?】
【เหวินซี: ต้องคุมมาตลอด】
ข้อความในกลุ่มทยอยเด้งขึ้นมาไม่ขาดสาย แขกรับเชิญหลายคู่เริ่มหยั่งเชิงกันไปมาถึงเรื่องวัยเรียนของแต่ละคน แต่สวี่จินอันไม่ได้ตอบตามไปด้วย
สายตาของเธอยังคงจับอยู่ที่ประโยคนั้น—
【ทำสิ่งหนึ่งที่อีกฝ่ายอยากทำในวัยเรียนแต่ยังทำไม่สำเร็จให้สำเร็จ】