หนึ่งทุ่มสี่สิบเย็น สวี่จินอันเพิ่งถ่ายทำฉากสุดท้ายของวันนี้เสร็จ
รถตู้สำหรับทีมงานจอดอยู่นอกสตูดิโอถ่ายทำ ไอน้ำที่พร่าไปกับความมืดยามค่ำคืนยังเกาะอยู่บนกระจกหน้าต่าง ช่างแต่งหน้ากำลังเช็ดเครื่องสำอางบริเวณดวงตาให้เธอ ส่วนถังอี้นั่งตรวจตารางงานวันพรุ่งนี้อยู่เบาะหน้า หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบแล้วดับลง ในที่สุดพอถึงหนึ่งทุ่มห้าสิบห้า เธอก็หันกลับมา
“คลิปตัวอย่างของรายการ ‘วันนี้ก็ต้องมีความสุข’ จะลงตอนสองทุ่ม ยาว 30 นาที ฝ่ายรายการส่งข้อความประชาสัมพันธ์มาในกลุ่มแล้ว รอทางบัญชีทางการโพสต์เมื่อไร ก็แชร์ต่อได้เลย”
สวี่จินอันหลับตาข้างหนึ่ง ปล่อยให้สำลีเช็ดผ่านหางตา
“คลิปตัวอย่างยาว 30 นาทีเลยเหรอ ยาวไปหน่อยไหม?”
“เป็นตอนพิเศษเรียกน้ำย่อยต่างหาก” ถังอี้แก้ “หลัก ๆ ก็แนะนำแขกรับเชิญ เบื้องหลังวันเปิดกล้อง แล้วก็ตัวอย่างตอนแรก วางใจเถอะ ไม่ได้เอาภารกิจเต็ม ๆ ของตอนแรกมาเปิดหมดหรอก”
“งั้นก็ดี”
“เธอกังวลอะไรอยู่?”
สวี่จินอันนึกถึงเสื้อโค้ตตัวนั้นบนเบาะหลังรถ รวมถึงภาพที่เธออดใจไม่ไหว ซุกหน้าเข้าไปในปกเสื้อของครูเฮ่อ สีหน้าเธอชะงักไปเล็กน้อยอย่างบอกไม่ถูก
“กลัวว่าฝ่ายรายการจะตัดต่อมั่ว จนส่งผลเสียต่อภาพลักษณ์ส่วนตัวของแขกรับเชิญ”
ถังอี้เหลือบมอง “หมายถึงภาพลักษณ์ส่วนตัวของเธอใช่ไหม? ตอนถ่ายรายการวาไรตี้ทำไมไม่คิดจะระวังตัวบ้างล่ะ?”
“ตอนนั้นฉันไม่รู้ว่ากล้องประจำจุดถ่ายอยู่ตลอดนี่นา พี่ถังเข้าใจใช่ไหม ฉันไม่เคยออกรายการเรียลลิตี้มาก่อนด้วย”
โทรศัพท์สั่นขึ้นพอดี
รูปโปรไฟล์ที่เธอเปลี่ยนชื่อเป็น “???” เด้งขึ้นมาอยู่บนสุดของไวแชต
【??? : เตรียมตัวพร้อมหรือยัง?】
สวี่จินอันพิมพ์ด้วยมือข้างเดียว
【สวี่จินอัน : พร้อมรับโทษประหารต่อหน้าสาธารณชนแล้ว】
【??? : ขนาดนั้นเลยเหรอ? กังวลช่วงไหนล่ะ?】
เธอคิดอยู่สองวินาที
【สวี่จินอัน : น่าจะทุกช่วงที่ฝ่ายรายการถ่ายไว้】
อีกฝ่ายตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว
【??? : ขอบเขตกว้างไปหน่อยนะ】
【สวี่จินอัน : คุณไม่กังวลเลยหรือไง?】
แถบแจ้งเตือนว่ากำลังพิมพ์ปรากฏขึ้นชั่วครู่
【??? : ก็ไม่เท่าไร】
แค่สองคำ สงบนิ่งจนน่าสงสัยสุด ๆ
สวี่จินอันกำลังจะถามต่อ ถังอี้ก็เตือนขึ้นมาก่อน “สองทุ่มแล้ว”