ซงซงมองอยู่แค่สองวินาที ก็แสดงความเป็นมืออาชีพสุด ๆ ด้วยการเบือนสายตากลับมา
ถ้ามองต่อไป เธอไม่แน่ใจเลยว่าจะยังรักษาสีหน้าของผู้ช่วยให้ได้อยู่หรือเปล่า
สถานะผู้ดูแลแฟนคลับอันหรานต้องลบออกจากสมองไปก่อนชั่วคราว ส่วนข้อสันนิษฐานอันตรายเมื่อครู่ว่า “สายตานั่นดูไม่เหมือนแสดงเลย” กับ “พี่จินอันดูมีความสุขจริง ๆ” ก็ต้องล้างออกไปพร้อมกันด้วย
อย่างน้อยก่อนกล้องหยุดทำงาน เธอก็เป็นแค่ผู้ช่วยของสวี่จินอัน
ส่วนหลังถ่ายรายการเสร็จ ซงซงคิดว่าเธอคงต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะสร้างเส้นแบ่งระหว่างงานกับชีวิตส่วนตัวขึ้นมาใหม่ได้
ตรงกลางเฟรม ทั้งสองคนกลับไม่ทันสังเกตความเคลื่อนไหวเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นรอบตัว
หลังเฮ่อหรานพูดว่า “ผมก็ชอบคุณ” จบ เขาก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ
แค่ทอดสายตามองสวี่จินอัน
ความแดงบนใบหน้าเธอยังไม่จางสนิท แต่ในดวงตากลับมีรอยยิ้มแล้ว ราวกับคำตอบที่เฝ้ารอมานานค่อย ๆ ตกลงในใจ จนในที่สุดก็กลบความประหม่าเมื่อครู่ไปจนหมด
เฮ่อหรานมองเธออยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็อ้าแขนออก
เขาไม่ได้ดึงเธอเข้าหาตัวตรง ๆ และไม่ได้จงใจทำท่าทางอะไรเพื่อสร้างฉากไคลแมกซ์ให้รายการ แค่ยืนอยู่ตรงนั้น เว้นระยะห่างและเปิดโอกาสให้เธอเลือกอย่างเต็มที่
ท่านั้นไม่ถึงกับโรแมนติกอะไรนัก
แต่สวี่จินอันก็เข้าใจทันที
เธอเงยหน้ามองเขา
แสงไฟในระเบียงทอดลงบนไหล่ของเฮ่อหราน เขาไม่เร่งรัด แม้แต่รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยังสงบนิ่ง เพียงรออยู่เช่นนั้น ราวกับว่าก้าวต่อไปจะเกิดขึ้นหรือไม่ ล้วนขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเธอ