ตอนภาพของกลุ่มที่สามปรากฏขึ้น อากาศดูครึ้มกว่าสองกลุ่มก่อนหน้า
ในภาพไม่มีมหาวิทยาลัยที่ครึกครื้น ไม่มีริมฝั่งแม่น้ำในเมืองที่เปิดไฟสว่าง มีเพียงถนนสายหนึ่งทอดยาวไปยังเมืองเล็ก ๆ ริมทะเล
เหวินซีนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มือกำตั๋วรถสองใบไว้
เธอมองมันอยู่นานมาก
นานจนจี้ฟ่างที่นั่งข้าง ๆ ไม่ถามแล้วว่าเธอมองเห็นอะไร ได้แต่นั่งเงียบ ๆ พิงเบาะ ปล่อยให้ทิวทัศน์ฤดูหนาวสีเทาอมฟ้าด้านนอกหน้าต่างค่อย ๆ เลื่อนผ่านไปด้านหลังพวกเขา
ตัวอักษรบรรทัดหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏขึ้นกลางจอ
【การเดินทางบางครั้ง กว่าจะได้ออกเดินทางก็ช้าไปถึง 4 ปี】
วินาทีต่อมา ภาพตัดไปยังภาพหน้าจอโทรศัพท์
เมื่อ 4 ปีก่อน
จุดหมายเดียวกัน
ตั๋วรถสองใบ
การจองโรงแรม
จากนั้นก็มีคำเล็ก ๆ สองคำอยู่ล่างสุด
【ยกเลิกการจองแล้ว】
สวี่จินอันเผลอนั่งตัวตรงขึ้นเล็กน้อย
ก่อนหน้านี้เธอรู้แค่ว่าจี้ฟ่างกับเหวินซีเคยแยกจากกันไปหลายปี แต่ไม่รู้เลยว่าระหว่างพวกเขายังมีเส้นทางที่เดินไปไม่สุดสายแบบนี้
ในตัวอย่าง เหวินซีเงยหน้าขึ้นในที่สุด
“ทำไมคุณยังจำที่นี่ได้?”
จี้ฟ่างไม่ได้หันไปมองเธอทันที
สายตาของเขาหยุดอยู่ด้านนอกหน้าต่าง น้ำเสียงเหมือนทุกครั้ง ฟังไม่ออกว่ามีอารมณ์อะไรเป็นพิเศษ
“จะลืมได้ยังไง”
เหวินซีก้มลงมองตั๋วรถอีกครั้ง
“ฉันนึกว่าคุณลบไปนานแล้ว”
“ลบรายการจองไปแล้ว”
จี้ฟ่างเงียบไปครู่หนึ่ง
“แต่ไม่ได้ลบเส้นทาง”
เป็นประโยคสั้น ๆ
เขาไม่ได้อธิบายว่าทำไมถึงไม่ลบ และไม่ได้บอกว่าตลอด 4 ปีที่ผ่านมาเคยกดเข้าไปดูบ้างหรือเปล่า
แต่เหวินซีไม่ได้ถามต่อ
เธอเพียงพับตั๋วรถสองใบนั้นซ้อนกัน แล้ววางกลับบนตัก
กล้องจับภาพรถที่แล่นเข้าเมืองเล็ก ๆ
ชายทะเลในฤดูหนาวเงียบเหงากว่าในโฆษณาท่องเที่ยวมาก ร้านค้าริมถนนหลายแห่งปิดประตู ลมพัดธงข้างทางให้สะบัดดังพรึ่บพรับ ทีมงานไม่ได้จงใจตัดต่อการเดินทางครั้งนี้ให้โรแมนติกเป็นพิเศษ กลับเก็บภาพจุกจิกในชีวิตจริงไว้ไม่น้อย