(ทุกคนคะ ตอนที่แล้วฉันเขียนเสร็จแล้วไม่พอใจ เลยลบทิ้งแล้วเขียนใหม่ คนที่อ่านก่อนตีหนึ่งคงต้องลำบากอ่านใหม่แล้วล่ะค่ะ แล้วก็ตอนที่แล้วเป็นตอนจบของตอนพิเศษหลังแต่งงานนะคะ)
ฤดูใบไม้ผลิเดือนสาม ฤดูแห่งการฟื้นคืนชีพของสรรพสิ่ง ทุกอย่างเต็มไปด้วยชีวิตชีวา
เสิ่นซิวเหนียนวัยเจ็ดขวบ สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเล็ก กางเกงเอี๊ยดสีดำ ผูกโบว์เล็ก ๆ นั่งรอแม่อยู่ในรถอย่างเรียบร้อย
เขาสังเกตเห็นนกกระทาตัวน้อยที่ซบเซา
ลู่ลี่ขึ้นรถ นั่งข้างเสิ่นซิวเหนียนตัวน้อย โอบเขาไว้ ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “หนูน้อยกำลังดูอะไรอยู่จ๊ะ?”
เสิ่นซิวเหนียนตอบว่า “นกกระทาตัวน้อย”
เธอมองตามสายตาของหนูน้อย เห็นว่าที่ไม่ไกลจากรถนัก มีชายหญิงคู่หนึ่งดูเหมือนกำลังทะเลาะกันอยู่
ฝ่ายชายหน้านึ่งแดง เอะอะโวยวายอย่างโมโห เตะยางรถไม่หยุด
ฝ่ายหญิงเอามือล้วงกระเป๋า ยืนเฉยเมยอยู่ข้าง ๆ แต่ตรงไหนล่ะที่นกกระทาตัวน้อย?
“หนูน้อย?” ลู่ลี่เรียกอีกครั้ง
เสิ่นซิวเหนียนยื่นนิ้วชี้ไปทางด้านหลังของฝ่ายหญิง “เธอดูน่าสงสารจัง”
ลู่ลี่เพ่งมองดูดี ๆ ถึงได้พบว่า ด้านหลังฝ่ายหญิงยังมีเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ยืนอยู่
เด็กผู้หญิงอายุประมาณห้าขวบ สวมชุดเดรสลายดอกไม้สีชมพู ผมถักเป็นสองปมเล็ก ๆ ตัวน้อยขาวนวล น่ารักมาก
เธอดูเหมือนจะตกใจ เกาะกางเกงฝ่ายหญิงไว้แน่น ก้มหน้าอยู่ ท่าทางงงงวย พยายามลดการมีตัวตนของตัวเองลง
ลู่ลี่เองก็ไม่เห็นเธอในครั้งแรกที่มอง
เธอถอนหายใจในใจ มองเด็กผู้หญิงคนนั้นด้วยความเวทนา นกกระทาตัวน้อยที่หนูน้อยพูดถึงก็คือเธอสินะ?