ร่างของเฉินซิวเหนียนแข็งทื่อไปชั่วขณะ
เจียงถังสะกิดเฉินซิวเหนียน แล้วถามเสียงอ่อนหวาน "เป็นอะไรไป?"
เฉินซิวเหนียนมองเจียงถัง สายตาเต็มไปด้วยความน้อยใจ "ถังถัง อีกไม่กี่วันก็ถึงวันหยุดยาวแล้ว ฉันต้องไปแลกเปลี่ยนที่ต่างประเทศ"
เจียงถังตกใจ "เธอต้องไปกี่วัน?"
"ทั้งสิ้นสิบวัน"
เฉินซิวเหนียนรู้สึกแย่ไปหมด
เจียงถังคิดว่าต้องไม่ได้เจอเฉินซิวเหนียนถึงสิบวันเต็ม ๆ ใบหน้าก็หุบลงทันที ความไม่อยากจากและความเศร้าปรากฏชัดบนสีหน้า
"นานขนาดนั้นเลยเหรอ?" เจียงถังพูดเสียงเบา ปนความเศร้าเล็กน้อย
เฉินซิวเหนียนใช้หน้าผากชนกับหน้าผากเธอ น้ำเสียงอ่อนโยน "ใช่สิ นานจริง ๆ"
"ถังถัง วันหยุดยาวเธอจะทำอะไร?"
ถ้าถังถังว่างในช่วงวันหยุดยาว งั้นเธอจะ...
ดวงตาเจียงถังเป็นประกาย เธอพูดอย่างมีความสุข "เฉินซิวเหนียน ฉันกำลังจะกลับบ้านไปอยู่กับแม่ฉัน"
บ้านเธออยู่ที่เมืองแอล ห่างจากเมืองเอค่อนข้างไกล เธอเลยไม่สามารถกลับบ้านได้ในวันเสาร์อาทิตย์
เจียงถังคิดว่าครั้งนี้วันหยุดยาวจะได้อยู่กับแม่ ใบหน้าก็นุ่มนวลขึ้น เธอซบลงกับตัวเฉินซิวเหนียนด้วยความสุขเต็มเปี่ยม
เฉินซิวเหนียนมองเจียงถังยิ้มอย่างมีความสุข ก็รู้สึกใจอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว เขาพูดเสียงเบา "งั้นก็ดี"
เขากอดเจียงถังแน่นขึ้น สื่อถึงความไม่อยากจากด้วยร่างกาย
เจียงถังลูบหัวเขา ปลอบเสียงเบา "ไม่เป็นไร รอเธอกลับมาเราค่อยเจอกัน"
เฉินซิวเหนียนพยักหน้า ไม่พูดอะไรอีก