เถาหรานสงสัยอยู่ เขาเดินตามเสิ่นซิวเหนียนไปที่มุมหนึ่ง
เสิ่นซิวเหนียนกระซิบอะไรบางอย่างกับเขา เถาหรานเบิกตากว้าง ตอนแรกเขาตกใจ แล้วก็พยักหน้าอย่างหนักแน่น: "เทพเหนียนวางใจได้เลย รับรองว่าทำภารกิจให้สำเร็จ!"
เสิ่นซิวเหนียนพอใจ เขากลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเองเพื่อทำแล็บต่อไป
เถาหรานใช้โทรศัพท์ของเสิ่นซิวเหนียน ถ่ายรูปเขาหลายใบจากหลายมุม
รูปพวกนี้มีจุดร่วมอย่างหนึ่ง นั่นคือต้องถ่ายให้เห็นรอยจูบบนคอของเสิ่นซิวเหนียนอย่างชัดเจน
เถาหรานถ่ายเสร็จก็คืนโทรศัพท์ให้เสิ่นซิวเหนียน เสิ่นซิวเหนียนดูรูปทั้งหมดแล้วก็พอใจมาก
เขาตบไหล่เถาหราน: "เธอเขียนวิทยานิพนธ์เสร็จส่งมาที่ฉัน ฉันจะแก้ไขให้"
เถาหรานน้ำตาซึมด้วยความซาบซึ้งในทันที: "ขอบคุณเทพเหนียน!"
เสิ่นซิวเหนียนรอจนถึงตอนเที่ยงตอนไปกินข้าว เขาเดินออกจากห้องทดลองใต้ดิน ยืนอยู่ที่ปากแล็บ เปิดเน็ตโทรศัพท์ เข้าไปในฟอรั่มมหาวิทยาลัย แล้วโพสต์กระทู้โดยไม่ระบุชื่อ
"เจียงถังชอบเทพเหนียนมาก เธอให้เทพเหนียนเป็นสตอเบอร์รี่"
รูปแนบคือรูปที่เถาหรานถ่ายให้เขา
เสิ่นซิวเหนียนโพสต์กระทู้โดยไม่แสดงสีหน้า แล้วยืนอยู่ตรงนั้นดูคอมเมนต์
"ฉันไม่คิดว่าเทพเหนียนผู้สุขุมเยือกเย็นถือสันโดษจะมีวันโดนฝังสตอเบอร์รี่!"
"เจียงถังกินของดีจริง ๆ"
"ความสัมพันธ์พวกเขาดีจังเลยนะ"
"คู่รักหวานมากเลย~"
เสิ่นซิวเหนียนมุมปากโค้งขึ้นอย่างพอใจ
สะใจสุด ๆ
เถาหรานออกไปซื้อข้าว เขาก็เจอกระทู้นั้นพอดี
ภาพเทพเหนียนผู้สุขุมเยือกเย็นถือสันโดษดุจบุปผาบนยอดผาในใจเขาพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง
เขาไม่คิดว่าเทพเหนียนเวลามีแฟนแล้วจะเป็นแบบนี้!