เจียงถังกัดเสร็จก็ไม่กล้ามองเสิ่นซิวเหนียน เธอหันหลังจะวิ่งหนี
เสิ่นซิวเหนียนคว้าเอวเธอกลับมาในพริบตา เขาก้มหน้าลง ลมหายใจรดที่ข้างหูของเจียงถัง น้ำเสียงแหบพร่า
"ที่รัก เบาไปหน่อย หนักกว่านี้"
ถังถังกัดเบาแบบนั้น แน่นอนว่าไม่มีรอยฟันหลงเหลือ เขาอยากให้ถังถังกัดให้หนักกว่านี้ เพราะจะได้ทิ้งรอยไว้ชัด ๆ
เจียงถังอึ้งไป เธอเงยหน้ามองเสิ่นซิวเหนียน ในดวงตาคมเข้มของเขามีอารมณ์บางอย่างที่เธออ่านไม่ออก
คาดหวัง? หรือว่าพึงพอใจ?
เจียงถังไม่เข้าใจ เธอกัดเสิ่นซิวเหนียน ไม่เพียงแต่เขาไม่โกรธ ยังให้เธอกัดหนักกว่านี้อีก?
เขาบ้าไปแล้วเหรอ?
เสิ่นซิวเหนียนรัดเอวเธอแน่นขึ้น ค้อมตัวลงเล็กน้อย จ้องมองเจียงถัง พร้อมกับขยับลูกกระเดือก
เจียงถังกระพริบตา เอ่อ ก็ในเมื่อเสิ่นซิวเหนียนขอมาแบบนั้น ก็ทำตามที่เขาต้องการแล้วกัน
เธอเงยคางเล็กน้อย แล้วกัดที่ลูกกระเดือกของเขา
ร่างกายของเสิ่นซิวเหนียนเกร็งขึ้นมาทันที
เธอออกแรงนิดหน่อย เสิ่นซิวเหนียนส่งเสียงครางเบา ๆ ในลำคอ เซ็กซี่สุด ๆ
เธอหอมปลอบนิดหน่อย ตรงลูกกระเดือกของเสิ่นซิวเหนียนเกิดรอยแดงขึ้นหนึ่งจุด
แต่ไม่มีรอยฟัน
ลูกกระเดือกเปราะบางขนาดนั้น เธอจะกัดจริง ๆ ได้ยังไง
เสิ่นซิวเหนียนส่องกระจกดู มุมปากยกขึ้นด้วยความพอใจ
นี่คือสตอเบอร์รี่ดวงแรกที่ถังถังปลูกไว้ให้เขา
เขาหันไปทางเจียงถัง: "ที่รัก ร่างกายของฉันมีรอยฝากไว้จากเธอโดยเฉพาะ"
"ฉันเป็นของเธอแล้ว"
พูดอีกนัยหนึ่ง ร่างกายของเจียงถังก็มีรอยฝากจากเขาเหมือนกัน เธอก็เป็นของเขาเช่นกัน
สายตาของเจียงถังกวาดผ่านรอยแดงบนคอของเสิ่นซิวเหนียน แล้วรู้สึกแปลก ๆ ว่านั่นเหมือนเครื่องหมายที่เธอฝากเอาไว้