เจียงถังรู้สึกกระวนกระวายมาก เสิ่นซิวเหนียนเขาจะไม่จูบต่อไปเรื่อย ๆ ใช่ไหม?
เธออยากจะเซอร์ไพรส์เสิ่นซิวเหนียนตอนเที่ยงคืน ตอนนี้ใกล้จะถึงเที่ยงคืนแล้ว
เธอถามถ่งถ่ง: “ถ่งถ่ง เธอมีวิธีไหม?”
ถ่งถ่ง: “ถังถัง ดูฉันสิ”
ถ่งถ่งควบคุมโทรศัพท์ของเสิ่นซิวเหนียน ให้มีเสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้น
เสิ่นซิวเหนียนกลัวว่าจะรบกวนเจียงถัง เลยถือโทรศัพท์เดินออกไปข้างนอก
ในวินาทีที่ประตูปิด เจียงถังลืมตาขึ้น เธอตบหน้าอกตัวเองเบา ๆ แล้วดูเวลา: 23:58 น.
เธอแอบลุกขึ้นจากเตียงอย่างเงียบ ๆ หยิบเค้ก แล้ววางของขวัญไว้ในที่ที่หยิบได้ง่าย รออย่างใจจดใจจ่อ
ชั่วขณะหนึ่ง ในห้องเงียบสงบจนเหลือเพียงเสียงหัวใจเต้นของเธอ
ตุบ ๆ ตุบ ๆ เต้นดังมาก
เสิ่นซิวเหนียนเดินออกจากห้อง เขาดูโทรศัพท์ ไม่เห็นข้อความใหม่
เขาทำหน้าสงสัยเล็กน้อย
เจียงถังจ้องดูเวลาอย่างใจจดใจจ่อ 23:59, 0:00!
ถ่งถ่งควบคุมสวิตช์ไฟฟ้า ไฟทั้งหมดดับลง
เสิ่นซิวเหนียนเงยหน้าขึ้น ไฟตกอีกแล้วเหรอ?
แสงไฟสีเหลืองอบอุ่นค่อย ๆ สว่างขึ้นทีละดวง เป็นไฟสปอตไลต์เล็ก ๆ หลายดวง อบอุ่นมาก
ด้านหลังมีเสียงเบา ๆ เสิ่นซิวเหนียนหันกลับไป เจียงถังถือเค้กสีชมพู เธอเงยหน้ามองเขา ยิ้มทั้งหวานทั้งอ่อนโยน ร้องเพลงเบา ๆ: “สุขสันต์วันเกิด~ สุขสันต์วันเกิด~”
เสิ่นซิวเหนียนตกใจมาก ดีใจมากด้วย
หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความดีใจและความหวานชื่นจนเกือบล้นออกมา
เขามองเจียงถังด้วยสายตาอ่อนโยน เจียงถังสวมชุดกระโปรงสีชมพู ถือเค้กสตอเบอร์รี่สีชมพู แสงเทียนสะท้อนในดวงตาของเธอ เธอยิ้มเหมือนนางฟ้า