“ฉันอยากให้วันนี้เสิ่นซิวเหนียนไม่รู้สึกเสียดายอะไร”
เสียงของเจียงถังนุ่มนวล ขนตางอนงอนกระพริบ ปริ่มน้ำตามองเสิ่นซิวเหนียน
เสิ่นซิวเหนียนมองเจียงถังจนใจลอย
เธอเป็นแบบนี้จริง ๆ เงยหน้าขึ้นด้วยใบหน้าที่สดใสสวยงาม สายตามองเขาอย่างว่านอนสอนง่าย แล้วพูดคำหวาน ๆ ที่ทำให้เขาหวั่นไหวออกมา
นางว่า นางอยากให้เขาวันนี้ไม่รู้สึกเสียใจ
แดดกำลังดี สายลมพัดผ่าน ต้นชงชี้ทั้งต้นไหวเอน เสียงดังซ่า ๆ
เขาจะไม่รู้สึกเสียดายอะไร
เพราะเจียงถังอยู่ตรงนี้
เสิ่นซิวเหนียนใบหน้าหล่อเหลาเจือรอยยิ้ม เขามองตาเจียงถังอย่างจริงจัง: “ถังถัง ขอแค่เธออยู่ ฉันก็ไม่รู้สึกเสียดายอะไร”
เจียงถังใจกระโดดโลดเต้น
เธออดแกล้งเสิ่นซิวเหนียนไม่ได้: “แบบนี้นี่เอง!”
“ตอนแรกฉันยังจะพานายไปร้านโปรดของฉันชดเชยความเสียดายวันนี้ซะหน่อย ถ้าเป็นแบบนี้ ก็ไม่ต้องไปแล้วล่ะ”
เจียงถังเดินไปข้างหน้า พร้อมกับหันไปพูดเบา ๆ: “ฉันจะกลับหอพักแล้วนะ”
เสิ่นซิวเหนียน: …
เขาดึงมือเจียงถังไว้ เขย่าเบา ๆ แล้วมองเธอ: “ถังถัง ไม่ได้นะ”
เจียงถังคิดว่าเสิ่นซิวเหนียนจะเปลี่ยนคำพูดว่ามันเสียดายเล็กน้อย
แต่เขาไม่ได้พูดแบบนั้น
เขาพูดว่า: “ถังถัง อยู่กับเธอ ไม่ว่าทำอะไรก็ดีทั้งนั้น แผนที่ฉันวางไว้วันนี้ วันหลังก็ยังไปเที่ยวได้ ดังนั้นฉันก็ไม่ได้รู้สึกเสียดายอะไรจริง ๆ”
“แต่ฉันยังอยากสร้างความเป็นไปได้ใหม่ ๆ กับเธอมากขึ้น”
“ถังถัง ได้ไหม?”
เจียงถังทนฟังเสิ่นซิวเหนียนถามว่าได้ไหมไม่ไหวจริง ๆ
เธอตอบเสียงอ่อน: “ได้~”