เจียงถังได้รับข้อความในกลุ่มหอพัก
โจวโน่ว: “ฉันเอาอาหารที่แม่ฉันทำมาด้วย กำลังจะถึงหอพักแล้ว”
เจียงถังส่งสติกเกอร์หน้าตาอยากกินจนน้ำลายไหล
เธอมองโทรศัพท์ ตอนนี้เกือบห้าทุ่มแล้ว
เธอเงยหน้ามองเสิ่นซิวเหนียน ถึงเวลาแล้วตามปกติเธอต้องกลับหอพัก
เสิ่นซิวเหนียนก้มมองเธอ: “ถังถัง สามวันข้างหน้าเราจะไม่ได้เจอกันเลย คืนนี้อย่ากลับหอพักเลย ได้ไหม?”
“เรานอนที่นี่กันเถอะ พรุ่งนี้เช้าฉันขับรถส่งเธอกลับมหาวิทยาลัย”
เจียงถังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ที่นี่มีหลายห้อง เธอกับเสิ่นซิวเหนียนคนละห้องหนึ่งห้อง ก็ดูเหมือนจะได้
เสิ่นซิวเหนียนเห็นว่าเธอไม่ตอบตกลงทันที ก็ถอนหายใจเบา ๆ เสียงเต็มไปด้วยความเสียดาย
“ถังถัง ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันขับรถส่งเธอกลับหอพัก
แต่ขับกลับไปใช้เวลาครึ่งชั่วโมงกว่า พอฉันกลับถึงที่พักของฉันเอง ก็อาจจะเที่ยงคืนกว่าแล้ว ดึกมาก
พรุ่งนี้ฉันยังต้องไปร่วมสัมมนาวิชาการ ฉันกลัวว่านอนไม่พอจะส่งผลต่อสภาพร่างกายของฉันในวันพรุ่งนี้จริง ๆ”
เจียงถัง: …เสิ่นซิวเหนียน นายเข้านอนกี่โมงทุกวัน ฉันรู้ดี
เสิ่นซิวเหนียน: รูปแมวร้องไห้ jpg
เจียงถังทนสายตาแบบเขาไม่ได้ เธอพิมพ์ตอบในกลุ่มหอพัก: “อยากกินมาก ๆ เลย แต่เสียดายจริง ๆ คืนนี้ฉันไม่กลับหอพักแล้วนะ”
ซ่งซวี่, เวินเนี่ยน: “งั้นเราจะกินส่วนของเธอแทนแล้วกันนะ”
โจวโน่ว: “ไม่เป็นไรถังถัง คราวหน้าฉันจะเอามาให้อีก”
เจียงถังส่งสติกเกอร์รูปหัวใจ
เพื่อนร่วมห้องที่ดีทั้งสามคนของเธอไม่มีใครถามเธอว่าทำไมไม่กลับ
เจียงถังใจอ่อน
เธอวางโทรศัพท์ลง มองไปที่เสิ่นซิวเหนียน เสิ่นซิวเหนียนพอใจแล้วก็กอดเธอ
เจียงถังกับเสิ่นซิวเหนียนคลอเคลียกันอยู่พักหนึ่ง แล้วเธอก็เริ่มง่วง