เจียงถังหน้านิ่วคิ้วขมวด ส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง ท่าทีปฏิเสธสุดขีด
เธอไม่สนใจ!
ถ้าหมอจิตวิทยารู้ว่าเธอไม่ใช่เจ้าของร่างเดิมล่ะก็...
ไม่จบเหรอ?
“ฉันไม่ไป!”
เจียงถังปฏิเสธอย่างแข็งกร้าว จริงๆ แล้วก่อนเธอทะลุมิติมา อาจารย์ของเธอเคยอยากพาเธอไปหาหมอจิตวิทยาเหมือนกัน
แต่เจียงถังไม่ยอม เธอจะไม่พูดแม้แต่คำเดียว
การสูญเสียแม่มันเจ็บปวด แต่เธอยอมเคี้ยวความเจ็บปวดนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดีกว่าจะลืมแม่ไป
เวลาจะเยียวยาบาดแผล เธอจึงปฏิเสธ
การปฏิเสธหมอจิตวิทยากลายเป็นปฏิกิริยาสัญชาตญาณของเธอไปแล้ว
เสิ่นซิวเหนียนพยักหน้า มือที่จับพวงมาลัยกำแน่นขึ้นเล็กน้อย การที่เขาไม่รีบร้อนเสนอพาเจียงถังไปหาหมอจิตวิทยาเป็นสิ่งที่ถูกต้อง
เธอปฏิเสธเรื่องนี้มาก
เสิ่นซิวเหนียนส่งเจียงถังถึงหน้าหอพักหญิง เจียงถังหน้าร้อนผ่าว เป็นฝ่ายจุ๊บเขาที่แก้มเบาๆ แล้วรีบวิ่งขึ้นหอไป
เสิ่นซิวเหนียนมุมปากยกยิ้มเล็กน้อย
เขามองแผ่นหลังของเจียงถังหายลับไป คิ้วขมวดเล็กน้อย สายตาเต็มไปด้วยความกังวล
อาการของถังถัง หนักกว่าที่เขาคิด
แต่ไม่เป็นไร เขาเป็นคนมีความอดทนเสมอ
เจียงถังกลับไปที่หอพัก ล้างหน้าใหม่ แล้วแต่งหน้าเบาๆ เพื่อไม่ให้แม่รู้ว่าเธอร้องไห้
เจียงฮวาก็ทำแบบเดียวกันกับเธอ
“แม่!” เจียงถังวิ่งเข้าไปกอดแม่ด้วยความดีใจอีกครั้ง
เจียงฮวากอดเธอกลับแล้วถามยิ้มๆ “หนูน้อย อยากกินอะไร?”
“แม่อยากกินเคเอฟซี~” เจียงถังออดอ้อน
เมื่อก่อนเธอชอบกินเคเอฟซีกับแม่ที่สุด
“ได้สิ” เจียงฮวาลูบแก้มเธออย่างเอ็นดู
เจียงถังกับแม่ไปกินเคเอฟซีอย่างมีความสุข วันนี้พวกเธอโชคดีมาก ได้กินปีกไก่กรอบโรยงาด้วย