เจียงถังและเสิ่นซิวเหนียนช่วยกันจัดห้องนี้ด้วยกัน
ตุ๊กตาวางในตู้โชว์ ไหมพรม ผ้า และอุปกรณ์ต่าง ๆ ถูกจัดแยกเป็นหมวดหมู่
เจียงถังวางเครื่องมือทั้งหมดที่เธอใช้ตอนเย็บผ้าตามความเคยชินของเธอในตำแหน่งที่เหมาะสม
จัดทุกอย่างเสร็จก็เที่ยงคืนกว่าแล้ว
เจียงถังเหนื่อยมาก แต่ที่มากกว่าคือความตื่นเต้น
เธอมองห้องนี้ด้วยสายตาที่เปียกโชก เธอชอบมันจริง ๆ
เจียงถังกอดเสิ่นซิวเหนียน เอาหัวซบที่อกเขาแล้วคลอเคลียไปมา เสียงอ่อนหวาน: “เสิ่นซิวเหนียน นายดีจริง ๆ เลย”
มุมปากของเสิ่นซิวเหนียนยกขึ้น
เจียงถังพูดอีกว่า: “พรุ่งนี้ฉันจะเอาตุ๊กตาจากหอพักมาด้วย”
“ได้สิ” เสิ่นซิวเหนียนคิด ถังถังย้ายมาอยู่ด้วยก็คงจะดีมาก
เขาไม่กล้าด้วยซ้ำว่าชีวิตประจำวันที่มีความสุขขนาดนั้นจะเป็นแบบไหน
เจียงถังกอดเสิ่นซิวเหนียนอีกสักพัก แล้วหาวเล็กน้อย: “เสิ่นซิวเหนียน วันนี้เรื่องเสร็จแล้ว เราไปนอนกันเถอะ”
เสิ่นซิวเหนียนใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
ถังถังพูดว่า เรามานอนกันเถอะ…
เรา…
เขาก้มมองเจียงถัง สายตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ปั่นป่วนด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน
เจียงถังสบตาเขา เอียงคอถามด้วยความสงสัย: “เป็นอะไรไป?”
“เปล่า”
เสิ่นซิวเหนียนเบือนสายตาไปทางอื่นอย่างไม่รู้ไม่ชี้
เขาคิดมากไปเอง
เขาจับมือเจียงถัง: “ถังถัง วันนี้ยังมีเรื่องสำคัญที่สุดอีกเรื่องหนึ่งที่ยังไม่ได้ทำ”
“อ้าว?” เจียงถังงง ยังมีเรื่องอะไรอีก?
เสิ่นซิวเหนียนพาเจียงถังเปิดประตูออกไป เขาจับมือเจียงถัง แล้วบันทึกลายนิ้วมือให้เธอ