เสิ่นซิวเหนียนมองเจียงถังตลอดทั้งเพลงด้วยใจลอย ฟังเพราะจริง ๆ เธอร้องได้ไพเราะมาก
บนเวทีเธอช่างเจิดจรัสเหลือเกิน ความภาคภูมิใจพลุ่งพล่านขึ้นในใจเขา
เจียงถังร้องจบประโยคสุดท้าย เธอเหลือบมองเพื่อนร่วมวงคนอื่น ๆ ก่อนที่ทุกคนจะยืนเรียงกันโค้งขอบคุณ
เสียงปรบมือดังขึ้นใต้เวที
มีคนพูดว่า: "วงพวกเธอเปลี่ยนสไตล์ไปแล้วนี่นา"
"เจียงถัง ไม่คิดว่าเธอร้องเพลงหวาน ๆ ก็เพราะขนาดนี้นะ"
"เพราะจริง ๆ เลย"
เจียงถังเม้มริมฝีปากยิ้ม ๆ
ไฟในบาร์สบาย ๆ สว่างขึ้นทีละดวง
เจียงถังมองไปที่เสิ่นซิวเหนียน
เสิ่นซิวเหนียนสวมสูทสีดำทั้งชุด ดูสง่างามและทรงเกียรติ ตอนนี้เขายืนขึ้น ดวงตาที่เคยเย็นชาเต็มไปด้วยความชื่นชมเมื่อมองมายังเจียงถัง เขาปรบมือไม่หยุด
เจียงถังส่งรอยยิ้มสดใสให้เสิ่นซิวเหนียน เธอเดินลงจากเวทีพร้อมกับเพื่อนร่วมวง พูดกับเพื่อนร่วมวงแล้วก็วิ่งตรงไปหาเสิ่นซิวเหนียน
"เสิ่นซิวเหนียน~"
เจียงถังวิ่งเข้าไปหา เสิ่นซิวเหนียนโอบกอดเธอไว้ เธอถามขึ้น: "เป็นยังไงบ้าง? ฉันร้องเพราะไหม?"
น้ำเสียงของเสิ่นซิวเหนียนเต็มไปด้วยคำชื่นชม: "เพราะมาก ๆ ฉันฟังจนเคลิ้มเลย"
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ฟังเจียงถังร้องเพลง เธอร้องเพราะจริง ๆ นั่นแหละ
เจียงถังเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ท่าทางภูมิใจน้อย ๆ
เสิ่นซิวเหนียนชอบเวลาที่เธอเผยสีหน้าแบบนี้ ทั้งภูมิใจ ทั้งดีใจเล็ก ๆ
เหมือนแมวเหมียวตัวน้อยที่กำลังทะนงตน
เจียงถังเงยหน้ามองเสิ่นซิวเหนียน: "ฉันยังกังวลเลยว่าเธอจะไม่เห็นการ์ดที่ฉันเขียนให้"
เธอตั้งใจวางการ์ดไว้ในจุดที่เห็นได้ชัดที่สุด โชคดีที่เสิ่นซิวเหนียนเห็นมัน
เสิ่นซิวเหนียนอดใจไม่ไหวจึงหยิกแก้มเธอเบา ๆ: "ฉันกลับบ้านไปไม่เห็นเธอ ฉันคิดว่าเธอหายไปซะแล้ว"