ตอนที่เสิ่นซิวเหนียนสวมแหวนให้เจียงถัง เสียงปรบมือของแขกเหรื่อก็ดังกึกก้องขึ้นมา
เสียงแสดงความยินดีจากแขกและเสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นพร้อมกันในหูของเจียงถัง เธอถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป เธอยังตั้งตัวไม่ติด ยืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น
เสิ่นซิวเหนียนมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน เขาคิดว่า ถังถังจะต้องมองเขาด้วยแววตานุ่มนวลเหมือนแมวน้อยเหมือนอย่างเคยแน่นอน
แต่เขาเห็นดวงตาจิ้งจอกที่สวยงามเป็นประกายของเจียงถัง เปลี่ยนเป็นความตกตะลึง เต็มไปด้วยความว่างเปล่า และยังมีความสับสนงุนงง ปนกับความช่วยเหลืออะไรไม่ได้
เธอมองเขาแบบงงงวยราวกับโลกทั้งใบถล่มทลาย
เสิ่นซิวเหนียนขมวดคิ้วด้วยความสงสัย รู้สึกแน่นหน่วงที่หน้าอก ใจเต้นไม่เป็นจังหวะด้วยความไม่สบายใจ เขากำมือเจียงถังแน่นแล้วถามด้วยความกังวลว่า "ที่รัก เป็นอะไรไป?"
เจียงถังยังไม่ทันตั้งสติ เหตุการณ์พลิกผันเร็วเกินไป เธอไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดีในตอนนี้
เป็นไปได้ยังไง? ไม่ใช่เวลาหนึ่งปีเหรอ? ทำไมจู่ ๆ ถึงกลายเป็นแบบนี้?
เธอยอมรับได้แล้วว่าเธอจะเลิกกับเสิ่นซิวเหนียนในอีกหนึ่งปี แต่เธอไม่คิดว่า การเลิกกันจะเกิดขึ้นในวันนี้เลย
ท่ามกลางความวุ่นวายและความไร้ทางออก สิ่งที่ผุดขึ้นมาในใจกลับเป็นความรู้สึกโล่งใจ
โชคดีที่เลยเที่ยงคืนมาแล้ว วันเกิดของเสิ่นซิวเหนียนผ่านไปแล้ว
ไม่อย่างนั้น เธอต้องไปบอกเลิกกับเสิ่นซิวเหนียนในวันเกิดของเขา แบบนั้นจะไม่โหดร้ายเกินไปหน่อยเหรอ?
เธอต้องเลิกกับเสิ่นซิวเหนียนก่อนเที่ยงคืนของวันนี้
สมองของเจียงถังรับรู้ข้อมูลนี้อย่างชัดเจน ร่างกายก็ตอบสนองตามมาทีหลัง
หัวใจเจ็บปวดมาก เหมือนหัวใจที่อ่อนนุ่มถูกห่อหุ้มด้วยเศษหินก้อนหนึ่ง ทุกครั้งที่หัวใจเต้นก็เสียดสีกับเศษหินก้อนนั้น บางครั้งก็ปวดตื้อ ๆ บางจังหวะก็กลายเป็นความเจ็บแปลบที่คมกริบ