เจียงถัง: ...
เจียงถังรู้สึกว่าหูของเธอร้อนวาบเพราะเสียงจุ๊บของเสิ่นซิวเหนียน
แก้มของเธอแดงเล็กน้อย เธอกุมโทรศัพท์ไว้ ไม่ตอบกลับ
เสิ่นซิวเหนียน: รูปแมวร้องไห้ jpg
เจียงถังหลับตาลง เธอใช้ผ้าห่มคลุมหัว แล้วพูดเสียงเบา ๆ : "เสิ่นซิวเหนียน ฝันดี มัวะ~"
หลังจากส่งข้อความเสียง เธอก็วางโทรศัพท์ทันที
เสิ่นซิวเหนียนยกมุมปากขึ้น ฟังข้อความเสียงนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าหลายสิบรอบ
เจียงถังหลับไปอย่างรวดเร็ว
เพื่อนร่วมห้องอีกสามคนในหอพักก็หลับไปแล้วเช่นกัน
ตุ๊กตาตัวเล็กที่นอนอยู่ข้างหมอนของเจียงถังขยับตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน
ถ่งถ่งสิงอยู่ในตุ๊กตาตัวเล็กและขยับร่างกาย
ปกติแล้วมันไม่สามารถสิงอยู่บนสิ่งของได้ แต่ตุ๊กตาตัวเล็กนี้ก็คือตัวมันเอง มันยังมีบัตรประจำตัวด้วย นี่จะไม่ใช่ตัวมันได้ยังไง?
ดังนั้นมันจึงสามารถสิงอยู่บนตุ๊กตาตัวนี้ได้
มันอยากรู้อยากเห็น ขยับมือ ขยับเท้า เดินโซเซไปสองสามก้าว
ความรู้สึกนี้แปลกใหม่มาก
มันมีร่างกาย แม้ว่าร่างกายนี้จะเป็นแค่ตุ๊กตาขนฟู แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ระบบรู้สึกถึงการมีตัวตนจริง ๆ
มันรู้สึกมีความสุขมาก!
มันยกอุ้งเท้าขนฟูขึ้น ลูบมือของเจียงถัง
ถ่งถ่งรู้สึกใจอ่อนโยน
ถ้ามันมีหัวใจล่ะก็
มันลูบตำแหน่งหัวใจของตุ๊กตา รู้สึกถึงการเต้นของหัวใจ
นี่ก็ถือว่าเป็นหัวใจได้นี่นา
ถ่งถ่งใช้สองอุ้งเท้าประคองแก้ม มองดูใบหน้าขณะหลับของเจียงถังอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเตรียมลงจากเตียงไปเล่น
ทุกคนหลับกันหมดแล้ว
มันลงจากเตียงไป เจ้ากระเง้ากระงอด
มันยังควบคุมร่างกายได้ไม่ค่อยดี ตอนลงบันได มันกลิ้งลงไปเลย