"ถังถัง ทำไมไม่พูดล่ะ?"
เสิ่นซิวเหนียนเอาหน้าซบอกเธอ เงยหน้ามองเธอ น้ำเสียงไม่ใส่ใจ: "เธอไม่คิดถึงฉันเหรอ?"
เจียงถัง: ...
เจียงถังสัมผัสได้ถึงอันตรายเล็กน้อย
ถ้าเธอกล้าพูดว่าไม่คิด เธอซวยแน่
เจียงถังกอดเสิ่นซิวเหนียน เสียงหวาน: "เสิ่นซิวเหนียน ฉันคิดถึงเธอมาก!"
เสิ่นซิวเหนียนพอใจ ก้มลง ปลายจมูกแตะปลายจมูกเธอเบา ๆ
เจียงถังหน้าแดงเล็กน้อย พวกเขาอยู่ใกล้กันมาก ลมหายใจผสานกัน ช่างน่าอาย
เธอยื่นมือผลักเสิ่นซิวเหนียน พูดเบา ๆ: "เสิ่นซิวเหนียน รีบไปเถอะ"
ที่นี่คือหอพัก เธอกลัวคนเห็น
เสิ่นซิวเหนียนหัวเราะเบา ๆ: "ได้"
เขาปล่อยเจียงถัง
เจียงถังนั่งขึ้นรถ ตอนปิดประตู เธอได้ยินเสียงถอนหายใจอย่างเสียดายจากไม่ไกล
"อ๊า! ทำไมไม่จูบกันล่ะ?"
"เจียงถังเขินอะไร? ตกดึกใต้หอพักเต็มไปด้วยคนจูบกันเลยนะ!"
"ใช่ ๆ เราดูจนชินแล้วล่ะ"
เจียงถัง: ...เธอรู้แล้วว่าชีวิตมีผู้ชมอยู่ทุกที่
เสิ่นซิวเหนียนนั่งขึ้นรถ หันไปถามเจียงถัง: "ถังถัง เธอกินข้าวเช้าหรือยัง? ถ้ายัง ฉันเอาขนมปังมาให้"
เจียงถังมองเขา พูดเสียงอ่อน: "กินแล้ว"
เสิ่นซิวเหนียนพยักหน้า สตาร์ทรถ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
ถังถังไม่เขินเหมือนเมื่อวานแล้ว
ระหว่างทางเจอไฟแดง เสิ่นซิวเหนียนจอดรถ หันไปมองเจียงถัง
ชุดเขียวที่เจียงถังใส่เป็นคอวีเล็ก ด้านหน้าก็ดูปกติ แต่เขามองจากด้านข้างแบบนี้ เผลอเห็น...