เจียงฉือเหย่พูดไม่ออกไปชั่วขณะ
เขามองไปที่เจียงถังโดยสัญชาตญาณ เจียงถังซบหน้าอยู่ที่อกของเสิ่นซิวเหนียน เขามองไม่เห็นสีหน้าของเจียงถัง มีเพียงไหล่ที่สั่นน้อย ๆ ของเธอเท่านั้น
ทำร้าย เขากำลังทำร้ายเจียงถัง
เจียงฉือเหย่ดูเหมือนเพิ่งจะรู้ตัวในวินาทีนั้น เขาทำร้ายเจียงถังมาตลอด
เขานึกถึงตอนที่เจียงถังเพิ่งเสียอาการ รีบร้อน อธิบายอย่างสับสน
ทั้งหมดนั้นเป็นเพราะเขา
เจียงฉือเหย่กำหมัดแน่น ขมวดคิ้ว ไม่พูดอะไรสักคำ
เสิ่นซิวเหนียนหรี่ตามองอย่างรำคาญ เขาคิดว่าเจียงฉือเหย่จะรู้ตัว แล้วขอโทษเจียงถัง ที่ไหนได้ กลับไม่พูดอะไรสักคำ
เสิ่นซิวเหนียนพาเจียงถังหันหลังเดินจากไปทันที
เขาไม่เห็นเจียงฉือเหย่อยู่ในสายตาเลย ถึงขนาดนี้แล้ว เจียงฉือเหย่ยังไม่แน่ใจว่าตัวเองชอบเจียงถังหรือเปล่า โง่จริง ๆ
เจียงถังไม่มีทางชอบคนแบบเขา
เจียงถังจะชอบคนที่เลือกเธออย่างมั่นคงเสมอเท่านั้น
ไป๋เจียเหยียนอารมณ์แย่มาก
ปกติวันนี้มาฮ้องเพลง เธออารมณ์ดีอยู่แล้ว แต่เจียงฉือเหย่กลับมาทำแบบนี้ แย่เกินไปจริง ๆ!
ทีนี้ล่ะ ทำเอาอึดอัดไปหมด เธอยังไม่รู้เลยว่าจะได้ร้องเพลงกับเจียงถังอีกไหม
ไป๋เจียเหยียนด่าเจียงฉือเหย่ด้วยความเซ็ง: “เจียงฉือเหย่ แกเป็นบ้าไปแล้วหรือไง?”
“ถ้าแกชอบเจียงถัง สองปีที่ผ่านมาแกทำอะไรอยู่?”
“ถ้าแกไม่ชอบเจียงถัง แล้วตอนนี้แกทำตัวบ้า ๆ บอ ๆ ไปเพื่ออะไร?”
น้ำเสียงของเธอเยาะเย้ย: “อย่าบอกนะว่าแต่ก่อนแกไม่รู้ว่าตัวเองชอบเธอ พอเธอมีแฟนถึงเพิ่งรู้ตัวว่าชอบเธอ?”
“เลิกทำตัวน่าขยะแขยงได้แล้ว โอเคไหม?”