เจียงถังโบกมือลาป้ายเจียเหยียน แล้วออกไปพร้อมกับเสิ่นซิวเหนียน
ไป๋เจียเหยียนรู้ดีว่าครั้งนี้เจียงถังเลิกกับเจียงฉือเหย่จริง ๆ แล้ว
ที่สำคัญคือ คราวนี้สินค้าเจียงฉือเหย่ทำเกินไปจริง ๆ
เธอเอาแขนกอดอก มองเจียงฉือเหย่อยู่ ก็ยังรู้สึกโกรธ
เจียงฉือเหย่นำโทรศัพท์ออกมา แล้วสมัครใจออกจากกลุ่มวงดนตรีด้วยตัวเอง พร้อมพูดว่า "พวกนายเล่นด้วยกันต่อไปได้เลย"
ไป๋เจียเหยียนถอนหายใจเฮือกหนึ่ง
เจียงถังนั่งที่คู่หน้าคนขับ เธอมองทิวทัศน์ข้างถนนผ่านกระจกรถ รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย นี่ดูเหมือนไม่ใช่ทางกลับบ้านสินะ?
เธอหันไปมองเสิ่นซิวเหนียน เฉียนซิวเนียนรู้สึกได้ถึงสายตานั้น จึงหันกลับมามอง
เจียงชางถามด้วยความอยากรู้: "เสิ่นซิวเหนียน พวกไม่ได้กลับบ้านหรอ?"
ดวงตาของเฉียนซิวเนียนมีรอยยิ้มเบาบาง "ฉันจะพาแกไปที่ๆ หนึ่ง"
เจียงกางอยากรู้ว่าเฉียวซิวเนียนจะพาเธอไปที่ไหน
แต่ไม่นานเธอก็รู้คำตอบ
เสิ่นซิวเหนียนจอดรถไว้ข้างทาง แล้วเปิดประตูค้างหน้า เจียงชางลงจากรถ
เจียงถังมองถนนอันเงียบสงบเบื้องหน้า และต้นแปะก๊วยชุ่มดีที่อยู่บนถนน เสียงร่าเริงกล่าวว่า "สวยจัง"
เสิ่นซิวเหนียนถือมือของเธอถามว่า "อยากพักใจสักหน่อยไหม"
เจียงกางก้มหน้าลงนิด
เสิ่นซิวเหนียนถือมือเจียงชางขึ้น เดินสองคนบนถนนต้นแปะก๊วยในยามค่ำคืน
สายลมยามค่ำคืนโบกผ่าน แปะก๊วยทำให้เสียงดังกรอบแกรบ เจียงถังรู้สึกถึงความอิสระแสนสบาย
เธอมองใบแปะก๊วยสวยงาม ตอนนี้ใบแปะก๊วยยังเขียวอยู่ จึงพูดว่า "เสิ่นซิวเหนียน อีกสักพักใบแปะก๊วยก็จะเหลืองแล้ว"