เสิ่นซิวเหนียนเปิดกล่องเก็บความร้อน เขาป้อนข้าวเจียงถัง
เจียงถังมองข้าวที่แม่ทำ เธอบอกเสิ่นซิวเหนียน: "เสิ่นซิวเหนียน แม่ฉันทำเผื่อเธอด้วยนะ"
เห็นได้ชัดว่าแม่ทำเป็นจำนวนสองคน
มุมปากเสิ่นซิวเหนียนยกขึ้น: "งั้นเธอช่วยขอบคุณคุณป้าแทนฉันด้วยนะ"
เจียงถังพยักหน้า
เมื่อคืนเธออาเจียนจนไม่ได้รับประทานอะไรเลย พอมาถึงตอนนี้ก็ทานได้ไม่มาก อิ่มเร็วมาก
เสิ่นซิวเหนียนทานข้าวที่เหลือ
เจียงถังเชิดหน้าอย่างภาคภูมิใจ: "เสิ่นซิวเหนียน เป็นไงล่ะ ฝีมือแม่ฉันอร่อยใช่ไหม?"
เสิ่นซิวเหนียนเก็บกล่องเก็บความร้อน เขาพยักหน้า: "ฝีมือคุณป้าอร่อยมาก"
เจียงถังดีใจ
เธอให้น้ำเกลือขวดสุดท้ายหมด พยาบาลมาเอาออกให้
เสิ่นซิวเหนียนช่วยนวดข้อมือให้เธอ
เจียงถังถามเขา: "เสิ่นซิวเหนียน งานสัมมนาที่เมืองเธอจะทำยังไง?"
"ฉันจะรีบกลับไป"
"แล้วเธอจะไปตอนไหน?"
เสิ่นซิวเหนียนดูนาฬิกาข้อมือ: "บ่ายสามโมง"
เจียงถังทำเสียงอือ เสิ่นซิวเหนียนยังอยู่เป็นเพื่อนเธอได้อีกสามชั่วโมง
ดังนั้น...เสิ่นซิวเหนียนบินกลับมาอย่างจำกัดเวลาขนาดนี้ ก็เพื่ออยู่เป็นเพื่อนเธอหกชั่วโมง
เจียงถังซาบซึ้งมาก
เสิ่นซิวเหนียนจิ้มแก้มเธอ: "เธออยากให้ฉันทำอะไร?"
เจียงถังกอดเขา: "เธอไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น แค่นี้ก็ดีแล้ว"
เสิ่นซิวเหนียนกอดตอบเจียงถัง คลอเคลียเธอ เสียงทุ้มต่ำด้วยความเอ็นดู: "ได้"
สองคนกอดกันคุย มีเรื่องให้คุยกันมากมาย
เวลาผ่านไปเร็วมาก ใกล้จะถึงสามโมงแล้ว
เจียงถังนึกถึงว่าเสิ่นซิวเหนียนต้องนั่งเครื่องบินนานขนาดนั้น เธอซบเขา: "เสิ่นซิวเหนียน การกลับมาแบบนี้เหนื่อยมากเลยนะ"