เจียงถังได้ยินคำพูดของแม่ ก็กัดริมฝีปาก สะอื้นไห้ออกมา
“แม่……”
แม่ดูเหมือนจะเข้าใจความทุกข์ใจที่เธอไม่กล้าพูดออกมาทั้งหมด
แม่บอกเธอตั้งแต่แรกแล้วว่า ไม่มีใครเป็นตัวแทนของใคร
เจ้าของร่างเดิมไม่ใช่ตัวแทนของเธอ
แม่ไม่ได้แบ่งความรักที่ให้เธอ ไปให้เจ้าของร่างเดิม แม่แยกชัดเจน แม่ยังคงรักเธอ
เจียงถังโล่งใจขึ้นเล็กน้อย
เธอไม่กล้าพูดเรื่องนี้กับแม่มาตลอด หนึ่งเพราะเธอและแม่ ต่างก็รู้สึกผิดต่อกันอย่างลึกซึ้ง เธอไม่แน่ใจว่าพวกเธอจะรับความผิดนั้นของกันและกันได้หรือไม่ ดังนั้นเธอจึงอยากหาเวลาที่เหมาะสมกว่านี้เพื่อเปิดใจ
สองเพราะ……เธอกลัวว่าแม่จะรักเจ้าของร่างเดิมมากกว่า
เจ้าของร่างเดิมเก่งขนาดนั้น มั่นใจขนาดนั้น แม่จะรักเธอมากกว่า……ก็เป็นเรื่องปกติสินะ
เพราะแม่ต้องรักเธอมากแน่ๆ ถึงได้เลี้ยงดูเธอได้ดีขนาดนั้น
เธอรู้สึกด้อยค่า
ถ้าแม่รักเจ้าของร่างเดิมมากกว่า ต่อให้แม่แสดงออกมาแค่นิดเดียว เธอก็จะใจสลายตายทันที
ถ้าเป็นแบบนั้น สี่ปีที่เธอคิดถึงแม่อย่างทุกข์ทรมาน สี่ปีที่เธอร้องไห้ทุกคืน สี่ปีที่เธอทำร้ายตัวเองจนหัวใจวายกะทันหัน มันจะมีความหมายอะไร?
ตอนที่เธอร้องไห้จนนอนไม่หลับ แม่อยู่ที่ไหน กำลังรักเจ้าของร่างเดิมอยู่หรือเปล่า?
เธอกลัวยิ่งกว่า……แม่จะถามว่าเจ้าของร่างเดิมไปไหน?
ถ้าแม่รักเจ้าของร่างเดิมมากกว่า ถ้าแม่เรียกร้องหาเจ้าของร่างเดิม เธออาจจะตายไปเลยก็ได้
เธอเคยสูญเสียแม่ไปครั้งหนึ่งแล้ว เธอไม่สามารถยอมรับการสูญเสียแม่ครั้งที่สองอย่างสิ้นเชิงได้
ถ้าแม่ไม่รักเธออีกต่อไป นั่นก็คือการสูญเสียอย่างสิ้นเชิง
ดังนั้นเธอจึงไม่กล้าถามมาตลอด เธอไม่กล้าแม้แต่จะคิดถึงเรื่องเหล่านี้ แค่เธอคิด หัวใจก็จะเจ็บแปลบๆ
เธอจึงไม่กล้าถาม ไม่กล้าแม้แต่จะคิดเรื่องพวกนี้ แค่คิด หัวใจก็เจ็บแปลบๆ