เจียงถังจองโรงแรมรีสอร์ตให้ทีมนักออกแบบของเธอ ภายในโรงแรมมีทั้งกิน ทั้งเที่ยว ครบครันทุกอย่าง ปล่อยให้พวกเธอได้ฉลองกันอย่างสุดเหวี่ยง
เธอไม่ได้ไปรบกวนความสนุกของพวกเธอ
เจ้านายที่ฉลาดในเวลานี้ แค่ลงทุนก็พอแล้ว
เจียงถังชนแก้วโคล่ากับพวกเธอ แล้วบอกว่า "ค่าตอบแทนทั้งโต๊ะฉันจ่ายเอง ทุกคนเล่นให้สนุกนะ"
"ขอบคุณเจ้านาย!"
เจียงถังโบกมือลาพวกเธอ แล้วเดินออกจากโรงแรม
เธอไปกินข้าวกับเสิ่นซิวเหนียนและถ่งถ่ง
ในฐานะเจ้าภาพ เธอใจกว้างให้เสิ่นซิวเหนียนเลือก ร้านอาหารได้ตามใจ
ร้านอาหารที่เสิ่นซิวเหนียนเลือก มีบรรยากาศดีมาก เข้ากับสไตล์ของเบอร์ลินได้อย่างสมบูรณ์แบบ สงบ สง่างาม เสียงดนตรีคลาสสิกเบา ๆ ลอยมา ราวกับหมอกที่ปกคลุมเบอร์ลินตลอดทั้งปี โอบล้อมพวกเขาอย่างแผ่วเบา
เจียงถังและเสิ่นซิวเหนียนพาถ่งถ่งนั่งลงที่ตำแหน่งริมหน้าต่าง
เสิ่นซิวเหนียนปลดกระดุมเสื้อสูท แล้วเอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างสบาย ๆ มือของเขาวางตามสบาย แหวนแต่งงานบนนิ้วนาง ส่องประกายระยิบระยับภายใต้แสงไฟอันนุ่มนวลของร้านอาหาร
เจียงถังนั่งอยู่ตรงข้ามเสิ่นซิวเหนียน เธอใช้มือข้างหนึ่งรองคาง เอียงศีรษะเล็กน้อย ดวงตาจิ้งจอกแสนสวยของเธอยิ้มมองเขา ผมดำยาวเป็นลอนดกดุจแพรไหมวางทอดอยู่ข้างลำคอ ประกายแสงจากสร้อยเพชรเส้นเล็กวับวาวราวดวงดาว
เธอยกแก้วไวน์ขึ้น เสิ่นซิวเหนียนชนแก้วกับเธอ เสียงกระทบกันเบา ๆ น้ำผลไม้ตระกูลเบอร์รีสีแดงดุจชาดในแก้วทั้งสองสั่นไหวเล็กน้อย หมุนวนอย่างสวยงามราวกับความฝัน
ปลายนิ้วสัมผัสกัน เกี่ยวพันกันอย่างช้า ๆ
"แม่ พ่อ หนูขอชนแก้วด้วย" ถ่งถ่งยกแก้วนมเล็ก ๆ ของตัวเองขึ้น