เจียงถังถามอย่างสงสัย: "หมายความว่ายังไง?"
ถ่งถ่ง: "ถังถัง ก็ตามที่พูดยังงั้นแหละ เธอห้ามให้เสิ่นซิวเหนียนรู้เกี่ยวกับฉันเด็ดขาด ไม่งั้นถ้าเขาจับฉันไปวิจัยล่ะก็จะทำยังไง?"
เสิ่นซิวเหนียนเรียนฟิสิกส์ด้วยนะ
ฮ่าๆ ถ้าเขาถูกจับไปล่ะก็ ตายแน่ๆ เลย
เจียงถังง่วงหายวาบในพริบตา
เธอผูกพันกับถ่งถ่ง ถ้าถ่งถ่งถูกจับไป เธอจะหนีรอดได้ยังไง?
เธอจะต้องโดนผ่าเป็นชิ้นๆ วิจัยร่วมกับถ่งถ่งใช่ไหม?
เจียงถัง: "อย่านะ!"
ถ่งถ่ง: "อย่านะ!"
เสิ่นซิวเหนียนสัมผัสได้ว่าร่างของเจียงถังเกร็งขึ้นมาในทันที เขาปลอบโยน: "ถังถัง ไม่ต้องกลัว นิติบุคคลมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยลาดตระเวนตลอด 24 ชั่วโมง ผู้ร้ายทั่วไปเข้าไม่ถึงหรอก"
"ไม่ต้องกังวล ฉันจะไปดูให้"
เจียงถังกอดรัดเสิ่นซิวเหนียนแน่นเหมือนปลาหมึกยักษ์ ทั้งแขนทั้งขาพันรอบตัวเขา
เสิ่นซิวเหนียนกลืนน้ำลาย ริมฝีปากเม้มแน่น
เขาอดทนต่อเสียงหัวใจที่เต้นรัวอยู่ในอก และความร้อนที่แปลกประหลาดที่พุ่งพล่าน แล้วพูดเสียงเบา: "ถังถัง ไม่ต้องกลัว"
เขาคิดว่าเจียงถังกลัวผู้ร้าย เลยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
เจียงถังกลัวจริงๆ แต่ที่เธอกลัวไม่ใช่ผู้ร้ายหรอกนะ เธอกลัวโดนผ่าเป็นชิ้นๆ วิจัยต่างหากล่ะ!
ช่วยด้วย!
เจียงถังปีนขึ้นไปบนตัวเสิ่นซิวเหนียนโดยตรง
เสิ่นซิวเหนียนเกร็งกายทั้งตัว เขาเอนตัวไปด้านหลังเล็กน้อย เกร็งคาง ขยับลูกกระเดือกหลายครั้ง ลมหายใจเริ่มปั่นป่วน
เขาอยากจะดึงเจียงถังลงมา แต่ก็กลัวเธอจะตก สุดท้ายก็ต้องกัดฟัน ยื่นมือไปประคองเอวของเจียงถังไว้