“เดี๋ยวไปส่งแกที่บ้านเสิ่นซิวเหนียนนะ”
เจียงถังรู้สึกตัวขึ้นมา พยักหน้า “ได้”
ไป๋เจียเหยียนไปส่งเจียงถังถึงที่ เธอโบกมือให้เจียงถัง “ถังถัง ถ้ามีอะไรต้องเรียกฉันนะ”
“ได้”
ไป๋เจียเหยียนขับรถออกไป
เจียงถังเป็นครั้งแรกที่มาที่บ้านของเสิ่นซิวเหนียนคนเดียว เธอรู้สึกว่าความรู้สึกนี้มันแปลกดี
เธอขึ้นลิฟต์ ใช้ลายนิ้วมือปลดล็อกประตู แล้วเดินเข้าไปในบ้านของเสิ่นซิวเหนียน
ความรู้สึกนี้เหมือนกับกลับบ้านเลย
เธอเอาของทุกอย่างไปวางไว้ในห้องหนังสือ แล้วเอาตุ๊กตาหมาเหนียวเหนียวกับถ่งถ่งไปวางไว้ที่หัวเตียงของเธอ
“เหนียวเหนียว ถ่งถ่ง พวกแกอยู่ตรงนี้นะ”
ถ่งถ่ง: “ดีเลย!”
เจียงถังดูโทรศัพท์มือถือ คืนนี้เสิ่นซิวเหนียนกลับมาประมาณสามทุ่มกว่า เธอขอจัดการธุระส่วนตัวก่อน
เธอพูดกับถ่งถ่ง “ถ่งถ่ง พอเสิ่นซิวเหนียนกลับมาแกเรียกฉันนะ”
“ได้!”
เจียงถังทำการบ้านเสร็จก่อน จากนั้นก็แต่งตัวตุ๊กตา แล้วเริ่มทำวิกผม
สักพักหนึ่ง ถ่งถ่งก็เรียกเธอ “ถังถัง เสิ่นซิวเหนียนกลับมาแล้ว”
เจียงถังลุกขึ้นยืนทันที เธอล้างมือ ก็ได้ยินเสียงรหัสปลดล็อกประตู
เสิ่นซิวเหนียนดึงประตูเปิดออก
เจียงถังรีบวิ่งเข้าไป กระโดดขึ้นไปกอดเสิ่นซิวเหนียนไว้แนบอก เงยหน้ายิ้มแล้วร้องเรียก “เสิ่นซิวเหนียน กลับมาแล้วเหรอ? ยินดีต้อนรับกลับบ้าน!”
หัวใจของเสิ่นซิวเหนียนกระตุกวูบ
นี่คือประสบการณ์ที่ไม่เคยมีมาก่อน
เขากลับมาที่พัก เปิดประตู เจียงถังก็กระโดดเข้ามาหาเขาเหมือนแมวน้อย เพื่อต้อนรับการกลับบ้านของเขา
เขามองเจียงถังในอ้อมแขน ใบหน้าขาวผ่องของเจียงถังเปื้อนยิ้ม ดวงตาจิ้งจอกที่สวยงามชุ่มน้ำ กำลังปริบ ๆ มองเขา