เจียงถังเพิ่งยกมือปิดหน้า เสิ่นซิวเหนียนก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา
เขางั้นตาขึ้น เห็นเจียงถังฟื้นคืนสติ สายตาท่ามกลางความดีใจ
“ภรรยา ในที่สุดแกก็ฟื้น”
เสิ่นซิวเหนียนขยับเข้าใกล้เจียงถัง แล้วจูบริมฝีปากของเธอ
เจียงถังไม่มีเรี่ยวแรงจะหลบ ปล่อยให้เขาจูบ จูบอย่างดูดดื่ม ลมหายใจร้อนแรง ริมฝีปากของเธอถูกครอบครอง รู้สึกอ่อนยวบชาไปหมด ทำให้คนเคลิบเคลิ้ม
เจียงถังหายใจไม่ออก เขาปล่อยเธอ กระซิบข้างแก้มเธอ “ภรรยา แกยังไม่สบายตรงไหนอีกไหม?”
เจียงถังส่ายหน้าอย่างแผ่วเบา เธอไม่มีแรง อาการน้อยมาก
เสิ่นซิวเหนียนเป็นห่วง เอามือลูบแก้มเธอเบา ๆ “ภรรยาแค่คงหิวมากใช่ไหม? ฉันให้คนส่งข้าวมาให้”
เจียงถังไม่พูดอะไร พยักหน้าเบา ๆ
เธอมองไปที่หน้าจอระบบ ภารกิจอำลาบทของนางรองยังไม่เสร็จ เวลานับถอยหลังยังดำเนินต่อไป
ตอนนี้เป็นบ่ายสี่โมง เหลืออีกหกชั่วโมง
ตอนนี้เธอไม่ได้กังวลเรื่องเสียใจเท่า กังวลว่าถ้าเสิ่นซิวเหนียนยืนกรานไม่ยอมบอกเลิก จะทำยังไงดี?
ถ้าทำภารกิจไม่สำเร็จจะเป็นยังไง?
เจียงถังไม่กล้าเสี่ยง
สายตาของเสิ่นซิวเหนียนจับจ้องที่เจียงถังตลอด ไม่ยอมปล่อยแม้แต่สีหน้าเล็กน้อยของเธอ
เจียงถังยิ้มให้เขา รอยยิ้มทั้งอ่อนหวานทั้งว่านอนสอนง่าย ทำให้คนมองใจละลาย
เสิ่นซิวเหนียนป้อนข้าวเธอ เธอไม่ค่อยอยากกิน แต่ก็ฝืนกินเข้าไปนิดหน่อย เธอต้องเก็บแรงไว้
เจียงถังกินข้าวเสร็จ หันไปมองเสิ่นซิวเหนียน “นายก็กินด้วยสิ”
เสิ่นซิวเหนียนตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ ได้แค่งีบสิบนาที เธอสลบไปไม่ได้กินอะไร เขาก็ไม่ได้กินแม้แต่น้ำ